Babaeng Akala Nila ay Mananahimik
Bahagi 4: Ang Babaeng Akala Nila ay Mananahimik
Pagkabasa ng lahat sa caption, tuluyang nagulo ang buong bakuran.
Halos sabay-sabay na tumunog ang mga cellphone ng mga bisita.
May mga kamag-anak na agad hinanap ang social media account ng babae.
May ilan namang nagsimulang magbasa ng mga komento.
Sa loob lamang ng ilang minuto, daan-daang tao na ang nakakita sa post.
May mga nagtatanong kung sino ang tunay na nobya.
May mga nag-aakalang si Daniel ang lalaki sa larawan.
May ilan pang bumabati sa dalawa na para bang sila ang bagong kasal.
Namutla si Daniel.
Mabilis niyang inilabas ang cellphone niya.
Sinubukan niyang tawagan ang babae.
Ngunit hindi na ito sumasagot.
Lumapit siya rito.
— Ano ba itong ginawa mo?
Tahimik lang ang babae.
Nanginginig ang mga kamay niya habang hawak ang telepono.
— Sumagot ka!
Napaupo siya sa gilid ng sasakyan.
Unti-unting pumatak ang mga luha niya.
— Hindi ko akalaing may magpo-post agad…
Napailing si Daniel.
— Hindi iyon ang tanong ko.
Bakit mo ginawa iyon?
Hindi ba sinabi mong kapatid lang ang tingin mo sa akin?
Napahikbi ang babae.
— Sinubukan ko…
Sinubukan kong tanggapin na hindi ikaw ang pipili sa akin.
Pero noong nakita kitang papunta sa kasal…
Hindi ko kinaya.
Kaya sinadya kong tawagan ka.
Alam kong hindi mo ako matitiis.
Parang bumigat ang hangin.
Unti-unting napayuko si Daniel.
Lahat ng sinabi ko sa loob ng maraming taon…
Lahat ng kutob ko…
Lahat ng pagdududa ko…
Totoo pala.
Hindi siya naging biktima ng pagkakataon.
May taong sadyang sinusubukang sirain ang relasyon namin.
At ang pinakamasakit…
Palagi niya itong pinapayagan.
Lumapit ang asawa ng babae.
Mahigpit ang boses nito.
— Ilang taon kitang pinatawad.
Akala ko titigil ka.
Akala ko pipiliin mo ang pamilya natin.
Pero ngayon…
Sa araw pa mismo ng kasal ng ibang tao.
Napapikit ang babae.
— Pasensya na…
— Hindi ako ang dapat mong hingan ng tawad.
Unti-unti siyang lumingon sa akin.
Namumugto ang kanyang mga mata.
— Ate…
Patawarin mo ako.
Hindi ko intensiyong umabot sa ganito.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
— Hindi.
Alam mo ang ginagawa mo.
Alam mong araw ng kasal ko.
Alam mong ang sasakyang iyon ay para sa nobya.
Alam mong may mga magulang na naghihintay.
Pero pinili mo pa ring sumakay.
Wala siyang naisagot.
Maging ang mga kamag-anak niya ay napayuko.
Humakbang si Nanay palapit sa akin.
Marahan niyang hinawakan ang aking balikat.
Ramdam kong nanginginig pa rin siya.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na iyon dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa unti-unti niyang nakikitang lumalabas ang buong katotohanan.
Lumapit naman si Tatay kay Daniel.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagalit.
Tahimik lamang siyang nagsalita.
— Alam mo ba kung bakit hindi kita sinuntok?
Napayuko si Daniel.
— Dahil hindi na kailangan.
Mas mabigat ang parusang dala ng sarili mong desisyon.
Hindi makatingin si Daniel sa kanya.
Unti-unti siyang lumuhod sa harap nina Nanay at Tatay.
— Tito…
Tita…
Patawarin po ninyo ako.
Hindi ko po sinadyang saktan ang pamilya ninyo.
Si Nanay ay dahan-dahang binuksan ang maliit na kahong kahoy na buong umagang hawak-hawak niya.
Kinuha niya ang relong balak sanang ibigay sa magiging manugang.
Matagal niya itong tiningnan.
Pagkatapos ay muli niya itong isinara.
At ibinalik sa bag.
— Anak…
Mahina niyang sabi.
— Mukhang hindi para sa kanya ang regalong ito.
Hindi ko na napigilang mapaluha.
Iyon ang regalong ilang buwan niyang pinag-ipunan.
Iyon ang liham na ilang ulit niyang binura at muling isinulat.
Lahat iyon…
Hindi na kailanman maibibigay sa taong maling pinili kong pagkatiwalaan.
Lumapit muli si Daniel.
Luhaan na siya.
— Mira…
Bigyan mo ako ng pagkakataong itama ang lahat.
Hindi ako agad nagsalita.
Tumingin ako sa paligid.
Nandoon ang mga kamag-anak kong buong umagang naghanda.
Ang mga kaibigan kong sabik makita akong ikasal.
Ang mga supplier na maagang dumating para maging maayos ang bawat detalye.
At higit sa lahat…
Nandoon sina Nanay at Tatay.
Ang dalawang taong hindi kailanman iniwan ang tabi ko.
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong hinubad ang engagement ring sa aking daliri.
Lumapit ako kay Daniel.
Inabot ko ang kanyang kamay.
At marahang ipinatong ang singsing sa kanyang palad.
— Hindi lahat ng pagkakamali ay naaayos ng salitang “patawad.”
Tumulo ang luha niya.
Mahigpit niyang isinara ang kamay sa paligid ng singsing.
— Mahal pa rin kita…
Mahina niyang sabi.
Ngumiti ako.
Sa unang pagkakataon nang araw na iyon.
Ngunit hindi na iyon ngiti ng isang babaeng naghihintay na ikasal.
Kundi ng isang babaeng sa wakas ay piniling igalang ang sarili.
— At iyan ang dahilan kung bakit kailangan na nating magtapos.
Tahimik ang buong paligid.
Akala ng lahat ay doon na nagtatapos ang lahat.
Ngunit sa mismong sandaling iyon, mabilis na lumapit ang wedding coordinator habang hawak ang kanyang tablet.
Halatang nagmamadali siya.
— Ma’am Mira…
Sir Daniel…
May kailangan po kayong makita.
May bagong email pong ipinadala sa amin limang minuto lang ang nakalipas.
Hindi po ito galing sa inyo…
Kundi mula sa isang anonymous sender.
At ang subject ng email ay lalo pang nagpayanig sa aming lahat.
“Hindi ito ang unang beses na ipinagpalit ka niya sa babaeng iyon.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5…)