ANG TUNAY NA UTAK
BAHAGI 4: ANG TUNAY NA UTAK
Hindi ako agad nakapagsalita matapos marinig ang sinabi ni Attorney Mateo.
May isa pang taong nasa likod ni Roman.
Mas makapangyarihan.
Mas tuso.
At siya ang tunay na nag-utos na mawala ako.
Tahimik na natutulog si Elias sa stroller sa tabi ko habang nakatitig ako sa monitor ng computer na paulit-ulit na ipinapakita ang video confession nina Roman at ng kanyang kabit.
Kung hanggang ngayon ay buo pa rin ang loob ni Roman kahit isa-isa nang lumalabas ang mga ebidensya…
Iisa lamang ang ibig sabihin noon.
May inaasahan pa siyang sasalo sa kanya.
Makalipas ang ilang oras, dumating ang tawag mula sa ospital.
Nagkamalay na ang lalaking nagpadala ng memory card.
Agad kaming nagtungo roon.
Mahigpit ang seguridad sa kanyang kuwarto dahil siya na ang pinakamahalagang saksi sa buong kaso.
Pagpasok namin, nakita kong hirap pa rin siyang huminga.
May benda ang kanyang ulo at kaliwang braso.
Ngunit nang makita niya ako, agad niyang hinawakan ang kamay ko.
— Patawarin mo ako…
Mahina ang boses niya.
— Matagal ko sanang sinabi ang lahat.
Tahimik akong tumango.
— Hindi pa huli ang lahat.
Napaluha siya.
— Ako ang dating driver ng pamilya ni Roman.
Ako ang naghatid sa kanya noong araw na nakipagkita siya sa insurance consultant.
Ako rin ang naghintay sa kanya sa pier bago kayo bumiyahe.
Huminto siya sandali upang huminga.
— Narinig ko ang usapan nila.
Hindi lang pera ang pakay nila.
May gusto ring maagaw na negosyo at mga lupain na dapat ay mapupunta sa iyo kapag tuluyang nailipat ang mana.
Napatingin ako kay Attorney Mateo.
Tahimik lamang siyang nakikinig.
Nagpatuloy ang lalaki.
— Pero hindi si Roman ang nagplano.
May ibang tao.
Isang taong matagal nang gustong mapasakamay ang lahat ng ari-arian ng pamilya mo.
Isang taong pinagkakatiwalaan ng lahat.
Kinabahan ako.
— Sino?
Huminga siya nang malalim.
— Ang dating business partner ng yumao mong ama.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Hindi ko inaasahan iyon.
Bata pa ako nang huli ko siyang makita.
Palagi siyang tinatawag ng ama ko na “matalik na kaibigan.”
Madalas pa siyang kumain sa aming bahay.
Siya pa nga ang umiyak nang malakas sa libing ng aking mga magulang.
Hindi ko kailanman naisip na siya pala ang pinagmulan ng lahat.
Agad na nagsimula ang mas malalim na imbestigasyon.
Sa tulong ng mga awtoridad, unti-unting lumabas ang mga lumang rekord ng negosyo.
Natuklasan naming maraming kumpanya ang lihim na nailipat sa iba’t ibang pangalan.
May mga pekeng kontrata.
May mga huwad na lagda.
May mga account na ginamit upang ilihis ang malaking halaga ng pera.
At sa dulo ng bawat transaksyon…
Iisa ang pangalan na paulit-ulit na lumilitaw.
Ang dating kaibigan ng aking ama.
Hindi nagtagal, naglabas ng warrant ang hukuman.
Ngunit bago pa siya maaresto…
Bigla siyang nawala.
Kasabay nito, nawalan din ng komunikasyon ang biyenan ko.
Pati ang kabit ni Roman.
Para bang sabay-sabay silang naglaho.
Kinabukasan ang nakatakdang pangunahing pagdinig.
Punong-puno na naman ang korte.
Hindi na lamang ito simpleng usapin ng mana.
Isa na itong kasong sinusubaybayan ng buong bansa.
Pagpasok ko sa courtroom, napansin kong wala ang biyenan ko.
Wala rin ang kabit.
Tanging si Roman lamang ang naroon.
Ngunit ibang-iba na ang itsura niya.
Payat.
Namumutla.
At wala na ang dati niyang kayabangan.
Habang nagsisimula ang pagdinig, tumayo si Attorney Mateo.
— Kagalang-galang na hukom, nais naming magsumite ng bagong ebidensya.
Isa-isang ipinakita ang mga bank transfer.
Mga kontrata.
Mga mensahe.
At ang video mula sa sasakyan.
Pagkatapos ay tumayo ang dating driver upang muling magbigay ng salaysay.
Sa pagkakataong ito, mas malinaw na niyang isinalaysay ang buong plano.
Nabanggit niya kung paano kinausap ng dating business partner ang asawa ko.
Kung paano nito ipinangakong buburahin ang lahat ng utang ni Roman kapalit ng aking kamatayan.
Kung paano hinikayat ang kabit upang tulungan si Roman.
Tahimik na nakikinig ang buong korte.
Pagkatapos ng testimonya, tumingin ang hukom kay Roman.
— May nais ka pa bang sabihin?
Matagal siyang hindi nagsalita.
Nakatungo lamang siya.
Pagkaraan ng ilang sandali…
Unti-unti siyang tumayo.
Nanginginig ang kanyang mga kamay.
— Pagod na ako…
Mahina ang boses niya.
Walang makapaniwala.
— Totoo ang sinabi nila.
Natahimik ang buong silid.
Pumikit siya.
— Hindi ko planong umabot sa ganito.
Akala ko… kapag nakuha ko ang pera, magiging masaya kami.
Pero habang lumilipas ang mga araw matapos kong isiping patay na si Isla…
Hindi na ako nakatulog nang maayos kahit isang gabi.
Hindi ko na kayang takasan ang konsensya ko.
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Hindi ko na makita ang lalaking minahal ko noon.
Isa na lamang siyang taong winasak ng sarili niyang kasakiman.
Ngunit bago pa siya makapagpatuloy…
Biglang bumukas ang malaking pinto ng courtroom.
Lahat ay napalingon.
Pumasok ang mga awtoridad.
May kasama silang isang lalaking nakaposas.
Nakaharap ang ulo nito.
Nang iangat niya ang mukha…
Sabay-sabay na nagulat ang lahat.
Siya ang dating business partner ng aking ama.
Nahuli siya ilang oras bago magsimula ang pagdinig habang sinusubukang tumakas palabas ng bansa.
May dala siyang passport, malaking halaga ng salapi, at ilang dokumentong magpapatunay ng plano niyang ilipat ang natitirang ari-arian sa ibang bansa.
Pagkakita niya kay Roman, galit na galit siyang sumigaw.
— Wala kang kwenta! Hindi mo man lang natapos ang simpleng trabaho!
Hindi na nakapagpigil si Roman.
— Ikaw ang sumira sa buhay ko!
Nagsisihan sila sa gitna ng courtroom.
Isa-isang lumabas ang lahat ng lihim.
Inamin ng matandang negosyante na matagal na niyang pinaplano ang pag-angkin sa mga ari-arian ng pamilya ko.
Inamin niyang ginamit niya ang kahinaan ni Roman sa pera.
Inamin niyang siya ang nagpondo sa buong plano.
At sa wakas…
Wala nang natitirang maitatago.
Tahimik na isinara ng hukom ang folder ng mga ebidensya.
— Sapat na ang mga ito upang ipagpatuloy ang paglilitis sa lahat ng akusado.
Tumango ang mga awtoridad.
Isa-isang pinosasan ang dating business partner.
Kasunod si Roman.
Habang inilalabas siya, bigla siyang huminto sa tapat ko.
Hindi na galit ang kanyang mukha.
Hindi na rin mayabang.
Pagod lamang.
— Isla…
Hindi ako nagsalita.
— Alam kong wala na akong karapatang humingi ng tawad.
Tahimik kong niyakap si Elias.
Pagkatapos ay mahinahon kong sinabi ang mga salitang matagal ko nang gustong sabihin.
— Hindi ko dala rito ang paghihiganti, Roman.
Huminto siya.
— Dinala ko rito ang katotohanan.
At iyon ang bagay na hindi mo kailanman nagawang takasan.
Ibinaba niya ang ulo.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat…
Wala na siyang maisagot.
Ngunit habang papalabas ang mga awtoridad kasama ang lahat ng akusado, lumapit sa amin si Attorney Mateo na may hawak na isang opisyal na dokumento.
May bahagya siyang ngiti.
— Isla…
— Ano iyon?
Iniabot niya sa akin ang sobre.
— Katatapos lang lumabas ang paunang desisyon ng hukuman tungkol sa kustodiya ni Elias… at may isa pang balitang magpapabago sa buhay mo magpakailanman.
Nanginginig kong tinanggap ang dokumento.
Dahan-dahan ko itong binuksan.
At nang mabasa ko ang unang linya…
Napaluha ako.
(Itutuloy sa BAHAGI 5…)