Huling Biyahe Pauwi
Bahagi 4: Ang Huling Biyahe Pauwi
Lumipas ang tatlong buwan.
Sa loob ng tatlong buwang iyon, maraming nagbago.
Una, hindi na ako nakatira sa condo near the bay.
Lumipat ako sa isang maliit na apartment sa ikalawang palapag ng lumang gusali, malapit sa palengke at terminal.
Maliit lang iyon.
Kapag umulan nang malakas, may tumutulong tubig sa may bintana.
Kapag tanghali, rinig ko ang sigaw ng nagtitinda ng isda, prutas, at barbecue sa baba.
Pero bawat sulok noon ay akin.
Sarili kong renta.
Sarili kong susi.
Sarili kong higaan.
Walang camera sa hallway na kailangan kong katakutan.
Walang lalaking uuwi anumang oras para itanong kung saan ako galing.
Pangalawa, naayos ang account ko.
Dahil sa tulong ni Celeste at ng lawyer na ipinakilala niya, hindi na ako na-blacklist. Kailangan ko lang magbayad ng penalty, dumaan sa verification, at magsumite ng tamang dokumento.
Hindi na ako puwedeng gumamit ng kotse ni Mateo.
Siyempre naman.
Pero nakapasok ako sa training program para sa women drivers.
Doon ko nakilala ang iba pang babaeng katulad ko.
May single mother.
May dating OFW na umuwi para alagaan ang magulang.
May estudyanteng nagtatrabaho sa gabi.
May babaeng minsang umalis din sa relasyong puno ng kontrol.
Sa kanila ko unang naramdaman na hindi pala kahihiyan ang magsimula ulit.
Minsan, mas matapang pa nga iyon kaysa manatili sa marangyang kulungan.
Pangatlo, naging kaibigan ko si Celeste.
Hindi iyong klase ng kaibigang araw-araw ka-chat.
Pareho kaming busy.
Pero tuwing may bagong article na nag-uugnay pa rin sa kanila ni Mateo, siya mismo ang nagse-send sa akin ng screenshot na may caption:
“Fake news na naman. Huwag kang maniwala.”
Minsan, nagkikita kami sa maliit na café na walang nakakakilala sa kaniya dahil lagi siyang naka-cap at salamin.
Doon niya sinabi sa akin na tinapos na nila ni Mateo ang PR arrangement.
Hindi naging madali.
Nagkaroon ng pressure mula sa pamilya niya.
May brands na nagbanta.
May producers na nagtanong kung bakit hindi na sila lumalabas magkasama.
Pero pinili niya ang sarili niya.
“Tularan lang kita,” biro niya noon.
Natawa ako.
Ako?
Babaeng minsang walang lakas kahit buksan ang pinto ng condo?
Hindi ko akalaing may tutularan pala sa akin.
At si Mateo?
Hindi niya ako hinabol.
Hindi siya nagpadala ng sandamakmak na bulaklak.
Hindi niya binili ang apartment building ko.
Hindi niya ako pinadalhan ng kotse.
Sa halip, isang beses lang siyang nag-message.
【Kumusta ka?】
Hindi ako sumagot agad.
Isang araw ang lumipas bago ko tinype:
【Buhay.】
Sumagot siya:
【Mabuti.】
Pagkatapos noon, wala na.
Minsan, sa katahimikan, hinahanap ko ang presensya niya.
Hindi dahil gusto kong bumalik.
Kundi dahil bahagi siya ng nakaraan kong kailangang tanggapin.
May mga gabing naiisip ko ang mukha niya sa airport, ang unang beses niyang sinabi na mali siya, ang folder na iniwan niya sa mesa.
May parte sa akin na nasaktan pa rin.
May parte rin sa akin na na-miss siya.
Pero sa bawat umaga na gumigising ako sa maliit kong apartment, gumagawa ng instant coffee, nagbibilang ng kinita, at nagbabayad ng sariling bills, mas lumalakas ang parte kong nagsasabing:
Hindi na ako pag-aari ninuman.
Isang hapon, matapos ang training, tinawag ako ng program coordinator.
“Alina, may sponsor na pumili sa iyo para sa rent-to-own vehicle grant.”
Natigilan ako.
“Ano po?”
Ngumiti siya.
“Hindi libre. Magbabayad ka pa rin monthly. Pero mababa ang interest, at under your name ang contract. Congratulations.”
Nanginginig ang kamay kong pinirmahan ang papeles.
Hindi luxury car.
Hindi makintab na sasakyang pinag-uusapan ng netizens.
Isang simpleng compact car lang.
Puti.
Malinis.
Amoy bago.
Pero nang hawakan ko ang susi, halos maiyak ako.
Dahil sa unang pagkakataon, ang kotse ay hindi hiram.
Hindi lihim.
Hindi kasalanan.
Akin.
Noong gabing unang beses kong buksan muli ang driver app gamit ang sarili kong sasakyan, halos sampung minuto akong nakatitig sa screen.
Available.
Online.
Ready to accept bookings.
Napangiti ako.
“Alina Cruz,” bulong ko sa sarili. “Professional driver.”
Tumunog ang app.
May booking.
Pick-up point: isang hotel sa business district.
Drop-off point: residential area near the old church.
Fare: sakto lang.
Walang malaking tip.
Pero tinanggap ko.
Pagdating ko sa hotel, bumukas ang glass door.
Lumabas ang isang lalaking naka-gray suit.
Walang bodyguard.
Walang assistant.
Walang malamig na aura ng isang lalaking sanay magmay-ari ng lahat.
Pero kilala ko pa rin siya.
Mateo.
Napatigil ang kamay ko sa gear.
Sa loob ng ilang segundo, gusto kong i-cancel ang ride.
Pero bago ko pa magawa, lumapit siya sa bintana at yumuko nang bahagya.
“Good evening,” sabi niya. “Alina.”
Tinitigan ko siya.
“Sinadya mo ba ito?”
Umiling siya.
“Hindi. Kakagaling ko lang sa meeting. Nag-book ako ng ordinary ride.”
Tumingin siya sa kotse.
“Hindi ko alam na ikaw ang darating.”
Hindi ko alam kung maniniwala ako.
Pero iba ang mukha niya ngayon.
Mas payat nang kaunti.
Mas pagod.
Mas tao.
“Kung gusto mong i-cancel,” sabi niya, “maiintindihan ko.”
Tiningnan ko ang app.
Tiningnan ko siya.
Pagkatapos, binuksan ko ang pinto.
“Sumakay ka. Pasahero ka, hindi hari.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong tunay siyang ngumiti.
Tahimik siyang umupo sa likuran, hindi sa passenger seat.
Napansin ko iyon.
Hindi niya inangkin ang puwesto sa tabi ko.
Hindi siya nag-utos.
Hindi siya nagtanong agad.
Habang umaandar kami sa kalsada, ang lungsod ay kumikislap sa labas. May jeepney sa kanan, motorsiklo sa kaliwa, mga tindahan ng pagkain sa gilid, at mga taong nagmamadaling umuwi.
Ito ang mundong hindi niya madalas makita mula sa tinted window ng luxury car niya.
“Maganda ang kotse mo,” sabi niya pagkatapos ng ilang minuto.
“Alam ko.”
“Bagay sa iyo.”
“Alam ko rin.”
Natawa siya nang mahina.
At nakakainis, hindi ko napigilan ang maliit na ngiti.
“Celeste told me you finished the training,” sabi niya.
“Chismosa talaga siya.”
“She’s proud of you.”
“At ikaw?”
Tumahimik siya.
Sa rearview mirror, nakita kong nakatingin siya sa akin.
“Ako rin.”
Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko.
“Hindi ko ginawa ito para ipagmalaki mo.”
“Alam ko,” sabi niya. “Kaya nga mas kahanga-hanga.”
Huminto kami sa red light.
Sa labas, may batang nagbebenta ng sampaguita. Bumili si Mateo ng isang tali, pagkatapos ay hindi niya ito iniabot sa akin agad.
“May sasabihin ako,” sabi niya.
“Kung apology ulit, narinig ko na.”
“Hindi lang apology.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi kita hihilinging bumalik sa dati. Ayoko na rin ng dati. Kung may pagkakataon man akong manatili sa buhay mo, gusto kong magsimula bilang taong rerespetuhin ka. Hindi bilang lalaking nagbibigay ng tirahan. Hindi bilang lalaking may hawak ng susi. Hindi bilang may-ari ng kotse.”
Tumingin siya sa akin sa salamin.
“Bilang pasahero muna, kung iyon lang ang kaya mong tanggapin.”
Natahimik ako.
Nag-green ang ilaw.
Nagpatuloy ako sa pagmamaneho.
“Hindi madali iyon,” sabi ko.
“Alam ko.”
“Hindi ako basta magtitiwala ulit.”
“Hindi ko hihilingin.”
“Hindi ako babalik sa condo mo.”
“Hindi kita papabalikin.”
“Hindi ako magiging lihim.”
“Hindi na kita itatago.”
Doon ako napahinto.
Hindi dahil sa traffic.
Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya.
Tahimik.
Sigurado.
Walang drama.
Walang pangako ng mansion, singsing, o marangyang buhay.
Tanging respeto.
At minsan, iyon pala ang pinakamatagal kong hinintay.
Pagdating namin sa drop-off point, hindi siya agad bumaba.
Nagbayad siya sa app, walang tip na sobra-sobra.
Tama lang.
Parang ayaw niyang bilhin ang sandaling iyon.
Bago siya lumabas, inilapag niya ang sampaguita sa passenger seat.
“Para sa driver,” sabi niya. “Hindi para bilhin ang kapatawaran.”
Tiningnan ko ang maliit na puting bulaklak.
Pagkatapos, tumingin ako sa kaniya.
“Mateo.”
Napahinto siya.
“Next time,” sabi ko, “kung gusto mo akong makita, huwag kang mag-book nang palihim.”
Bahagyang lumawak ang mga mata niya.
“Then how?”
Kinuha ko ang phone ko.
Binuksan ang contacts.
Matagal kong tinignan ang pangalan niyang hindi ko pa binubura.
Pagkatapos, nagpadala ako ng simpleng mensahe.
【Coffee. Saturday. Public place. Ikaw ang magbabayad, pero ako ang pipili ng café.】
Makalipas ang isang segundo, nag-vibrate ang phone niya.
Nabasa niya.
At sa ilalim ng ilaw ng lumang simbahan, ngumiti siya na parang isang lalaking nabigyan ng pangalawang buhay.
“Saturday,” sabi niya.
Tumango ako.
“Late ka ng five minutes, cancelled ka.”
“Yes, ma’am.”
Pagbaba niya ng kotse, hindi ko agad pinaandar ang makina.
Tinignan ko ang sampaguita sa tabi ko.
Tinignan ko ang sariling mga kamay sa manibela.
Dating nanginginig.
Ngayon, matatag.
Hindi ko alam kung kami ni Mateo ay mauuwi sa pag-ibig.
Hindi ko alam kung kaya ba talagang magbago ng isang lalaking sanay kontrolin ang mundo.
Pero alam ko ang isang bagay.
Kung may susunod mang kabanata, hindi na ako magiging lihim.
Hindi na ako magiging pag-aari.
Hindi na ako tatakas sakay ng kotse ng iba.
Dahil sa wakas, may sarili na akong daan.
May sarili na akong manibela.
At kung sakaling pipiliin kong umibig muli…
Ako na ang magdedesisyon kung sino ang puwedeng sumakay.