Video na Nagbukas ng Lahat ng Kasinungalingan
Bahagi 2: Ang Video na Nagbukas ng Lahat ng Kasinungalingan
Nakatigil ang sasakyan ko sa gilid ng kalsada nang ilang segundo matapos kong mabasa ang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Sa labas, abala pa rin ang mga traffic enforcer sa pakikipag-usap kay Miguel Sandoval, ang lalaking minsan ay buong tiwala kong tinawag na magiging asawa ko.
Kitang-kita ko siya sa side mirror.
Nakakunot ang noo niya, pilit na nagpapaliwanag habang hawak pa rin ang cellphone, tila hindi makapaniwalang ako mismo ang tumawag sa awtoridad laban sa kanya.
Sa tabi niya, nandoon pa rin si Clarisse.
Ang bagong executive assistant.
Ang babaeng minsang nagkunwaring inosente sa harap ko.
Ngunit sa sandaling iyon, hindi na ako interesado sa mukha nilang dalawa.
Ang buong atensyon ko ay nasa screen ng cellphone ko.
Dahan-dahan kong pinindot ang video.
Una kong nakita ang loob ng isang elevator.
Malinaw ang petsa at oras sa gilid ng kuha.
Iyon mismo ang araw bago ako magdala ng tanghalian sa kumpanya.
Pumasok sa elevator si Miguel.
Ilang segundo pa lamang ang lumipas, sumunod si Clarisse.
Walang ibang tao.
Akala ko noong una ay simpleng kuha lamang iyon.
Hanggang sa marinig ko ang boses ni Clarisse.
—Sigurado ka bang hindi niya ako makikilala bukas?
Sumagot si Miguel sa mababang tinig.
—Hindi siya pumupunta rito nang walang sabi. Kung sakali mang dumating siya, alam mo na ang gagawin mo.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
Sa video, tumawa nang mahina si Clarisse.
—Paano kung magalit siya?
—Hayaan mo siyang magalit. Sanay siyang laging mataas ang tingin sa sarili niya. Minsan kailangan din niyang mapahiya para matuto.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Ilang segundo akong hindi makahinga.
Hindi pala iyon aksidente.
Hindi pala iyon dahil bago si Clarisse.
Hindi pala dahil hindi niya ako kilala.
Sadya pala.
Pinlano pala nila.
Pinanood ko pa rin hanggang dulo.
Lumapit si Clarisse kay Miguel, inayos ang kuwelyo ng polo niya, pagkatapos ay ngumiti.
—Kapag napalayo mo na siya, hindi ka na ba mapipilit ng pamilya mo na pakasalan siya?
Hindi agad sumagot si Miguel.
Ngunit ang katahimikan niya ang pinakamasakit na sagot.
Pagkaraan ng ilang sandali, sinabi niya:
—Kapag siya mismo ang unang umatras, mas madali.
—Hindi ako masisisi ng pamilya.
—At hindi rin maaapektuhan nang todo ang negosyo.
Napatakip ako sa bibig.
Hindi dahil gusto kong umiyak.
Kundi dahil ayokong matawa sa sobrang pagkasuklam.
Ganoon pala ang plano.
Gagamitin nila ang pride ko.
Gagawin akong mukhang magaspang, selosa, walang pasensya.
Kapag ako ang unang humiling na kanselahin ang kasal, ako ang lalabas na problema.
Ako ang sisihin ng dalawang pamilya.
Ako ang magmumukhang hindi marunong magdala ng relasyon.
At siya?
Siya ang kawawang lalaking iniwan ng babaeng masyadong mapagmataas.
Tinapos ko ang video.
Pagkaraan ng ilang segundo, may isa pang mensahe ang pumasok.
“Hindi lang iyan ang meron ako. Pero kung gusto mong makuha lahat, pumunta ka bukas ng alas-diyes ng umaga sa lumang café sa kabilang distrito. Mag-isa ka.”
Matagal akong nakatitig sa mensahe.
Hindi ako agad sumagot.
Sa kabilang bahagi ng kalsada, nakita kong tapos nang kausapin ng awtoridad si Miguel.
Tinangka niyang lumapit sa sasakyan ko.
Ngunit bago pa siya makatawid, pinaandar ko na ang kotse.
Hindi ko alam kung ilang beses siyang tumawag pagkatapos noon.
Hindi ko sinagot kahit isa.
Nang makauwi ako, madilim na ang bahay.
Ang ama ko ay nasa study room pa rin, marahil abala sa mga tawag tungkol sa negosyo.
Ang mga kasambahay ay maingat na umiwas sa tingin ko, tila alam nilang may nangyari ngunit walang lakas ng loob na magtanong.
Dumiretso ako sa kuwarto.
Pagkasara ng pinto, saka ko lamang hinubad ang sapatos.
Tahimik akong naupo sa gilid ng kama.
Sa salamin sa harap ko, nakita ko ang sariling mukha.
Walang luha.
Walang pagbasag.
Tanging malamig na katahimikan.
Mula pagkabata, itinuro sa akin ng pamilya na ang isang babae sa mundong puno ng kasunduan at negosyo ay kailangang maging maingat.
Huwag masyadong magsalita.
Huwag masyadong magalit.
Huwag masyadong magpakita ng talas.
Dahil kapag ang babae ay matapang, tatawagin siyang mahirap pakisamahan.
Kapag ang babae ay marunong lumaban, tatawagin siyang mapagmataas.
Kapag ang babae ay hindi pumayag apihin, sasabihin nilang wala siyang galang.
Matagal ko iyong pinaniwalaan.
Ngunit ngayong gabi, habang paulit-ulit kong pinapanood ang video, isang bagay ang naging malinaw sa akin.
Hindi ako ipinanganak para maging palamuti sa kasunduan ng dalawang pamilya.
Kinabukasan, alas-nuwebe pa lamang ng umaga ay handa na ako.
Hindi ako nagsuot ng marangyang damit.
Simple lamang.
Puting blouse, maitim na pantalon, mababang takong.
Wala akong dalang driver.
Wala ring bodyguard.
Ngunit bago umalis, ipinadala ko ang lokasyon ko kay Helena Sandoval, ang kapatid ni Miguel na lihim kong nakausap noong nakaraang gabi.
Ilang minuto lang ang lumipas, tumawag siya.
—Pupunta ka talaga?
—Oo.
—Delikado iyon.
—Mas delikado kung wala tayong gagawin.
Tahimik siya saglit.
Pagkatapos ay narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya.
—Magpapadala ako ng tao sa paligid. Hindi sila lalapit hangga’t hindi kailangan.
—Salamat.
—Huwag mo akong pasalamatan. Pareho lang tayong gustong makawala.
Pinatay ko ang tawag.
Pagdating ko sa lumang café, halos walang tao sa loob.
Nasa sulok ang isang babaeng nakasuot ng gray hoodie at cap.
Nang makita niya ako, bahagya niyang itinaas ang kamay.
Lumapit ako at umupo sa tapat niya.
Hindi niya agad inalis ang cap.
Ngunit nang itaas niya ang mukha, bahagya akong nagulat.
Nakilala ko siya.
Isa siya sa dating empleyado ng kumpanya ni Miguel.
Siya ang dating assistant na biglang nag-resign tatlong buwan na ang nakalipas.
Si Mariel.
Noon, sinabi sa amin na umalis siya dahil sa personal na dahilan.
Ngayon, nakikita ko sa nanginginig niyang mga kamay na may mas malalim na kuwento roon.
—Ikaw ang nagpadala ng video?
Tumango siya.
—Bakit ngayon lang?
Napayuko siya.
—Dahil natakot ako.
Hinintay ko siyang magsalita pa.
Ilang sandali pa bago niya inilabas mula sa bag ang isang maliit na flash drive at isang makapal na envelope.
—Hindi lang tungkol sa assistant na iyon ang problema.
—May ginagawa silang mas malaki.
Kinuha ko ang envelope.
Nang buksan ko, sunod-sunod na kopya ng mga dokumento ang bumungad sa akin.
Mga internal transfer.
Mga pekeng reimbursement.
Mga kontratang may pirma ni Miguel.
At ilang pangalan ng dummy suppliers.
Nanlamig ang mga daliri ko.
—Gaano katagal na ito?
—Mahigit isang taon.
—Alam ng pamilya niya?
Umiling si Mariel.
—Hindi ko sigurado. Pero may ilang tao sa loob na tumutulong sa kanya.
—Si Clarisse?
Mapait siyang ngumiti.
—Hindi siya simpleng assistant.
—Siya ang nag-uugnay sa labas.
Napatingin ako sa kanya nang diretso.
—Anong ibig mong sabihin?
Bumaba ang boses ni Mariel.
—May mga dokumentong pinapalabas sa pangalan ng kumpanya. May perang inililipat sa ibang account. At kapag may nagtanong, ginagamit nila ang pangalan mo.
Parang may matalim na bagay na dumampi sa dibdib ko.
—Pangalan ko?
Tumango siya.
—May ilang approval na nakapangalan sa iyo. Digital signature mo ang ginamit.
Biglang kumirot ang sentido ko.
Kaya pala.
Kaya pala pilit nila akong pinapamukhang mainitin ang ulo.
Kaya pala gusto nilang ako ang unang umatras sa kasal.
Kapag sumabog ang lahat, maaari nilang sabihin na ako ang may kinalaman.
Na ako ang nagtatakip.
Na ako ang naghiganti dahil nasira ang relasyon.
Tahimik kong isinara ang envelope.
—May kopya ka pa nito?
—Meron. Pero hindi ligtas.
Biglang tumunog ang cellphone ni Mariel.
Pagkakita niya sa screen, agad siyang namutla.
Hindi niya sinagot.
Ngunit ilang segundo lang ang lumipas, tumunog naman ang cellphone ko.
Isang mensahe mula kay Miguel.
“Nasaan ka?”
Kasunod agad ang isa pa.
“Huwag kang makikipagkita kahit kanino tungkol sa kumpanya.”
Tumigil ang paghinga ni Mariel.
—Alam niya.
Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto ng café.
Pumasok si Clarisse.
Wala na ang maamong mukha niya.
Wala na ang inosenteng ngiti.
Kasama niya ang dalawang lalaking hindi ko kilala.
Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa namin.
Pagkatapos ay ngumiti.
—Ma’am, ang aga n’yo naman makipagkita sa mga taong dapat matagal nang nananahimik.
Hinawakan ko nang mahigpit ang envelope sa ilalim ng mesa.
Si Mariel ay halos hindi na makagalaw.
Huminto si Clarisse sa harap namin.
Pagkatapos ay inilapag niya ang cellphone niya sa mesa.
Nasa screen ang live call.
At mula roon, narinig ko ang boses ni Miguel.
—Huwag mong hayaang makaalis si Clara dala ang mga dokumentong iyan.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)