Babaeng Nasa Pintuan
Bahagi 2: Ang Babaeng Nasa Pintuan
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatingin sa babaeng nasa pintuan.
Mukha siyang mas bata sa akin ng ilang taon. Payat ang mukha, namumula ang mga mata, at nanginginig ang kamay na nakahawak sa kopya ng marriage certificate naming dalawa ni Adrian.
Ang isang kamay niya ay nakapatong sa tiyan.
Hindi pa halata kung hindi mo tititigan, pero sapat na iyon para maramdaman kong parang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.
Hindi ako ang unang nagsalita.
Hindi rin si Adrian.
Ang nanay niya sa video call ang unang nakabawi.
“Sino ’yan?” sigaw niya mula sa screen. “Adrian, sino ang babaeng ’yan?”
Ngunit si Adrian ay parang nawalan ng dila. Nakatingin lang siya sa babaeng nasa pintuan, pawis na pawis kahit malamig ang air conditioner.
Lumapit ang babae nang isang hakbang.
“Hindi mo ako sasagutin?” tanong niya, basag ang boses. “Sabi mo, peke lang ang kasal n’yo. Sabi mo kailangan mo lang siyang pakasalan dahil may pera siya at siya ang mag-aayos ng condo. Pagkatapos daw noon, hihiwalayan mo siya.”
Parang huminto ang paghinga ko.
Hindi dahil nasaktan pa ako.
Kundi dahil sa sobrang linaw ng lahat.
Ang tatlong taong pagmamahal, ang mga pangakong “bubuo tayo ng pamilya,” ang malambing na pagsasabing “ikaw ang tahanan ko,” lahat pala iyon ay maingat na itinayong palabas.
Palabas na ako ang nagbayad.
Ako ang nag-ayos.
Ako ang ginamit.
Tumingin ako kay Adrian.
“Peke lang ang kasal?” tanong ko nang mahina.
Agad siyang umiling.
“Hindi, Marielle, hindi totoo ’yan. Naguguluhan lang siya. Huwag kang maniwala sa kanya.”
Tumawa ang babae, pero luha ang kasunod.
“Ako pa ang naguguluhan? Adrian, nasa akin lahat ng chat natin. Nasa akin lahat ng voice message mo. Sinabi mong ayaw mong pakasalan siya, pero kailangan mo dahil malaking tulong siya sa pamilya mo.”
Biglang lumakas ang boses ng nanay niya sa screen.
“Bastos kang babae! Huwag kang magsasalita ng kung anu-ano sa bahay namin!”
Napatingin ako sa screen.
“Bahay n’yo?”
Hindi agad nakasagot ang nanay ni Adrian.
Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone na nakataob sa mesa. Tumatakbo pa rin ang recording.
“Sige po,” sabi ko. “Ulitin n’yo po. Bahay n’yo ito. Gamit n’yo ang binili ko. Kasalan n’yo ang buhay ko. At ngayon, pati kabit ng anak n’yo, problema ko rin?”
“Marielle!” sigaw ni Adrian.
Sa unang pagkakataon, sumigaw siya sa akin.
Hindi ako natinag.
“Tama na,” sabi ko.
Dalawang salita lang, pero tahimik ang buong sala.
Lumapit ang supervisor ng moving team sa akin.
“Ma’am, itutuloy po ba namin?”
Tiningnan ko ang paligid.
Halos wala nang laman ang sala. Ang dating maaliwalas na condo na binuo ko mula sa sahig hanggang ilaw, ngayon ay parang binalatan ng balat. Naiwan ang mga dingding, ilang saksakan, ilang bakas ng alikabok, at isang lalaking hindi ko na kilala.
“Ituloy,” sabi ko. “Lahat ng nasa listahan, kunin.”
Biglang lumapit si Adrian.
“Hindi mo pwedeng gawin ’yan! Mag-asawa tayo!”
Tumingin ako sa kanya.
“Kahapon mo pa ako tinuruan kung paano maghiwalay ang bahay at gamit, Adrian.”
Napalunok siya.
“Nagkamali ako. Galit lang ako kagabi. Hindi ko sinasadya.”
“Hindi,” sagot ko. “Hindi ka galit kagabi. Kampante ka.”
Natigilan siya.
“Kampante kang ako ang gumastos. Kampante kang wala ang pangalan ko sa condo. Kampante kang kaya mo akong patahimikin gamit ang salitang ‘asawa.’ At kampante kang hindi ko malalaman ang tungkol sa kanya.”
Itinuro ko ang babaeng nasa pintuan.
Hindi ko siya kilala, pero sa sandaling iyon, alam kong biktima rin siya ng parehong kasinungalingan.
“Anong pangalan mo?” tanong ko sa kanya.
Napatingin siya sa akin, tila hindi inaasahang kakausapin ko siya nang kalmado.
“Camille,” sagot niya.
“Camille,” ulit ko. “Pumasok ka. Huwag kang nakatayo diyan.”
Namutla si Adrian.
“Marielle, ano ba—”
“Manahimik ka,” putol ko.
Hindi malakas ang boses ko, pero marahil iyon ang pinakamatigas na utos na narinig niya mula sa akin.
Pumasok si Camille. Mabagal ang lakad niya, hawak pa rin ang tiyan. Nang makita niya ang ultrasound photo sa kamay ko, bumagsak ang luha niya.
“Akin ’yan,” sabi niya. “Kinuha niya sa bag ko noong nag-away kami. Akala ko nawala.”
Ibinigay ko sa kanya ang litrato.
Kinuha niya iyon na parang hawak ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
“Ano ang laman ng mga sobre?” tanong ko sa supervisor.
“Ma’am, hindi po namin ginalaw. Nahulog lang po lahat nang bumukas.”
Tumango ako.
Ako mismo ang yumuko at kinuha ang mga dokumento sa sahig.
Hindi ko kailangan buksan lahat para maintindihan.
May ilang resibo ng alahas.
May kontrata ng inuupahang apartment.
May bank withdrawal slips.
At may isang maliit na papel na may sulat-kamay ni Adrian.
“Pagkatapos ng kasal, ibebenta namin ang ilang gamit niya. Makakakuha tayo ng puhunan. Konting tiis lang.”
Pinisil ko ang papel.
Hindi ko alam kung tatawa ako o masusuka.
Ibig sabihin, hindi lang nila ako ginamit para ayusin ang condo.
Plano pa nilang pagkakitaan ang mga gamit na binili ko.
Tumingin ako kay Adrian.
“Kaya pala nagalit ka nang ipinapahakot ko ang gamit.”
Hindi siya sumagot.
“Hindi dahil mahalaga sa’yo ang bahay. Kundi dahil nawawala ang puhunan mo.”
“Marielle, hindi ganoon,” nanginginig niyang sabi. “Pakinggan mo muna ako.”
“Hindi.”
Isang salita.
Wakas ng lahat.
Kinuha ko ang folder ng mga resibo, ang cellphone kong may recording, at ang kopya ng marriage certificate. Pagkatapos ay humarap ako kay Camille.
“May pamilya ka ba rito?”
Umiling siya.
“Wala. Lumipat ako rito dahil sa kanya.”
Saglit akong pumikit.
Pareho kaming niloko, pero magkaiba ang sugat namin.
Ako, ninakawan ng tiwala.
Siya, iniwan sa takot habang may dinadala sa sinapupunan.
“May tutuluyan ka ba ngayon?” tanong ko.
Napayuko siya.
“Wala na. Pinapaalis na ako sa inuupahan ko. Sabi niya, kukunin niya ako ngayon.”
Muling tumingin ako kay Adrian.
“Ang tapang mong gumawa ng dalawang tahanan, pero ni isa wala kang kayang panindigan.”
Namula ang mata niya.
“Marielle, please. Ayusin natin ito.”
Natawa ako nang mahina.
“Ayusin?”
Itinaas ko ang kamay kong may suot pang singsing.
“Kahapon ko lang sinuot ito. Ngayon pa lang, ang bigat na.”
Hinubad ko ang singsing.
Hindi ko ito ibinato.
Hindi ko siya sinampal.
Hindi ako sumigaw.
Inilapag ko lang ito sa glass table.
Mas masakit minsan ang katahimikan kaysa eskandalo.
“Isasauli ko ito,” sabi ko. “Kasama ng pangalan mo.”
Biglang sumigaw ang nanay niya sa screen.
“Hindi mo pwedeng iwan ang anak ko! Legal kayong kasal!”
Humarap ako sa kanya.
“Legal din po ang ebidensya.”
Itinaas ko ang cellphone.
“Naka-record po ang sinabi n’yo kanina. Nasa akin ang chat, resibo, kontrata, at saksi. Kung gusto n’yo ng gulo, handa ako.”
Biglang nanahimik ang screen.
Nawala ang tapang niya.
Ang taong kanina ay nagsasabing “bahay namin,” ngayon ay hindi man lang makatingin nang diretso.
Natapos ang paghahakot makalipas ang ilang oras.
Ang condo na minsan kong tinawag na tahanan, naging hungkag na kahon.
Bago ako umalis, huling beses akong lumingon.
Si Adrian ay nakaupo sa sahig, hawak ang singsing, mukhang batang nawalan ng laruan.
Si Camille ay nasa tabi ng pintuan, tahimik na umiiyak.
Lumapit ako sa kanya.
“Sumama ka sa akin,” sabi ko.
Nagulat siya.
“Ako?”
“Oo. Hindi dahil kaibigan kita. Hindi rin dahil pinapatawad ko ang nangyari. Pero buntis ka, at hindi kita iiwan sa kamay ng lalaking kayang magsinungaling sa dalawang babae nang sabay.”
Napaluha siya lalo.
“Hindi mo ako galit?”
“Tao lang ako. Galit ako,” sagot ko. “Pero mas galit ako sa kanya.”
Paglabas namin ng condo, narinig kong tinawag ni Adrian ang pangalan ko.
“Marielle!”
Hindi ako lumingon.
Sa elevator, nakatayo si Camille sa tabi ko, hawak ang ultrasound photo.
Ako naman, hawak ang folder ng ebidensya.
Sa salamin ng elevator, nakita ko ang sarili ko.
Wala nang ngiti ng bagong kasal.
Wala nang takot na baka mapahiya ang lalaki.
Ang natira ay isang babaeng sa wakas ay naalala kung sino siya bago siya ginawang “asawa” ng maling tao.
Pagbukas ng elevator sa ground floor, tumunog ang cellphone ko.
Tiyahin ko ang tumatawag.
Sinagot ko.
“Anak,” sabi niya, parang alam na niya ang lahat. “Nasaan ka?”
Tumingin ako sa truck na puno ng mga gamit na binili ko.
Tumingin ako kay Camille na nanginginig pa rin.
Pagkatapos, huminga ako nang malalim.
“Pauwi na po,” sabi ko.
At sa unang pagkakataon mula nang magising ako sa katotohanan, hindi mabigat ang salitang iyon.
Pauwi.
Hindi sa condo.
Hindi sa asawa.
Kundi sa sarili ko.