Lihim na Hindi Na Kayang Itago
Bahagi 3: Ang Lihim na Hindi Na Kayang Itago
Parang huminto ang oras.
Lahat ng naroon ay napatingin sa lalaking bagong bumaba mula sa itim na SUV.
Namutla ang babaeng kanina lamang ay pilit pang nagpapaawang nakatayo sa tabi ng fiancé ko.
— A-Ano’ng sinasabi mo? —nanginginig niyang tanong.
Hindi sumagot ang lalaki.
Sa halip ay iniabot niya ang isang cellphone.
— Ilang oras na po kayong hinahanap ni Sir. Hindi na po namin kayang itago ang nangyari.
Napaatras ang babae.
Mabilis niyang sinulyapan ang fiancé ko.
Halatang hindi niya inaasahang may darating na ganoong eksena.
Napakunot-noo ang fiancé ko.
— Ano bang ibig sabihin nito?
Tahimik na tumingin sa kanya ang lalaking naka-itim.
— Kayo po ba si Sir Daniel?
— Oo.
— Pasensya na po, pero kailangan ninyong malaman ang katotohanan.
Biglang sumingit ang babae.
— Huwag!
Masyado nang huli.
Binuksan ng lalaki ang gallery ng cellphone at ipinakita ang ilang larawan.
Hindi ko agad nakita ang laman.
Ngunit kitang-kita ko ang unti-unting pagkawala ng kulay sa mukha ni Daniel.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
— Hindi… imposible…
Lumapit si Jessa at marahang hinila ako.
— Huwag kang lumapit.
Ngunit huli na.
Lumapit na rin ang ilang kamag-anak.
Isa-isang nakita ng lahat ang mga litrato.
May isang lalaki.
May isang batang halos limang taong gulang.
At ang babaeng ilang sandali pa lang ang nakalipas ay nagpapanggap na inosenteng kaibigan.
Magkakayakap silang tatlo sa isang birthday party.
Sa isa pang larawan…
Magkahawak sila ng kamay habang may hawak na cake ang bata.
Sa isa pa…
Nakasuot ng singsing ang babae.
Tahimik ang buong paligid.
Ako ang unang nagsalita.
— Asawa mo siya?
Napapikit ang babae.
Hindi siya makasagot.
Ngunit sapat na ang katahimikan niya.
Lumapit ang lalaking naka-itim.
— Legal po silang kasal limang taon na ang nakalipas. May anak din po silang lalaki.
Parang may sumabog sa gitna ng bakuran.
Nagkagulo ang mga bisita.
May napasigaw.
May napatakip ng bibig.
May nagsimulang mag-video.
Si Daniel ay tila hindi makapaniwala.
— Hindi mo sinabi sa akin…
Tahimik na umiyak ang babae.
— Hiwalay na kami…
Hindi na napigilan ng lalaki ang pagsingit.
— Hindi po totoo.
Kasal pa rin sila hanggang ngayon.
Wala pong annulment.
Wala ring divorce.
Hindi pa man nakakaimik ang sinuman, isa pang sasakyan ang mabilis na huminto sa tapat ng bahay.
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
Isang lalaking nasa apatnapung taong gulang ang bumaba.
Mahigpit ang kanyang panga.
Diretso siyang lumakad papunta sa babae.
Hindi siya sumigaw.
Hindi rin siya nagwala.
Tahimik lang siyang tumingin.
— Hanggang dito ka pala.
Napaluha ang babae.
— Makinig ka muna…
— Limang taong gulang ang anak natin.
Tatlong araw siyang umiiyak dahil hindi ka umuuwi.
Samantalang nandito ka…
Nakikisakay sa bridal car ng ibang lalaki.
Hindi na napigilan ng mga tao ang pagbulong.
Unti-unting napaatras si Daniel.
Halatang hindi niya matanggap ang naririnig.
Bigla siyang lumingon sa akin.
— Mira… hindi ko alam.
Tahimik ko siyang tiningnan.
— Hindi mo alam na may asawa siya.
Tumango siya.
— Hindi ko talaga alam.
— Pero alam mong sa araw ng kasal natin, siya ang inuna mong sunduin.
Wala siyang naisagot.
Lumapit si Nanay.
Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.
— Anak…
Ngumiti ako nang mapait.
— Nay… ngayon ko lang naisip.
Kung hindi siya dumaan para sunduin ang babaeng iyon…
Hindi sana natin malalaman ang lahat ng ito.
Napayuko si Daniel.
Unti-unti siyang lumuhod sa harap ko.
Hindi na niya alintana ang mamahaling tuxedo.
Hindi na rin niya inisip ang daan-daang matang nakatingin sa kanya.
— Patawarin mo ako.
Nagkamali ako.
Akala ko mabuting tao siya.
Akala ko kailangan lang niya ng tulong.
Hindi ko alam na ginagamit lang pala niya ako.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay marahan akong umiling.
— Daniel…
Hindi siya ang dahilan kung bakit ako nasaktan.
Napatingin siya sa akin.
— Ang dahilan…
Ay dahil sa bawat pagkakataong kailangan mong pumili…
Hindi ako ang unang pinili.
Tumulo ang luha niya.
Ngunit wala na iyong epekto sa akin.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Hindi na ako ang babaeng laging handang umintindi.
Eksaktong sandaling iyon, lumapit ang wedding coordinator.
Mahina ang kanyang tinig.
— Ma’am… tumatawag po ang pari.
Nagtatanong po siya…
Kung itutuloy pa rin po ba ang seremonya.
Bago pa ako makasagot…
May isang matandang babae mula sa hanay ng mga bisita ang biglang sumigaw habang nakatingin sa cellphone niya.
— Sandali!
May lumabas na bagong post sa social media!
At ang litrato sa screen…
Ay kuha mismo sa loob ng bridal car kaninang umaga.
Magkatabi sina Daniel at ang babae.
Magkahawak pa ang kanilang mga kamay.
At ang caption na naka-post sa account ng babae ay lalo pang nagpayanig sa lahat.
“Sa wakas… ako rin ang unang babaeng isinakay niya sa bridal car.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)