pagpasok ko sa bahay ng pamilya niya, akala ko ako ang kailangang magpaliwanag, hanggang ilabas nila ang kasunduang may pangalan ko
bahagi 2: pagpasok ko sa bahay ng pamilya niya, akala ko ako ang kailangang magpaliwanag, hanggang ilabas nila ang kasunduang may pangalan ko
Pagbukas ng malaking gate, pakiramdam ko ay hindi bahay ang pinapasukan namin, kundi korte.
Tahimik ang paligid, pero mas nakakatakot ang katahimikan kaysa sigawan. Sa magkabilang gilid ng driveway, maayos ang pagkakapuwesto ng mga ilaw sa hardin. Lahat ay maganda, malinis, mamahalin.
At lalo lang akong nanliit.
Napatingin ako sa sarili ko. Simpleng blouse, paldang pang-eskuwela, bag na halos pudpod na ang strap. Sa kamay ko, hawak ko pa rin ang card na pilit kong ibinalik kay Gabriel kanina.
Parang maling tao ako sa maling lugar.
Nang huminto ang kotse, may kasambahay na agad na lumapit para buksan ang pinto.
Hindi pa ako nakakababa, naramdaman ko nang hinawakan ni Gabriel ang pulso ko.
Hindi mahigpit.
Pero sapat para hindi ako makaatras.
“Huminga ka,” mahina niyang sabi.
Tumingin ako sa kanya.
“Paano ako hihinga kung parang dadalhin mo ako sa pagbitay?”
Bahagyang gumalaw ang labi niya, pero hindi siya ngumiti.
“Hindi kita hahayaang may manakit sa’yo.”
Dapat nakagaan iyon ng loob.
Pero hindi.
Dahil ang tono niya ay hindi parang pangako.
Parang babala.
Pagpasok namin sa malaking bulwagan, halos sabay-sabay na lumingon sa akin ang lahat.
Nandoon si Mika, namumula ang mata, halatang umiyak. Nasa tabi niya ang isang eleganteng babae na siguro ay ina niya. Sa kabilang sofa naman, may lalaking seryoso ang mukha, mahigpit ang pagkakakrus ng mga braso.
At sa pinakagitna, nakaupo ang isang matandang babae.
Maputi na ang buhok, tuwid ang likod, hawak ang rosaryo sa isang kamay. Pero ang tingin niya sa akin ay hindi banal.
Matalim.
Parang kaya niyang basahin ang buong buhay ko sa isang sulyap.
“Siya ba?” tanong ng matanda.
Walang agad sumagot.
Tumingin siya kay Gabriel.
“Ito ba ang babaeng kasama mo kagabi?”
Nanigas ang buong katawan ko.
Bago pa ako makapagsalita, si Gabriel na ang sumagot.
“Opo.”
Isang maikling salita lang.
Pero parang may nahulog na mabigat sa sahig.
Napasinghap ang ina ni Mika. Si Mika naman ay napayuko, tila gusto na ring maglaho.
Ang ama niya ay tumayo.
“Gabriel, alam mo ba ang ginagawa mo?”
Kalmadong tumingin si Gabriel sa kanya.
“Mas alam ko kaysa sa lahat ng tao rito.”
Ang hangin ay lalo pang bumigat.
Biglang tumayo si Mika.
“Lola, kasalanan ko po. Ako ang nagsabi kay Sofia na kuya ko si Tito Gabriel. Hindi niya alam. Wala siyang intensyon na—”
“Tahimik,” putol ng matanda.
Napaupo agad si Mika.
Ako naman ay napalunok.
Gusto kong magsalita. Gusto kong sabihin na hindi ko hinabol si Gabriel, hindi ko alam ang relasyon niya sa pamilya ni Mika, hindi ako pumasok dito para manghuthot o manggulo.
Pero nang bumuka ang bibig ko, walang lumabas.
Dahil sa sandaling iyon, ramdam ko ang kamay ni Gabriel sa likod ko.
Tahimik.
Matatag.
Parang sinasabing: ako ang bahala.
Lumapit ang matanda sa mesa at kinuha ang isang folder.
“Sofia,” sabi niya, unang beses binanggit ang pangalan ko.
Kumirot ang sikmura ko.
“Opo?”
“Ikaw ay estudyante sa isang pribadong unibersidad. Nakatira sa inuupahang kuwarto malapit sa campus. Wala na ang ama mo, at ang ina mo ay may sakit. Nagpa-part-time ka sa café tuwing gabi.”
Nanlamig ang dugo ko.
Paano nila nalaman iyon?
Nanlaki ang mata ni Mika.
“Lola…”
Hindi siya pinansin ng matanda.
“Hindi kita minamaliit,” patuloy niya, pero ang boses niya ay mas masakit pa kaysa insulto. “Pero sa mundong kinabibilangan namin, maraming taong marunong gumamit ng awa, ganda, at pagkakataon para makapasok.”
Parang may kumurot sa puso ko.
Ibig sabihin, sa tingin nila sinadya ko ito?
Sinadya kong lapitan si Gabriel?
Sinadya kong gamitin si Mika?
Naramdaman kong nanginginig ang mga daliri ko.
“Hindi po ako gano’n,” sabi ko, pilit na pinatatag ang boses.
Tumitig sa akin ang matanda.
“Lahat ng gano’n, iyan din ang sinasabi.”
Napaso ako sa hiya at galit.
Bumigat ang mata ko, pero ayokong umiyak sa harap nila.
Ayokong magmukhang mas kaawa-awa.
Biglang humakbang si Gabriel.
“Tama na.”
Dalawang salita lang, pero napatahimik ang lahat.
Tumingin siya sa matanda. Hindi bastos, pero hindi rin sumusuko.
“Kung may dapat kayong tanungin, ako. Huwag siya.”
Ngumiti ang matanda, malamig.
“Ikaw ang tanong ko, Gabriel. Tatlumpu’t apat ka na. Alam mo ang responsibilidad mo sa pamilyang ito. Alam mo rin kung ilang buwan na naming inaayos ang kasunduan sa pamilya ni Isabella.”
Isabella?
Napatingin ako kay Gabriel.
Sino si Isabella?
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok kami, nagbago ang ekspresyon niya. Napakaliit lang, halos hindi mapapansin, pero nakita ko.
Kumapit ang lamig sa dibdib ko.
May kasunduan?
May ibang babae?
Hindi ko alam kung bakit ako nasaktan. Wala naman akong karapatang masaktan. Isang gabi lang kami. Ilang oras pa lang siyang nagsasabing seryoso siya.
Pero ang sakit pa rin.
Ang ina ni Mika ay mahinang nagsalita:
“Gabriel, hindi ito simpleng usapan. Malapit nang ipahayag ang engagement ninyo ni Isabella. Kapag kumalat na may ibang babaeng dinala ka pauwi…”
Hindi ko na narinig ang kasunod.
Parang may malakas na ugong sa tenga ko.
Engagement.
Malapit nang ipahayag.
Ibig sabihin, habang sinasabi niya sa akin kanina na hindi niya ako hahayaang magpanggap na walang nangyari, may babaeng naghihintay palang ipakilala bilang mapapangasawa niya?
Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko mula sa hawak niya.
Nararamdaman kong napatingin siya sa akin.
“Sofia,” mahina niyang tawag.
Hindi ako lumingon.
Kung lumingon ako, baka bumigay ako.
Inilapag ko ang itim na card sa ibabaw ng mesa.
“Pasensya na po,” sabi ko, nakatingin sa matanda, hindi kay Gabriel. “Hindi ko alam na may kasunduan pala. Hindi ko rin alam na may mapapahiya akong ibang babae.”
Sumimangot ang ama ni Mika, pero hindi siya nagsalita.
Nagpatuloy ako, kahit nanginginig ang boses ko.
“Hindi ko kailangan ng pera. Hindi ko rin kailangan ng posisyon sa pamilyang ito. At lalong hindi ko kailangan ng lalaking may ibang pangalang nakatali sa kanya.”
“Sofia,” mas mababa na ang boses ni Gabriel.
Ngayon, may babala na roon.
Pero nasaktan na ako nang sobra para matakot pa.
Humarap ako sa kanya.
“Sinabi mo kanina na galit ka sa niloloko.”
Tinitigan ko siya, ramdam ang pag-init ng mata ko.
“Ako rin.”
Saglit na tumahimik ang buong silid.
Pagkatapos, may tunog ng takong mula sa itaas ng hagdan.
Dahan-dahan akong napatingin.
May babaeng bumababa.
Maganda siya. Sobra. Mahaba ang buhok, eleganteng damit, mukha ng babaeng ipinanganak para maupo sa ganitong bahay, hindi para manginig sa gitna nito tulad ko.
Huminto siya sa huling baitang at tumingin kay Gabriel.
Pagkatapos, sa akin.
Ngumiti siya nang manipis.
“Ikaw pala si Sofia.”
Nanigas ako.
Kilala niya ako?
Lumapit siya nang dahan-dahan, hawak ang isang maliit na sobre.
“Ako si Isabella.”
Parang may kamay na pumisil sa lalamunan ko.
Tumigil siya sa harap ko at iniabot ang sobre.
“Bago ka magdrama at umalis,” sabi niya, malamig ang boses, “basahin mo muna ito.”
Hindi ko tinanggap.
Pero si Gabriel ang biglang humablot ng sobre mula sa kamay niya.
“Isabella, huwag.”
Huwag?
Bakit huwag?
Mas lalo akong kinabahan.
Ngumiti si Isabella, pero namumula ang gilid ng mata niya.
“Bakit? Takot ka bang malaman niya kung bakit mo talaga siya hinanap kagabi?”
Pakiramdam ko tumigil ang tibok ng puso ko.
Tumingin ako kay Gabriel.
Ang mukha niya ay madilim, ang panga ay mahigpit.
Dahan-dahan, kinuha ko ang sobre mula sa kamay niya.
“Sofia,” sabi niya, mas seryoso kaysa dati, “ibigay mo sa akin.”
Hindi ko siya pinakinggan.
Binuksan ko ang sobre.
Sa loob, may ilang larawan.
At sa unang larawang nahulog sa sahig, nakita ko ang sarili ko.
Ako, sa lounge kagabi.
At si Gabriel, nakatingin sa akin mula sa malayo.
Hindi iyon tingin ng lalaking aksidenteng nakakita ng babae.
Iyon ay tingin ng taong matagal nang naghihintay.
Nanginig ang kamay ko habang binaliktad ang kasunod na papel.
Isang dokumento.
Sa itaas, malinaw na nakasulat ang pangalan ko.
Sofia Reyes.
At sa ilalim nito, isang linyang nagpawala ng lahat ng lakas sa tuhod ko:
“Target confirmed.”