Babaeng Hindi Pala Kaaway
Bahagi 3: Ang Babaeng Hindi Pala Kaaway
Tahimik ang loob ng kotse.
Masyadong tahimik.
Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang tunog ng wiper, ang patak ng ulan sa windshield, at ang boses ng navigation app na nagtuturo ng daan papunta sa luxury condo area near the bay.
Nakaupo si Mateo sa passenger seat, nakatingin sa labas.
Si Celeste naman, nasa likuran, hawak ang phone pero hindi ginagamit.
Ako, kapit na kapit sa manibela.
Ilang beses kong gustong magsalita.
Ilang beses ko ring pinigilan ang sarili ko.
Ano pa ba ang dapat sabihin?
Sorry dahil ginamit ko ang kotse mo?
Sorry dahil naging trending ka?
Sorry dahil naging lihim mong babae ako kahit hindi ko alam na may fiancée ka?
Sorry dahil hindi ako sapat para tratuhin mong totoong tao?
Sa huli, si Celeste ang unang nagsalita.
“Hindi ko siya fiancée.”
Muntik kong mabitawan ang manibela.
“Ano?”
Tumingin siya sa rearview mirror. Doon nagtagpo ang mga mata namin.
“Hindi ako fiancée ni Mateo. At hindi rin kami magkasintahan.”
Napatingin ako kay Mateo.
Hindi siya nagsalita.
Si Celeste ang nagpatuloy.
“PR arrangement lang iyon. Matagal nang gustong pagsamahin ng mga pamilya namin ang pangalan ng businesses namin. Kapag may event, lumalabas kaming magkasama. Kapag may rumor, hinahayaan naming lumaki. Pero walang engagement. Walang kasal.”
Nanigas ang dibdib ko.
Gusto kong maniwala.
Pero natatakot akong maniwala.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ko kay Mateo.
Tahimik siya ng ilang segundo.
“Dahil akala ko mas madali kung wala kang alam.”
Napatawa ako.
“Mas madali para kanino?”
Hindi siya sumagot.
Kaya ako na ang sumagot para sa kaniya.
“Para sa iyo.”
Humigpit ang hawak ko sa manibela.
“Lagi namang ganoon. Kung ano ang madali para sa iyo, iyon ang masusunod. Kung ayaw mong magpaliwanag, hindi ka magpapaliwanag. Kung ayaw mong may magtanong, tatahimik ka. Kung ayaw mong umalis ako, kukunin mo ang phone ko. Kung gusto mong manatili ako, bibigyan mo ako ng card, damit, condo, pagkain.”
Lumabo ang mga mata ko.
“Pero kailan mo ako tinanong kung ano ang gusto ko?”
Nakita ko sa gilid ng mata ko ang paggalaw ng panga niya.
Parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya alam kung paano.
Kakaiba iyon.
Si Mateo Velasco, lalaking sanay mag-utos sa boardroom, sanay makipagnegosasyon sa mga milyonaryong deal, ngayon ay walang masabing maayos sa babaeng anim na buwan niyang itinago.
“Ano ang gusto mo?” tanong niya sa wakas.
Muntik na akong matawa ulit.
“Ngayon mo itatanong?”
“Alina.”
“Gusto kong hindi matakot kapag wala akong sariling pera. Gusto kong hindi magpaalam para lang lumabas. Gusto kong hindi isipin na kapag nagsawa ka, wala na akong matitirhan kinabukasan. Gusto kong magtrabaho nang hindi parang kasalanan.”
Tumahimik ako saglit.
“At gusto kong umalis sa iyo nang hindi ko kailangang tumakas.”
Walang nagsalita pagkatapos noon.
Hanggang sa makarating kami sa condo parking.
Pagkapasok ng sasakyan, agad akong naghanap ng slot.
Pero bago ako makapag-park sa dating puwesto ni Mateo, sinabi niya:
“Sa visitor parking.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Akin ang kotse.”
“Alam ko,” sabi niya. “Pero ngayon, ikaw ang driver. Hindi kita pipilitin sa puwesto ko.”
Simpleng pangungusap.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit kumirot ang dibdib ko.
Pumarada ako.
Pagkababa namin, inabot ko sa kaniya ang susi.
Hindi niya kinuha.
“Sa iyo muna.”
Umiling ako.
“Ayoko na.”
“Hindi ko sinabing gamitin mo ulit. Hawakan mo hanggang matapos nating ayusin ang account mo bukas. Kailangan mong patunayan sa platform na hindi ka magnanakaw.”
“Hindi ba iyon ang tingin mo sa akin?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi.”
Isang salita.
Mabigat.
Pero hindi sapat para burahin ang lahat.
Umakyat kaming tatlo sa elevator.
Habang umaangat ang numero ng floor, pakiramdam ko bawat segundo ay hinihila ako pabalik sa lahat ng gabing ginugol ko sa condo na iyon.
Pagbukas ng pinto ng unit, sinalubong ako ng lamig ng aircon at amoy ng lugar na minsan kong tinawag na tahanan.
Hindi ko alam kung bakit napakasakit.
Diretso akong pumasok sa kwarto para kunin ang bag ko.
Kinuha ko ang passport, ID, ilang damit, lumang notebook, at envelope ng perang inipon ko mula sa pagda-drive.
Hindi malaki ang halaga.
Pero akin iyon.
Bawat piso, galing sa gabing puyat, pasaherong lasing, traffic, ulan, at takot.
Habang nilalagay ko ang mga gamit sa bag, narinig ko ang boses ni Celeste mula sa pinto.
“May mapupuntahan ka ba?”
Hindi ko siya tinignan.
“Meron.”
“Sigurado?”
Hindi ako sumagot.
Dahil ang totoo, wala.
May mura akong hostel na nakita online. May ilang libong piso ako. May katawan akong pagod. At may dignidad akong pilit kong binubuo mula sa mga basag na piraso.
Pumasok si Celeste at umupo sa gilid ng kama.
“Akala ko dati, ikaw ang babaeng sumira sa peace of mind ko,” sabi niya.
Napatingin ako sa kaniya.
Ngumiti siya nang mahina.
“Tuwing may article tungkol sa amin ni Mateo, alam kong may babaeng nasasaktan sa kung saan. Hindi ko alam kung sino. Pero alam kong meron.”
Hindi ko inasahan iyon.
“Bakit mo hinayaan?”
“Dahil duwag din ako,” sagot niya. “Kailangan ng family ko ang business connection. Kailangan ko ang protection ng pangalan ni Mateo para hindi ako guluhin ng ibang producers. Lahat tayo may sariling kulungan, Alina. Iba-iba lang ang itsura.”
Napaupo ako sa tabi ng bag ko.
Sa unang pagkakataon, hindi ko siya nakita bilang karibal.
Nakita ko siyang babae rin.
Pagod.
Nakulong sa pangalan, imahe, at expectation.
“Hindi ako nakikipag-away sa iyo,” sabi niya. “Kung aalis ka, tutulungan kita.”
“Tulungan?”
Tumango siya.
“May kakilala akong lawyer. May kakilala rin ako sa platform. Kung gusto mong gawing legal ang pagda-drive, tutulungan kitang ayusin. Hindi gamit ang kotse niya. Sariling account. Sariling sasakyan balang araw.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Sa buong buhay ko, sanay akong ang tulong ay laging may kapalit.
Pero ang tingin ni Celeste sa akin, malinaw.
Walang awa.
Walang pangmamaliit.
Tanging pagkilala.
Pagkaraan ng ilang minuto, lumabas ako ng kwarto dala ang bag ko.
Nasa sala si Mateo, nakatayo malapit sa bintana.
Ang city lights sa likuran niya ay parang mga bituing bumagsak sa lupa.
“Inayos ko na ang unang report,” sabi niya. “Hindi ka makakasuhan sa paggamit ng sasakyan. Pero kailangan pa ring mag-submit ng documents sa platform.”
Tumango ako.
“Salamat.”
“Alina.”
Napahinto ako sa paglalakad.
“Huwag kang umalis ngayong gabi nang walang pupuntahan.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Bakit? Maaawa ka?”
“Hindi.”
Huminga siya nang malalim.
“Matagal na akong nagsisisi.”
Napaangat ako ng tingin.
Sa anim na buwan na nakilala ko siya, hindi ko pa narinig na nagsisi siya sa kahit ano.
“Akala ko kapag binigyan kita ng bahay, pera, proteksyon, sapat na iyon,” sabi niya. “Akala ko kung hindi kita hahayaan mahirapan, hindi na kita masasaktan. Pero ang totoo, tinanggalan kita ng pagpili.”
Nanginginig ang boses niya, halos hindi halata.
Pero narinig ko.
“At mali iyon.”
Kumirot ang lalamunan ko.
Gusto kong sabihin na huli na.
Gusto kong sabihin na hindi na mahalaga.
Pero ang puso ko, traydor.
Tumitibok pa rin sa paraan na ayaw kong aminin.
“Hindi kita hihilinging manatili,” dagdag niya. “Pero payagan mo akong ayusin ang ginawa kong mali. Hindi bilang kapalit ng pagbabalik mo. Kundi dahil iyon ang dapat kong gawin.”
Inilapag niya sa center table ang isang folder.
“Nasa loob ang termination ng private arrangement natin. Wala ka nang obligasyon sa akin. May kasama ring separation fund. Hindi hush money. Hindi bayad sa pananahimik. Kabayaran iyon sa panahon na kinuha ko sa iyo nang hindi ko nauunawaan.”
Hindi ako lumapit.
“Hindi ko kailangan ng pera mo.”
“Alam ko,” sabi niya. “Kaya nasa pangalan mo rin ang recommendation letter, legal assistance, at contact ng training program para sa professional drivers. Pumili ka kung alin ang tatanggapin mo.”
Sa tabi ko, si Celeste ay tahimik lang.
Pero alam kong siya ang nagtulak para mangyari ito.
Matagal akong nakatingin sa folder.
Pagkatapos, dahan-dahan kong kinuha.
Hindi dahil pinatawad ko na siya.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, may ibinibigay siya na hindi kadena.
Kundi susi.
Lumabas ako ng condo nang gabing iyon dala ang bag ko, ang folder, at ang kaalamang hindi ako nag-iisa.
Si Celeste ang naghatid sa akin sa baba.
Bago ako sumakay ng taxi, niyakap niya ako.
“Buhay mo ito,” bulong niya. “Huwag mo nang ibalik kahit kanino.”
Paglingon ko sa taas, nakita ko si Mateo sa bintana.
Maliit ang anyo niya mula sa layo.
Pero ramdam ko ang tingin niya.
Sa pagkakataong iyon, hindi ako bumalik.
Hindi pa.
Dahil bago magkaroon ng happy ending, kailangan ko munang matutong maging sarili kong simula.