nang mabasa ko ang dalawang salitang iyon, akala ko ako ang biktima, hanggang aminin ni gabriel kung sino ang tunay na target
bahagi 3: nang mabasa ko ang dalawang salitang iyon, akala ko ako ang biktima, hanggang aminin ni gabriel kung sino ang tunay na target
“Target confirmed.”
Dalawang salita lang.
Pero parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Nakatayo ako sa gitna ng bulwagan, hawak ang papel na may pangalan ko, habang ang mga mata ng buong pamilyang iyon ay nakatutok sa akin. May ilang segundong wala akong narinig kundi ang sarili kong paghinga.
Target.
Confirmed.
Ako?
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin kay Gabriel.
Hindi siya kumikilos. Nakatayo siya roon, madilim ang mukha, nakapikit nang bahagya ang mga labi, para bang pinipigilan ang isang bagay na sumabog mula sa loob niya.
“Anong ibig sabihin nito?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Lalong lumamig ang dibdib ko.
“Gabriel,” ulit ko, mas mahina pero mas nanginginig, “ano ang ibig sabihin nito?”
Bago pa siya makapagsalita, tumawa nang mahina si Isabella.
Hindi iyon tawang masaya. Tawa iyon ng babaeng matagal nang nasasaktan at ngayon ay may hawak nang kutsilyong puwedeng ipangsugat pabalik.
“Hindi ba malinaw?” sabi niya. “Hindi ka aksidenteng nakilala ni Gabriel kagabi.”
Napahigpit ang hawak ko sa papel.
“Tumigil ka,” malamig na sabi ni Gabriel.
Pero hindi tumigil si Isabella.
Bumaba siya mula sa huling baitang ng hagdan, marahan ang bawat hakbang, elegante pa rin kahit puno ng lason ang bawat salitang bibitawan niya.
“Hindi siya basta napadaan sa lounge. Hindi rin siya basta nainom at nadala ng pagkakataon. Nandoon siya dahil ikaw ang hinahanap niya.”
Pakiramdam ko, gumalaw ang sahig sa ilalim ng paa ko.
Lumapit sa akin si Mika, nanginginig ang boses.
“Sofia, hindi ko alam ’to. Sumpa man, wala akong alam dito.”
Tumingin ako sa kanya.
Nanluluha siya, at sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung maniniwala ba ako.
Dahil sa loob ng ilang oras, sunod-sunod na nasira ang lahat ng pinaniwalaan ko.
Ang “kuya” niya ay hindi pala kuya.
Ang gabing inakala kong pagkakamali ay hindi pala aksidente.
Ang lalaking nagsabing seryoso siya ay may kasunduang engagement sa ibang babae.
At ngayon, may dokumentong nagsasabing ako ay isang target.
“Bakit ako?” tanong ko, halos pabulong.
Walang sumagot.
Ang katahimikan ng pamilyang iyon ay mas malupit pa kaysa sigaw. Para bang lahat sila ay may alam, at ako lang ang huling nakadiskubre na ang buhay ko pala ay ginamit sa larong hindi ko naiintindihan.
Biglang nagsalita ang matandang babae.
“Isabella, sapat na.”
Napalingon ako sa kanya.
Sapat na?
Iyon lang?
Parang normal lang sa kanila na may dokumentong may pangalan ko at salitang target?
“Hindi po,” sabi ko, napalakas ang boses nang hindi ko namamalayan. “Hindi sapat.”
Natigilan silang lahat.
Siguro hindi sila sanay na may sumasagot sa bahay na iyon. Lalo na kung ang sumasagot ay isang babaeng gaya ko—walang apelyidong mabigat, walang yaman, walang pamilyang kayang ipagtanggol ako sa harap nila.
Pero sa sandaling iyon, wala na akong pakialam.
“Dinala ninyo ako rito para ipahiya. Para tanungin kung sinadya kong lumapit. Para ipamukha na mahirap ako, na baka ginamit ko ang anak o pamangkin ninyo. Pero kayo pala ang may alam.” Tiningnan ko ang papel sa kamay ko. “Kayo ang may dokumento tungkol sa akin.”
Nanigas ang mukha ng ina ni Mika.
“Sofia, hindi gano’n—”
“Paano po, kung hindi gano’n?” putol ko, halos mapatawa sa sobrang sakit. “May pangalan ko. May litrato ko. May salitang target. Anong tawag doon? Pag-aalaga?”
Walang sumagot.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Sagutin mo ako.”
Dahan-dahan siyang huminga.
“Sofia, hindi dito.”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi dito? Bakit? Dahil maraming nakikinig? Dahil hindi mo kayang magsinungaling kapag kaharap silang lahat?”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi ako nagsinungaling sa’yo.”
“Hindi?” Tinaas ko ang papel. “Ano ito?”
Humakbang siya palapit, pero agad akong umatras.
Napahinto siya.
Kitang-kita ko sa mata niya ang galit, pero hindi ko alam kung para kanino. Para kay Isabella? Sa pamilya niya? O sa akin dahil ayaw kong sumunod?
“Sofia,” mas mababa ang boses niya, “may mga bagay na hindi mo pa nauunawaan.”
“Then make me understand!”
Umalingawngaw ang sigaw ko sa buong bulwagan.
Maging ako, nagulat.
Kahit si Mika ay napaatras.
Saglit na walang nagsalita. Ang mga ilaw sa kisame ay kumikislap sa kinang ng sahig, at ang buong lugar ay parang entablado ng isang palabas kung saan ako ang tanging hindi nabigyan ng script.
Sa huli, si Isabella ang muling nagsalita.
“Gusto mong maintindihan?” tanong niya. “Sige. Ako na ang magsasabi.”
“Isabella,” matigas na tawag ni Gabriel.
Tumingin siya sa kanya, namumula na ang mga mata.
“Bakit? Hanggang ngayon poprotektahan mo pa rin ang sikreto mo? O poprotektahan mo siya?”
Naramdaman kong kumirot ang puso ko sa salitang iyon.
Siya.
Ako ba iyon?
O may iba pang babae sa likod ng lahat?
Humawak si Isabella sa sandalan ng upuan, para bang kailangan niya ng suporta para manatiling nakatayo.
“Alam mo ba, Sofia,” sabi niya, “ilang buwan na kaming dapat ianunsyo ni Gabriel bilang engaged. Hindi dahil mahal namin ang isa’t isa. Hindi dahil pinangarap namin ang kasal. Kundi dahil kailangan ng pamilya niya ang koneksiyon ng pamilya ko, at kailangan ng pamilya ko ang proteksiyon ng pangalan nila.”
Nakatitig lang ako sa kanya.
“Isang kasunduan. Isang pirmahan. Isang seremonyang puno ng camera, ng ngiti, ng kasinungalingan.” Ngumiti siya nang basag. “Akala ko tanggap ko na. Akala ko gano’n lang talaga sa mundong ito.”
Napatingin siya kay Gabriel.
“Hanggang unti-unti kong napansin na may hinahanap siya.”
Tahimik si Gabriel.
“May mga tawag siyang hindi sinasagot kapag kasama ako. May mga taong pinasusundan niya. May mga lumang record na pinabubuksan. Akala ko may babae siyang itinatago. Kaya pinahanap ko rin.” Tumingin siya sa akin. “At alam mo kung sino ang lumabas?”
Hindi ako makahinga.
“Ako,” mahina kong sabi.
Tumango siya.
“Ikaw.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Pero bakit?”
Biglang nagsalita ang matanda, mabigat ang boses.
“Dahil may utang ang pamilya mo sa pamilyang ito.”
Para akong sinakal.
“Anong utang?”
Tumingin siya sa akin, walang emosyon ang mukha.
“Ang ama mo.”
Napahigpit ang kapit ko sa papel.
Huwag.
Hindi.
Matagal nang wala si Papa. Ang alam ko lang, namatay siya sa aksidente noong bata pa ako. Hindi namin pinag-uusapan sa bahay dahil tuwing mababanggit siya, nananahimik si Mama at umiiyak sa kusina.
“Wala kayong karapatang banggitin ang papa ko,” sabi ko.
“May karapatan kami,” sagot ng matanda. “Dahil labing-anim na taon na ang nakalipas, siya ang huling taong kasama ng panganay kong anak bago ito nawala.”
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
Panganay na anak?
Nawala?
Tumingin ako kay Mika. Nanginginig ang labi niya, halatang ngayon lang din niya narinig ang ilan sa mga detalye.
Ang ama ni Mika ay yumuko, habang ang ina niya ay napapikit.
Si Gabriel lang ang nanatiling nakatingin sa akin.
At doon ko naunawaan.
Hindi lang ito tungkol sa akin.
Hindi lang ito tungkol sa isang gabing pagkakamali.
May nakabaon na kuwento sa ilalim ng pamilyang ito, at ang pangalan ng ama ko ay nakasulat doon.
“Anong sinasabi ninyo?” tanong ko, hirap huminga. “Wala akong alam diyan. Bata pa ako noon.”
“Alam namin,” sabi ng matanda. “Kaya nga hindi ikaw ang hinanap namin noon.”
“Pero bakit ngayon?”
Walang sumagot agad.
Pagkatapos, inilabas ni Gabriel ang isang maliit na envelope mula sa loob ng coat niya.
Nakita ko iyon at napaurong ako.
“May isa pang envelope?”
Masakit ang ekspresyon niya.
“Natanggap ko ito tatlong buwan na ang nakalipas.”
“Galing kanino?”
“Sa taong matagal nang patay sa records.”
Hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin, hanggang binuksan niya ang envelope at inilabas ang isang lumang litrato.
Kumupas na ang kulay.
Nasa larawan ang dalawang lalaki. Isa sa kanila ay bata pang Gabriel, siguro nasa late teens. Ang isa naman—
Nabitawan ko ang hawak kong papel.
Si Papa.
Mas bata siya sa litrato, mas payat, pero walang duda.
Si Papa iyon.
At sa likod ng larawan, may sulat-kamay.
Kumalat ang lamig sa buo kong katawan nang basahin ni Gabriel ang nakasulat:
“Kung may nangyari sa akin, hanapin mo ang anak ni Ramon. Siya lang ang may hawak ng dahilan kung bakit nawala si Andres.”
Ramon.
Pangalan ng papa ko.
Andres.
Siguro iyon ang panganay na anak ng pamilya nila.
“Hindi,” bulong ko. “Hindi posible.”
“Sofia,” malumanay na sabi ni Gabriel, “kaya kita hinanap.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kaya mo ako hinanap?” ulit ko, parang nilulunok ang apoy. “Hindi dahil gusto mo ako. Hindi dahil may nangyari sa atin. Hinanap mo ako dahil baka may kinalaman ang papa ko sa nawawalang kapatid ninyo?”
“Sa una, oo.”
Dalawang salita.
Sa una.
Pero sapat na para durugin ang natitira kong lakas.
Napatawa ako.
Mahina muna.
Pagkatapos, mas masakit.
“Ang galing mo, Gabriel.”
“Sofia—”
“Ang galing mo talaga.” Tumingin ako sa kanya, nangingilid ang luha pero pinipigilan kong bumagsak. “Kanina sa kotse, sinabi mo hindi mo ako hahayaang magpanggap na walang nangyari. Sinabi mo ayaw mong naloloko. Pero ikaw pala ang lumapit sa akin na may dahilan. Ikaw pala ang may tinatagong tunay na pakay.”
Humakbang siya palapit.
“Hindi ko binalak na mangyari ang kagabi.”
“Pero binalak mong lapitan ako.”
Hindi siya nakasagot.
Iyon na ang sagot.
Naramdaman kong may pumunit sa loob ko.
Kaya pala nandoon siya sa lounge.
Kaya pala alam niya ang pangalan ko.
Kaya pala paglabas ko sa school, alam niya kung saan ako makikita.
Kaya pala hindi siya nagulat sa buhay ko.
Dahil pinag-aralan na niya ako.
Target confirmed.
Hindi ako babae sa paningin niya.
Isa akong susi.
Isang piraso ng lumang kasong gusto nilang buksan.
Isang pangalan sa dokumento.
“Gusto n’yo ba ng sagot?” tanong ko, nilunok ang luha. “Sige. Eto ang sagot ko: wala akong alam. Wala akong kinalaman sa nawalang anak ninyo. At kung may kasalanan man ang papa ko, hindi ako ang magbabayad noon.”
Tumalikod ako para umalis.
Pero bago pa ako makahakbang, nagsalita si Isabella.
“Hindi ka makakaalis nang gano’n kadali.”
Napahinto ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Ano?”
Tumango siya sa papel na nahulog sa sahig.
“Hindi mo pa binabasa ang pangalawang pahina.”
Kumunot ang noo ko.
Ayoko na.
Ayoko nang makarinig pa.
Pero parang may kamay na humila sa akin pabalik sa impiyernong iyon.
Yumuko si Mika, pinulot ang papel, at nanginginig na iniabot sa akin.
“Sofia…”
Kinuha ko iyon.
Sa pangalawang pahina, may kopya ng birth certificate.
Una, hindi ko naintindihan kung bakit iyon nandoon.
Hanggang makita ko ang pangalan ng ama.
Ramon Reyes.
Pangalan ni Papa.
Pagkatapos, ang pangalan ng ina.
Hindi pangalan ni Mama.
Nanlabo ang paningin ko.
“Hindi,” bulong ko.
Binasa ko ulit.
Baka mali lang.
Baka ibang tao.
Baka kapareho lang ng pangalan.
Pero sa ibaba, may petsa. May lumang address. May pirma.
At sa tabi ng dokumento, may litrato ng isang sanggol na hawak ng babaeng hindi ko kilala.
Napaatras ako, pero bumangga ako sa gilid ng mesa.
“Anong ibig sabihin nito?” nanginginig kong tanong.
Walang sumagot.
Tumingin ako kay Gabriel.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mata niya.
Hindi galit.
Hindi kontrol.
Takot.
“Sofia,” sabi niya, halos pabulong, “iyan ang dahilan kung bakit kailangan kitang protektahan bago pa nila malaman.”
“Sino sila?”
Hindi pa rin siya sumagot.
Sumigaw ako.
“Sino sila?!”
Ang matandang babae ang sumagot.
“Ang tunay na pamilya mo.”
Parang tumigil ang mundo.
Tumingin ako sa kanya, hindi makapaniwala.
“Anong tunay na pamilya? May mama ako.”
“Ang babaeng nagpalaki sa’yo,” sabi niya, “oo. Pero hindi siya ang nanganak sa’yo.”
Napailing ako.
“Sinungaling kayo.”
“Kung sinungaling kami,” malamig na singit ni Isabella, “bakit tinatago ng nanay mo ang lumang apelyido mo?”
Apelyido?
Hindi ko na kaya.
Pakiramdam ko unti-unti akong nilulunod habang nakatayo.
Gusto kong tawagan si Mama. Gusto kong marinig ang boses niya at sabihin niyang kasinungalingan ang lahat. Na anak niya ako. Na si Papa ay simpleng lalaking namatay sa aksidente. Na hindi ako bahagi ng anumang lihim, anumang pagkawala, anumang kasunduan ng mayayamang pamilyang ito.
Kinuha ko ang phone ko.
Nanginginig ang daliri kong pinindot ang pangalan ni Mama.
Isang ring.
Dalawa.
Tatlo.
Walang sumagot.
Tinawagan ko ulit.
Wala pa rin.
Mas bumilis ang tibok ng puso ko.
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Sofia, makinig ka. Hindi ka ligtas kapag umalis ka ngayon.”
“Lumayo ka sa akin.”
“Sofia—”
“Sabi ko lumayo ka!”
Napaurong siya, pero ang tingin niya ay nakatutok pa rin sa akin.
Biglang pumasok ang isang lalaking naka-itim na suit mula sa gilid ng bulwagan. Lumapit siya sa ama ni Mika at may ibinulong.
Nagbago ang mukha ng lalaki.
“Ano?” tanong ng ina ni Mika.
Tumingin ang lalaking naka-itim kay Gabriel.
“Sir, may nangyari po.”
Tumigas ang panga ni Gabriel.
“Magsalita ka.”
Napatingin muna ang lalaki sa akin, na para bang nag-aalangan siyang sabihin sa harap ko.
Lalong lumakas ang kaba ko.
“Magsalita ka,” ulit ni Gabriel, mas malamig.
“Yung bahay po malapit sa campus,” sabi ng lalaki. “Yung inuupahan ni Miss Sofia…”
Nanlamig ako.
“Ano’ng nangyari sa bahay ko?”
Hindi niya agad ako tiningnan.
“May pumasok po.”
Nabitawan ko ang phone ko.
“At ang nanay ko?” halos hindi lumabas ang boses ko.
Tumahimik siya.
Doon ko naramdaman ang tunay na takot.
“Nasaan ang nanay ko?”
Humakbang palapit si Gabriel, pero hindi ko siya pinansin.
Sinugod ko ang lalaking naka-itim.
“Nasaan siya?!”
Napayuko siya.
“Wala na po siya sa loob nang dumating ang tao namin.”
Hindi ko alam kung hihinga ba ako o sisigaw.
“Anong ibig mong sabihin wala na siya?”
Kinuha ng lalaki ang phone niya at ipinakita ang isang litrato.
Isang litrato ng inuupahan naming kuwarto.
Gulo-gulo ang gamit.
Bukás ang aparador.
Wasak ang lumang kahon ni Mama sa ilalim ng kama.
At sa salamin ng maliit naming mesa, may nakasulat gamit ang pulang lipstick.
Hindi ko iyon lipstick.
Hindi rin iyon sulat ni Mama.
Tatlong salita lang ang nakasulat:
“Ibalik ang babae.”
Napaatras ako, nanginginig ang buong katawan.
“Sino…” halos hindi ko na marinig ang sarili ko. “Sino ang babae?”
Walang sumagot.
Pero lahat sila ay nakatingin sa akin.
Kay Gabriel.
Kay Isabella.
Sa matandang babae.
At doon ko naintindihan.
Ako.
Ako ang babaeng hinahanap nila.
Biglang tumunog ang phone na nahulog sa sahig.
Lahat kami napatingin.
Nanginginig akong yumuko at kinuha iyon.
Unknown number.
Gusto ni Gabriel na kunin ang phone, pero mas nauna kong pinindot ang answer.
Inilapit ko sa tainga ko.
Ilang segundo, puro static lang.
Pagkatapos, isang pamilyar na boses ang narinig ko.
Mahina.
Basag.
Pero sigurado ako.
“Sofia…”
Nanigas ako.
“Mama?”
May tunog ng paghinga sa kabilang linya. Parang may umiiyak. Parang may pumipigil.
“Mama, nasaan ka? Anong nangyari? Sino ang kumuha sa’yo?”
“Sofia,” nanginginig ang boses niya, “makinig ka sa akin. Huwag kang maniniwala sa kanila.”
Tumingin ako kay Gabriel.
Madilim ang mukha niya.
“Mama, sino sila?”
Huminga siya nang putol-putol.
“Anak… hindi ka dapat napunta sa pamilyang iyan.”
Kumirot ang dibdib ko.
“Bakit?”
May ingay sa kabilang linya. Parang may nabagsak. Pagkatapos, may lalaking boses na hindi ko kilala.
“Sabihin mo sa kanya.”
Nanginig ang kamay ko.
“Mama?”
Umiiyak na siya ngayon.
“Sofia, patawarin mo ako.”
“Para saan?”
“Hindi kita ninakaw,” hikbi niya. “Iniligtas kita.”
Parang hinati sa dalawa ang mundo ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
Bago pa siya makasagot, naputol ang linya.
“Hello? Mama? Mama!”
Wala na.
Tinawagan ko pabalik, pero hindi na maabot.
Tumayo ako roon, hawak ang phone, habang lahat ng pader ng buhay ko ay unti-unting gumuguho.
Hindi ako anak ng ina ko.
Hindi aksidente ang pagkikita namin ni Gabriel.
Hindi simpleng engagement ang kay Isabella.
Hindi patay na kuwento ang nakaraan ng ama ko.
At ngayon, nawawala si Mama.
Napatingin ako kay Gabriel.
“Alam mo ba ito?”
Hindi siya sumagot agad.
“Sofia—”
“Alam mo ba na may kukuha sa kanya?”
“Hindi.”
“Pero alam mong may naghahanap sa akin.”
Sumikip ang panga niya.
“Oo.”
Parang may kutsilyong tumama sa dibdib ko.
“Alam mo, pero dinala mo pa rin ako rito.”
“Sofia, para protektahan ka—”
“Protektahan?” napasigaw ako. “Habang nawawala ang nanay ko?”
Tinangka niyang hawakan ako.
Inilayo ko ang kamay ko.
“Huwag mo akong hawakan.”
Nasaktan siya. Kitang-kita ko. Pero hindi na iyon mahalaga.
Dahil sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto ng bahay.
Isang matandang lalaki ang pumasok, may hawak na tungkod, kasunod ang dalawang tauhan. Tahimik ang lahat nang makita siya.
Kahit si Gabriel ay natigilan.
Ang matandang babae ay dahan-dahang tumayo.
“Hindi ka dapat narito,” sabi niya.
Ngumiti ang lalaki.
“Kung nandito na ang bata, bakit ako mawawala?”
Bata?
Ako ba ang tinutukoy niya?
Lumapit siya, at habang papalapit, lalong bumibigat ang hangin.
Huminto siya ilang hakbang mula sa akin.
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos, sinabi niya ang pangungusap na nagpatigil sa paghinga ko:
“Kamukha mo ang tunay mong ina.”
Nabitawan ko ang phone ko.
“Tunay kong ina?”
Ngumiti siya, mabagal at malungkot.
“Oo. At kung gusto mong mabuhay ang babaeng nagpalaki sa’yo, sasama ka sa akin ngayon.”
Agad humarang si Gabriel sa harap ko.
“Hindi siya sasama kahit kanino.”
Tumaas ang kilay ng matanda.
“Wala kang karapatan pigilan siya.”
“Mayroon.”
“Bilang ano?” malamig niyang tanong. “Bilang lalaking nilapitan siya dahil sa imbestigasyon? Bilang lalaking may kasunduang ikakasal sa iba? O bilang anak ng pamilyang unang sumira sa pamilya niya?”
Tahimik.
Napatingin ako kay Gabriel.
Ang mukha niya ay napakaputla.
At sa katahimikang iyon, nakuha ko ang sagot.
May mas malaki pa siyang tinatago.
Mas malaki kaysa sa dokumento.
Mas malaki kaysa sa engagement.
Mas malaki kaysa sa lahat ng narinig ko.
Dahan-dahang lumingon sa akin ang matandang lalaki.
“Sofia Reyes,” sabi niya, “hindi iyon ang tunay mong pangalan.”
Hindi ko na maramdaman ang mga kamay ko.
“Kaya kong ibalik sa’yo ang lahat,” dagdag niya. “Ang pangalan mo. Ang pamilya mo. Ang katotohanan tungkol sa ama mo. At ang babaeng tinatawag mong ina.”
Tumingin ako kay Gabriel.
“Totoo ba?”
Nakatitig siya sa akin, pero hindi sumagot.
Luha na ang bumagsak sa pisngi ko.
“Gabriel,” bulong ko, “totoo ba?”
Sa huli, dahan-dahan siyang pumikit.
At iyon ang pinakamasakit na sagot.
Tumalikod ako at humakbang palapit sa matandang lalaki.
Hinawakan ni Gabriel ang braso ko.
“Sofia, kapag sumama ka sa kanya, hindi na kita basta mababawi.”
Tiningnan ko ang kamay niya sa braso ko.
Pagkatapos, tiningnan ko siya.
“Hindi mo ako pag-aari.”
Nabitawan niya ako.
Lumapit ako sa matandang lalaki, pero bago ko pa siya maabot, may iniabot siyang maliit na recorder.
“Pakinggan mo muna ito. Para alam mong hindi ako nagsisinungaling.”
Pinindot niya ang play.
Static.
Pagkatapos, isang boses ng babae.
Malambing.
Pagod.
Puno ng takot.
“Kung isang araw mahanap mo ang anak ko, sabihin mo sa kanya… huwag siyang magtitiwala sa lalaking may dugong Monteverde.”
Hindi ko kilala ang boses.
Pero sa narinig kong pangalan, nanigas ang lahat.
Monteverde.
Apelyido ni Gabriel.
Napatingin ako sa kanya.
Ang mukha niya ay parang nawalan ng dugo.
Sa recorder, nagpatuloy ang boses ng babae:
“Dahil ang batang lalaki na iyon… ang magiging dahilan ng ikalawang kamatayan niya.”
Biglang pinatay ng matandang lalaki ang recorder.
Nagsalita si Gabriel, halos paos.
“Saan mo nakuha iyan?”
Ngumiti ang matanda.
“Mula sa babaeng pinatay ninyo.”
Sumigaw ang matandang babae.
“Kasinungalingan!”
Pero hindi ko na siya narinig.
Dahil sa labas ng bahay, sunod-sunod na tumunog ang sirena.
May mga ilaw na pula at asul na sumayaw sa bintana.
Pumasok ang isang tauhan ni Gabriel, hingal na hingal.
“Sir! May mga pulis sa gate.”
Napatingin si Gabriel sa akin, pagkatapos sa matandang lalaki.
“Anong ginawa mo?”
Hindi sumagot ang matanda.
Sa halip, kinuha niya ang phone niya at ipinakita sa akin ang live video.
Nandoon si Mama.
Nakatali sa isang upuan.
Namumutla.
At sa tabi niya, may timer na tumatakbo pababa.
00:09:58.
00:09:57.
00:09:56.
Nalaglag ang lahat ng tapang ko.
“Mama…”
Ang matandang lalaki ay yumuko nang bahagya sa tabi ko at bumulong:
“Pumili ka, Sofia. Sumama ka sa akin ngayon, o panoorin mong mawala ang tanging inang kinilala mo.”
Humakbang si Gabriel papalapit.
“Sofia, huwag.”
Tumingin ako sa kanya habang nanginginig ang buong katawan ko.
Sa screen, umiiyak si Mama.
Sa likod ko, ang pamilyang puno ng kasinungalingan.
Sa harap ko, ang lalaking nagsasabing kaya niyang ibalik ang katotohanan.
At sa gitna, ako—isang babaeng ni hindi na sigurado kung alin sa pangalan niya ang totoo.
Dahan-dahan kong iniabot ang kamay ko sa matandang lalaki.
“Sofia!” sigaw ni Gabriel.
Pero bago pa niya ako mahawakan, biglang nagsalita si Isabella mula sa likod namin.
“Huwag kang sasama sa kanya.”
Lumingon kaming lahat.
Namumutla siya, hawak ang isa pang dokumento.
“Dahil hindi niya ililigtas ang nanay mo.”
Nanginginig ang boses niya habang itinaas ang papel.
“Siya ang nag-utos na kunin siya.”