Sikreto ng Bangka ng mga Patay
03. Ang Sikreto ng Bangka ng mga Patay
“Althea, huwag mong buksan!”
Sumigaw ako hanggang sa kumirot ang lalamunan ko.
Pero huli na ang tunog ng kandado.
Klak.
Dahan-dahang bumukas ang pinto ng CR.
Sa maliit na siwang, nakita ko ang maputlang mukha ni Althea. Basa ng luha ang pisngi niya, nanginginig ang labi, hawak sa dalawang kamay ang mop na parang sandata.
Pagkakita niya sa akin, nanlaki ang mga mata niya.
Pagkatapos, tumingin siya sa isa pang ako na nakatayo sa harap niya.
Dalawa kaming Isabela.
Ang isa, hingal na hingal, pawisan, may gasgas sa siko.
Ang isa, tuwid na tuwid ang tayo, walang bahid ng takot, nakangiti na parang alam niya ang wakas ng lahat.
“Althea,” sabi ng impostor gamit ang boses ko, “ako ang totoo. Lumayo ka sa kanya.”
Umiling ako.
“Hindi. Ako ito. Tandaan mo iyong sinabi mo noong first year tayo. Noong nabagsak natin ang unang exam sa forensic science, sabi mo hindi ka iiyak dahil sayang ang eyeliner mo, pero umiyak ka pa rin sa jeep.”
Napakurap si Althea.
Napawi ang kaunting takot sa mukha niya.
Ang impostor ay ngumiti pa rin.
“Madali lang hulaan ang mga alaala.”
“Talaga?” sabi ko, kahit nanginginig ang tuhod ko. “Eh di sabihin mo kung ano ang palayaw na tinatawag ko sa kanya kapag galit siya.”
Sandaling tumahimik ang impostor.
Napakaliit na sandali lang.
Pero sapat na iyon.
Napatingin si Althea sa akin.
“Isa?”
“Teapot,” sagot ko agad. “Kasi kapag galit ka, parang takureng kumukulo ang mukha mo.”
Humagulgol si Althea.
“Hayop ka, bakit iyon pa talaga?”
“Dahil kailangan mong maniwala sa akin!”
Sa mismong sandaling iyon, nabasag ang ngiti ng impostor.
Hindi literal na nabasag, pero para bang may kumalas sa kanyang mukha. Ang balat sa pisngi niya ay gumalaw na parang basa at manipis na tela. Ang mata niya ay naging masyadong itim, walang puti, walang kinang.
“Piliin mo na,” sabi niya kay Althea. “Kung mali ang pipiliin mo, pareho kayong mamamatay.”
Hindi na nagdalawang-isip si Althea.
Inihampas niya ang mop sa mukha ng impostor.
Hindi ko alam kung dapat akong matawa o umiyak. Tumama ang mop sa noo nito, at sa unang pagkakataon, napaatras ang nilalang.
“Sabi ko na nga ba ikaw ang fake!” sigaw ni Althea. “Hindi marunong mang-asar nang tama si Isabela!”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Takbo!”
Sabay kaming tumakbo sa hallway. Sa likod namin, hindi sumigaw ang impostor. Hindi siya humabol agad.
Mas nakakatakot iyon.
Dahil narinig namin siyang tumawa.
Mababa.
Mahaba.
Marami.
Para bang hindi lang iisang bibig ang tumatawa.
Dinala ko si Althea sa storage room sa tabi ng lobby at isinara ang pinto. Hinarangan namin iyon ng dalawang lumang mesa at isang cabinet na puno ng cleaning supplies.
“Anong nangyayari?” hingal ni Althea. “Bakit may ikaw? Bakit may babaeng nasa kabaong? Bakit lagi akong nadadamay sa mga desisyon mo sa buhay?”
“Dahil best friend kita.”
“Hindi iyon valid na rason!”
Bago pa kami magtalo, biglang umilaw ang emergency lamp sa sulok. Hindi ko napansing may matandang babae pala roon.
Napaatras kami ni Althea.
Nakaupo siya sa ibabaw ng lumang kahon, suot ang uniporme ng cleaning staff. Kulubot ang mukha, maputi ang buhok, at sa leeg niya ay may nakasabit na maliit na anting-anting na yari sa kabibe.
“Ang ingay n’yo,” mahinahon niyang sabi.
Halos mapasigaw si Althea.
“Tao po ba kayo?”
Tumingin ang matanda sa kanya.
“Kung hindi, sasagutin ba kita?”
“Fair point po.”
Napakunot ako.
“Kayo po ba ang janitress dito? Bakit hindi kayo umuwi?”
“Dahil may alam akong may mangyayari ngayong gabi.”
Nanahimik kami.
Tumayo ang matanda at lumapit sa pinto. Inilagay niya ang palad sa kahoy, na parang nararamdaman niya ang paggalaw sa labas.
“Matagal nang mali ang ginawa ng museong ito,” sabi niya. “Hindi lahat ng hinuhukay sa lupa ay dapat ilabas. Hindi lahat ng patay ay naghihintay na mapanood ng buhay.”
“Alam n’yo po ang tungkol sa kabaong?” tanong ko.
Tumango siya.
“Sa amin nanggaling iyon. Sa isla sa timog. Ang tawag sa kabaong ay Bangka ng Huling Alon. Hindi iyon basta libingan. Selyo iyon.”
Ipinaliwanag niya sa amin ang kuwento.
Noong unang panahon, may isang nilalang na dumating matapos ang isang malaking bagyo. Wala itong tunay na mukha, kaya nagnanakaw ito ng mukha ng tao. Wala itong boses, kaya ginagaya nito ang tinig ng mga minamahal mo. Wala itong katawan, kaya pumapasok ito sa anino ng mga bagay na may alaala.
Kapag narinig mo itong tumawag at sumunod ka, nakakakuha ito ng daan papasok sa isip mo.
Kapag pinaniwalaan mo ito, nakakakuha ito ng hugis.
Kapag natakot ka at sumuko, nakakakuha ito ng lakas.
“Isang babaylan ang nagkulong dito,” sabi ng matanda. “Ibinigay niya ang sariling buhay para maisara ang nilalang sa loob ng Bangka ng Huling Alon. Siya ang babaeng nakaukit sa kabaong.”
Naalala ko ang babaeng nakita ko sa ikalawang palapag.
“Hindi siya masama,” bulong ko.
“Hindi,” sabi ng matanda. “Siya ang huling bantay.”
“Paano namin ito mapipigilan?” tanong ni Althea.
Mula sa labas, may kumatok sa pinto.
Tok.
Tok.
Tok.
Nanigas kaming tatlo.
Pagkatapos, narinig namin ang boses ng assistant manager.
“Mga bata? Nandiyan ba kayo? Buksan n’yo ang pinto.”
Napahawak si Althea sa braso ko.
“Si sir ba iyan?”
Tumingin ang matanda sa amin at umiling.
Mula sa labas, nagbago ang boses.
Naging boses ng isa sa kaklase namin.
Pagkatapos, naging boses ng guro namin.
Pagkatapos, naging boses ng batang umiiyak.
“Buksan n’yo…”
“Maawa kayo…”
“Nilalamig ako…”
Tinakpan ni Althea ang tenga niya.
“Tumigil ka,” bulong niya. “Tumigil ka…”
Hinawakan ng matanda ang anting-anting sa leeg niya.
“Kailangan maibalik ang selyo bago sumikat ang araw. Kung hindi, mailalabas niya ang sarili niya kasama ng unang grupo ng bisita bukas.”
“Paano?” tanong ko.
“May nawawalang piraso ang kabaong,” sabi ng matanda. “Ang gintong palawit ng babaylan. Kinuha iyon ng manager noong internal opening. Akala niya pampasuwerte. Kaya siya inatake.”
“Nasaan na po?”
“Nasa opisina ng manager. Ikalawang palapag. Kailangan ninyong kunin iyon, ibalik sa dibdib ng babaeng nakaukit sa kabaong, at sabihin ang pangalan niya.”
“Pangalan niya?”
Tahimik na tumingin sa akin ang matanda.
“Amihan.”
Sa pagbigkas niya ng pangalan, biglang humampas ang hangin sa loob ng storage room kahit sarado ang lahat ng bintana.
Mula sa labas, tumigil ang lahat ng boses.
Pagkatapos, may kumalabog.
Malakas.
Muling yumanig ang pinto.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Nagsimulang gumalaw ang cabinet na nakaharang.
“Tandaan n’yo,” sabi ng matanda, mabilis na mabilis na ngayon ang boses. “Huwag ninyong hayaan siyang makita ang takot ninyo. Ang takot ang pagkain niya.”
Tumingin ako kay Althea.
Namumutla siya, pero tumango.
“Kailangan natin iyong palawit,” sabi ko.
“Alam mo bang ayoko na sa part-time jobs?” sagot niya.
“Pagkatapos nito, ako rin.”
Biglang bumigay ang pinto.
Tumilapon ang cabinet.
Sa siwang ng kadiliman, nakita namin ang mukha ng impostor.
Hindi na siya kamukha ko.
Hindi na rin siya kamukha ni Althea.
Maraming mukha ang gumagalaw sa ibabaw ng kanyang mukha, palit-palit, iyak, ngiti, galit, pakiusap.
At sabay-sabay silang nagsalita:
“Hindi n’yo siya maililigtas.”
Hinawakan ko ang kamay ni Althea.
“Tingnan natin.”
At sabay kaming sumugod palabas sa dilim.