umatras si mariel sa hagdanan habang yakap ang anak ko, ngunit ang susunod na lumabas sa cellphone niya ang mas nagpabagsak sa buong dela cruz
bahagi 2: umatras si mariel sa hagdanan habang yakap ang anak ko, ngunit ang susunod na lumabas sa cellphone niya ang mas nagpabagsak sa buong dela cruz
Nagyelo ang buong pasilyo.
Walang gumalaw.
Kahit ang mga nurse, mga doktor, at security guard ay tila nakalimutang huminga.
Si Mariel ay nasa bungad ng emergency stairwell, yakap nang mahigpit ang anak ko.
Ang munting katawan ng sanggol ay halos nakabaon sa dibdib niya.
Mahina ang iyak ng anak ko.
Manipis.
Punit-punit.
Parang bawat hinga niya ay humihingi ng tulong sa akin.
“Mariel,” sabi ni Gabriel, nanginginig ang boses. “Ibigay mo ang bata.”
Ngumiti si Mariel.
Hindi iyon ngiti ng taong nanalo.
Ngiti iyon ng taong wala nang mawawala.
“Bakit? Para ibigay ninyo sa kanya?” Tinuro niya ako gamit ang baba. “Sa babaeng sinira ang lahat?”
Napahawak ako sa gilid ng hospital bed.
Gusto kong tumayo.
Gusto kong sunggaban siya.
Gusto kong kunin ang anak ko kahit mapunit pa ang tahi ko.
Pero nang igalaw ko ang katawan ko, parang may apoy na sumabog sa tiyan ko.
Napasinghap ako sa sakit.
“Ma’am Althea!” Lumapit agad si Liza para alalayan ako.
Tinulak ko ang kamay niya.
“Anak ko ’yan…”
Si Rafael, na kanina pa hindi makapagsalita, biglang sumigaw:
“Mariel, tumigil ka na! Ibigay mo ang bata!”
Dahan-dahang lumingon si Mariel sa kanya.
Sa isang iglap, nagbago ang mukha niya.
Ang galit ay naging sakit.
Ang sakit ay naging pagkamuhi.
“Ikaw ang tumigil, Rafael.”
Napaatras si Rafael.
“Kami ang magkasama sa lahat ng taon na iyon,” patuloy ni Mariel. “Ako ang minahal mo. Ako ang pinili mo. Pero nang kailangan mo ng pera, pinakasalan mo siya.”
Itinuro niya ako.
“Si Althea Villanueva. Ang babaeng may shares. Ang babaeng may pangalan. Ang babaeng puwedeng maging hagdan ninyo palabas ng utang.”
Tahimik ang lahat.
Parang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Mariel ay isa-isang humahampas sa mukha ng pamilya Dela Cruz.
Napatingin ako kay Rafael.
Hindi siya makatingin sa akin.
Doon ko naintindihan.
Hindi lang ako niloko.
Ginamit ako.
Mula sa unang araw.
Ang kasal namin ay hindi kailanman pagsasama.
Isa lang itong kontrata na ako lang ang hindi nakabasa.
Lumapit si Doña Carmen, nanginginig ang hawak sa rosaryo.
“Mariel, anak, huwag kang magsalita ng kung anu-ano. Pagod ka lang. Ibigay mo ang bata kay Rafael.”
Tumawa si Mariel nang malakas.
“Kay Rafael?”
Tumingin siya sa biyenan ko.
“Ma, hanggang ngayon ba siya pa rin ang poprotektahan n’yo?”
Namilog ang mata ni Doña Carmen.
“Anong ibig mong sabihin?”
Itinaas ni Mariel ang cellphone niya.
Basag ang screen dahil sa pagkakahulog, pero gumagana pa rin.
“Akala n’yo ba wala akong itinabi?”
Biglang namutla si Rafael.
“Mariel…”
“Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko na parang may pakialam ka sa akin!”
Dumilat siya nang madiin.
“Gusto n’yo ng katotohanan? Sige. Ibigay natin sa kanila.”
Pinindot niya ang screen.
Isang audio recording ang tumunog sa pasilyo.
Una, static.
Pagkatapos ay boses ni Doña Carmen.
Malinaw.
Malamig.
“Siguraduhin mong hindi masyadong halata. Sabihin mong pampalakas ng buntis ang gatas. Kapag dinugo siya, natural na komplikasyon iyon. Walang maghihinala.”
Sumunod ang boses ni Rafael.
“Paano kung mabuhay siya?”
Tumawa si Doña Carmen sa recording.
“Mas mabuti kung hindi. Pero kung mabuhay man, sisiguraduhin nating siya ang lalabas na marumi. May larawan na ba?”
Boses ni Mariel ang sumunod.
“Meron. Isusuot ko ang damit niya sa Cebu. Malabo ang camera doon. Madaling paniwalaan.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Kahit ang sakit sa tahi ko ay nawala sa bigat ng narinig ko.
Ang ama ko, na kanina pa tahimik, biglang napaupo sa waiting bench.
Ang ina ko ay napahawak sa bibig niya.
“Althea…” bulong niya.
Hindi ako lumingon.
Hindi ko kaya.
Hindi ngayon.
Dahil ang anak ko ay nasa kamay pa rin ng babaeng kasabwat sa muntik kong pagkamatay.
“Pulis,” malamig na sabi ni Liza sa security. “Tumawag na kayo ng pulis ngayon din.”
Umatras si Mariel ng isang hakbang papasok sa stairwell.
“Walang tatawag!”
Humigpit ang yakap niya sa anak ko.
Umiyak ulit ang bata.
Mas mahina ngayon.
Mas nakakatakot.
Lumapit ang pediatrician mula sa nursery, maputla ang mukha.
“Ma’am, premature po ang baby. Hindi siya puwedeng matagalan sa ganitong kondisyon. Kailangan siyang maibalik sa incubator.”
Tumingin ako kay Mariel.
“Pakiusap,” sabi ko, halos hindi na boses. “Galit ka sa akin. Gusto mo akong saktan. Saktan mo ako. Pero huwag ang anak ko.”
Saglit na kumurap si Mariel.
May bahid ng pag-aalinlangan sa mata niya.
Pero bago pa lumambot ang mukha niya, sumigaw si Rafael:
“Mariel, huwag kang tanga! Ibigay mo na ang bata bago ka pa makulong!”
Nanigas muli si Mariel.
Dahan-dahan siyang tumawa.
“Tanga?”
Tumingin siya kay Rafael na para bang ngayon lang niya ito nakilala nang lubos.
“Ako ang tanga?”
Hinawi niya ang buhok na dumikit sa pisngi niya.
“Ako ang nagtago ng relasyon natin. Ako ang nagdala ng anak mo habang asawa ako ng kuya mo. Ako ang nagkunwaring hipag mo sa harap ng buong angkan. Ako ang gumawa ng paraan para mawala si Althea.”
Humigpit ang panga niya.
“Tapos ako ang tanga?”
Sinunggaban ni Gabriel si Rafael at sinuntok sa mukha.
Bumagsak si Rafael sa sahig.
Sumigaw si Doña Carmen.
“Gabriel! Anak!”
Ngunit hindi tumigil si Gabriel.
Hinila niya si Rafael pataas at muling hinampas sa pader.
“Nico,” paos niyang sabi. “Sabihin mo sa akin ngayon. Anak mo ba si Nico?”
Dugo ang tumulo mula sa labi ni Rafael.
Nangiti siya.
Mahina.
Mapanghamak.
“Kung hindi mo alam ang sagot, ibig sabihin hindi ka naging tunay na asawa.”
Nanlaki ang mata ni Gabriel.
Ang susunod na suntok ay hindi na naitigil ng kahit sino.
Nagkagulo ang pasilyo.
Nagsisigawan ang mga kamag-anak.
Tumakbo ang nurse para humingi ng tulong.
Tinangka ng security na pigilan si Gabriel.
At sa gitna ng kaguluhan, si Mariel ay muling umatras.
Isang hakbang.
Dalawa.
Pumasok na siya sa loob ng stairwell.
“Mariel!” sigaw ko.
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, tumulo ang luha niya.
“Althea,” sabi niya. “Hindi mo naiintindihan. Hindi ka dapat nabuhay.”
Parang may yelong ibinuhos sa likod ko.
“Ano?”
“Dapat tapos na lahat kanina,” bulong niya. “Dapat patay ka na. Dapat nasa akin na si Rafael. Dapat wala na ang batang ito.”
Nanginginig ako sa galit at takot.
“Kung hindi mo siya gusto, ibigay mo sa akin.”
Ngumiti siya sa gitna ng luha.
“Masyado nang huli.”
Pagkasabi niya noon, biglang tumunog ang cellphone ni Rafael sa sahig.
Nakaloudspeaker pala ito mula nang bumagsak.
Isang boses ng lalaki ang lumabas.
Hindi boses ni Rafael.
Hindi rin boses ng kahit sinong nasa pasilyo.
“Bakit ang tagal? Nasa basement na ako. Dalhin mo na ang bata. Kapag nakuha ko ang sanggol, wala nang test, wala nang ebidensya.”
Napahinto ang lahat.
Basag ang boses ni Gabriel.
“Sino iyon?”
Dahan-dahang yumuko si Liza at kinuha ang cellphone ni Rafael.
Sa screen, isang pangalan ang nakalagay.
“Dr. Mendoza.”
Ang obstetrician ko.
Ang doktor na nagsabi sa akin na normal lang ang pananakit ng tiyan ko.
Ang doktor na nagreseta ng gamot na ininom ko bago ako dinugo.
Hindi ko na naramdaman ang katawan ko.
Tiningnan ko ang pinto ng stairwell.
Wala na si Mariel sa bungad.
Mula sa loob, narinig namin ang iyak ng anak ko.
Palayo nang palayo.
Pagkatapos, isang malakas na kalabog.
At boses ni Mariel mula sa hagdanan, nanginginig pero desperado:
“Rafael! Kung hindi ka susunod sa akin ngayon, ihuhulog ko ang bata!”
Sa sandaling iyon, bumukas ang elevator sa dulo ng pasilyo.
Dalawang pulis ang lumabas.
Kasunod nila ang isang lalaking naka-itim na amerikana.
Nang makita siya ng ama ko, bigla siyang tumayo.
Maputla ang mukha niya.
“Hindi maaari…”
Napatingin ako sa lalaking iyon.
At doon ko narinig ang boses niya.
“Althea, anak…”
Parang huminto ang mundo.
Ang lalaking akala ko’y patay na mula noong bata ako pa ako…
Ang tunay kong ama…
Ay nakatayo sa harap ng lahat.
At hawak niya ang isang lumang folder na may pangalan ni Rafael Dela Cruz sa ibabaw.
“Hindi lang sanggol ang gusto nilang mawala,” sabi niya.
Tumingin siya sa akin.
“Pati ikaw. Dahil ikaw ang tunay na tagapagmana ng pamilyang Dela Cruz.”