nang akala ng lahat ay ililigtas ako ng chairman, isang utos niya ang lalong nagbaon sa akin sa kahihiyan
bahagi 2: nang akala ng lahat ay ililigtas ako ng chairman, isang utos niya ang lalong nagbaon sa akin sa kahihiyan
Hindi agad sumagot si Gabriel Del Rosario.
Sa loob ng ilang segundo, tanging ang tunog ng tumutulong kape mula sa dulo ng buhok ko papunta sa sahig ang maririnig sa buong lobby.
Tik.
Tik.
Tik.
Parang bawat patak ay bumibilang ng kahihiyang pinilit kong lunukin sa loob ng walong taon.
Nakatayo siya sa harap ko, suot ang maitim na suit na dati ay ako ang pumipili para sa kanya kapag may mahalagang meeting. Kalmado pa rin ang mukha niya, pero kita ko ang paggalaw ng panga niya.
Galit siya.
Hindi ko lang alam kung kanino.
Sa akin?
Sa asawa niya?
O sa eksenang nangyayari ngayon sa harap ng buong kumpanya?
Si Isabel naman ay agad na kumilos. Kanina lang, matapang siyang parang reyna ng buong gusali. Ngayon, namumutla siya habang lumalapit kay Gabriel, nanginginig ang boses.
“Gabriel, hindi ganoon ang nangyari. Nagkamali lang ako. Nadulas ang kamay ko. Siya ang nauna. Pinahiya niya ako sa harap ng lahat.”
Napangiti ako nang mahina.
Nadulas ang kamay.
Ang pinakamurang palusot ng mga taong sanay manakit at sanay mapatawad.
Tumingin si Gabriel sa akin.
“Andrea.”
Isang salita lang.
Pero sapat para manahimik lalo ang lahat.
Dati, kapag tinatawag niya ang pangalan ko sa ganoong tono, ibig sabihin may malaking problemang kailangan naming ayusin. At palagi akong tumatakbo sa tabi niya, dala ang solusyon bago pa man niya hilingin.
Ngayon, basang-basa ako ng kape sa harap niya.
At siya ang problemang hindi ko na kayang ayusin.
“Pumunta ka sa infirmary,” sabi niya sa mababang boses.
Hindi ako gumalaw.
“Tumawag ako ng legal department at pulis,” sagot ko.
Sumimangot si Isabel.
“Pulis? Gabriel, naririnig mo ba siya? Gusto niya akong ipahamak! Gusto niya akong sirain!”
Humawak siya sa braso ni Gabriel, parang isang biktimang kailangang protektahan.
“Hindi niya ako nirerespeto mula pa noong una. Alam ng lahat iyan. Kahit ibinaba na siya sa reception, umaasta pa rin siyang mas mataas kaysa sa akin.”
Maraming empleyado ang napayuko.
May mga cellphone na unti-unting ibinaba.
Ang tapang ng mga tao kapag bulungan lang.
Pero kapag kaharap na ang pinakamakapangyarihang lalaki sa kumpanya, biglang nagiging bato ang dila.
Tumingin ako sa mga mukha nila.
Sa mga taong minsang pumalakpak sa presentation ko.
Sa mga taong humingi ng tulong sa akin kapag may crisis.
Sa mga taong nagsabing, “Ma’am Andrea, buti na lang nandiyan kayo.”
Ngayon, walang nagsasalita.
Kahit isa.
Doon ko naramdaman ang tunay na lamig.
Hindi galing sa aircon.
Kundi sa katotohanang ang isang tao, kahit gaano pa siya kagaling, kapag nawalan ng posisyon, madali siyang gawing basahan ng lahat.
Lumapit ang Head ng HR na si Carla. Hindi niya maitago ang tuwa sa gilid ng mga mata niya, pero pinilit niyang magmukhang propesyonal.
“Sir, mas mabuti siguro kung dalhin muna natin si Ms. Santos sa clinic. Tungkol naman sa nangyari, puwede nating ayusin internally. Hindi na kailangang palakihin.”
“Internally?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin, malamig ang ngiti.
“Oo, internally. Company matter ito.”
“Ang pananakit ba sa empleyado ay company matter lang?”
Tumigas ang mukha niya.
“Andrea, huwag kang madrama. Hindi naman siguro ganoon kalala ang paso mo.”
Hindi ganoon kalala.
Tiningnan ko ang pulso kong namumula, ang dibdib kong mahapdi, ang blouse kong dumikit na sa balat dahil sa init ng kape.
Bigla akong natawa.
Mahina lang noong una.
Pagkatapos, mas malinaw.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka tuluyan akong masuka sa harap nila.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Mr. Chairman, narinig mo iyon? Ang tawag nila rito ay hindi ganoon kalala.”
Hindi siya sumagot.
Ang mga mata niya ay nakatuon sa cellphone sa kamay ko.
“May recording ka?” tanong niya.
“Itinatanggi ba ni Ma’am Isabel ang sinabi at ginawa niya?”
“Tinatanong kita kung may recording ka.”
Sa unang pagkakataon, naramdaman kong may kung anong nabasag sa dibdib ko.
Hindi niya tinanong kung masakit ba.
Hindi niya tinanong kung kailangan ko ba ng doktor.
Hindi niya tinanong kung bakit niya hinayaan na mangyari ito sa taong minsang kasama niyang nagpatayo ng kalahati ng kumpanyang ito.
Ang una niyang inalala ay ang recording.
Si Isabel, nang marinig iyon, mas lalo pang kumapit sa braso niya.
“Gabriel, hindi niya puwedeng ilabas iyan. Ako ang asawa mo. Kapag kumalat iyan, pati pangalan mo madadamay.”
Pati pangalan mo.
Ayan.
Sa wakas, lumabas din ang totoong dahilan kung bakit nanginginig siya.
Hindi siya takot dahil nakasakit siya.
Takot siya dahil baka makita ng lahat kung sino talaga siya.
Lumapit sa akin si Gabriel ng isang hakbang.
“Give me the phone, Andrea.”
Tahimik ang lobby.
Parang huminto pati hangin.
Tiningnan ko ang kamay niyang nakalahad.
Ilang taon kong hinawakan ang kamay na iyon sa dilim, noong wala pa siyang posisyon, noong pareho pa kaming walang kasiguraduhan. Ilang taon kong pinaniwalaan na kapag bumagsak ako, siya ang unang sasalo.
Ngayon, iniaabot niya ang kamay hindi para tulungan ako.
Kundi para kunin ang ebidensya ko.
“Bakit?” tanong ko.
“Para hindi lumala ang sitwasyon.”
“Para hindi lumala ang sitwasyon, o para hindi mapahiya ang asawa mo?”
Nanigas ang mukha niya.
“Andrea, huwag mo akong hamunin dito.”
Isang mahinang ingay ang kumalat sa paligid.
May ilan na napapikit.
May ilan na napatingin sa akin na para bang ako pa ang lumalagpas sa linya.
Ako.
Ang basang-basa ng mainit na kape.
Ako ang lumalagpas sa linya.
Bumaba ang tingin ko sa phone ko.
Nandoon ang recording.
Nandoon ang buong usapan.
Nandoon ang boses ni Isabel habang inuutusan akong kumuha ng gamit niya.
Nandoon ang pagbabanta niya.
Nandoon ang tunog ng kape nang ibuhos niya sa akin.
At ngayon, gusto ni Gabriel na ibigay ko iyon sa kanya.
“Kung ayaw kong ibigay?” tanong ko.
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos, sa harap ng lahat, sinabi niya ang mga salitang mas masakit pa kaysa sa kape sa balat ko.
“Then you leave me no choice.”
Tumingin siya kay Carla.
“Suspend Ms. Santos immediately. Effective now. Pending investigation.”
Napatakip ng bibig si Mara, na kararating lang sa lobby.
“Sir, pero siya po ang nasaktan!”
Hindi siya pinansin ni Gabriel.
Si Carla naman ay halos hindi maitago ang ngiti.
“Yes, Sir.”
Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
Akala ko, pagkatapos ng lahat ng ginawa nila, wala na silang maidaragdag pang sakit.
Mali pala ako.
Dahil ang pinakamasakit ay hindi ang ibaba ka.
Hindi ang pagtawanan ka.
Hindi kahit ang buhusan ka ng mainit na kape.
Ang pinakamasakit ay ang makita mong ang taong minsang nangakong hindi ka iiwan, ang siya pang unang magtutulak sa’yo para mailigtas ang taong nanakit sa’yo.
Lumapit ang dalawang security guard.
Hindi sila makatingin nang diretso sa akin.
“Ma’am Andrea,” mahina ang sabi ng isa, “pasensya na po. Kailangan po naming kunin ang company ID n’yo.”
Tiningnan ko si Gabriel.
“Ganito pala ang sagot mo.”
Hindi siya kumibo.
Kinuha ko ang ID sa leeg ko at inilapag sa counter.
Pagkatapos, dahan-dahan kong itinaas ang cellphone ko.
Akala nila ibibigay ko.
Akala nila susuko ako.
Pero ngumiti ako.
“Mr. Chairman,” sabi ko, malinaw ang bawat salita, “huli ka.”
Bago pa siya makalapit, pinindot ko ang isang button.
Umilaw ang malaking digital screen sa lobby.
At sa harap ng buong kumpanya, biglang lumabas doon ang video mula sa CCTV.
Kasunod nito, tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Isa.
Dalawa.
Sampu.
Sunod-sunod.
Hanggang sa namutla ang mukha niya nang makita ang pangalan ng tumatawag.
Ang Chairman ng board.
At bago pa niya masagot ang tawag, bumukas ang glass door ng lobby.
Pumasok ang tatlong pulis.
Kasama nila ang isang babae mula sa Department of Labor.
Tumingin siya sa akin, pagkatapos kay Gabriel, at malamig na nagtanong:
“Sino po rito ang nag-utos na suspendihin ang biktima?”