Hindi Ko Sinasadyang Matawagan ang Pinakaistrikto Kong Professor
At Sa Sumunod na Segundo, Tumunog ang Telepono Niya Gamit ang Voice Ringtone na Ako Mismo ang Nag-record Para sa Online Boyfriend Ko
Natahimik ang Buong Classroom Nang Mabunyag ang Katotohanan…

Napatigil ako sa gitna ng klase nang marinig ko ang boses ng bagong professor namin.

Dahil eksaktong-eksakto iyon sa boses ng online boyfriend kong walong buwan ko nang kausap gabi-gabi.

Plano ko lang naman sanang mag-record nang palihim para ipadinig sa kaibigan ko.

Pero bago ko pa ma-save ang audio—

Nahuli na niya ako.

“First day pa lang ng klase, naglalaro ka na agad ng cellphone?”

Malamig ang boses ng lalaki mula sa harap.

“Palengke ba tingin mo rito?”

Biglang natahimik ang buong classroom.

Nakatayo sa harap ko ang lalaking nakasuot ng dark na polo, silver-rimmed glasses, at sobrang tangkad na nakaka-pressure titigan.

Siya ang pinakabatang professor sa department.

At pinakakinatatakutan din.

Sabi ng mga upperclassman, wala raw estudyanteng pumapasa sa kanya dahil lang sa awa.

Ang pangalan niya ay Adrian Reyes.

Sa sobrang kaba ko, nadulas ang daliri ko sa screen.

At aksidenteng napindot ang voice call.

Isang segundo lang—

Tumunog ang cellphone sa bulsa ni Adrian.

“♪ Tumatawag na si baby~ Bilisan mong sagutin, hubby ko~ ♪”

Bumungad sa buong classroom ang malambing na boses ng babae.

Malakas.

Sobrang lakas na kahit nasa likod maririnig.

Napatulala lahat.

Sabay-sabay napatingin ang buong klase.

Samantalang ako…

Halos himatayin.

Dahil ang ringtone na iyon—

Ako mismo ang nag-record noon para sa online boyfriend ko noong nakaraang buwan.

Napatigil ako.

Pati si Adrian.

Nanigas ang seryoso niyang mukha nang ilang segundo bago mabilis na namula ang tenga niya.

Agad niyang pinatay ang tawag.

Pagkatapos ay mabilis na nag-type sa cellphone niya.

Kasabay noon—

Nag-vibrate ang phone ko.

[Baby, nasa work ako.]

[Wait mo muna ako, okay?]

Parang sumabog ang utak ko.

Ang avatar.

Ang paraan ng pag-chat.

Ang timing ng pag-end call.

At higit sa lahat…

Ang boses.

Ang lalaking gabi-gabing tumatawag sa akin ng “baby”—

Ay ang professor na nasa harap ko ngayon.

Hindi pa ako nakakabawi nang muli siyang magsalita.

“Mangalan.”

Napakurap ako.

“Ha…?”

“Student number.”

Napakalamig ng boses niya.

“Zero ang attendance mo ngayong araw.”

Napasinghap ang buong klase.

Halos maiyak ako.

“Sir, sandali lang po, pwede akong magpaliwanag—”

“Magpapaliwanag ka tungkol saan?”

“Na wala kang pakialam sa lecture?”

“O na normal lang sa ’yo ang tumawag habang may klase?”

Napakalamig ng tingin niya.

Parang hindi siya ang lalaking gabi-gabing nagpapatulog sa akin sa tawag.

“Walang special treatment sa klase ko.”

Tiningnan niya ang pangalan sa notebook ko.

“Marielle Santos.”

“Tandaan mo. Ayoko sa mga estudyanteng hindi seryoso.”

Pagkatapos noon, tumalikod siya at nagpatuloy sa lecture.

At ako?

Parang binagsakan ng langit.

—

Pagkatapos ng klase, mabilis umalis si Adrian.

Pero ang cellphone ko naman ang halos mabaliw sa sunod-sunod na notifications.

[Baby…]

[Sorry na.]

[’Wag ka nang magalit.]

[Hindi ko sinasadyang mapahiya ka.]

[Transfer: 30,000 pesos.]

[Pambili ng milk tea.]

[Isa pang 30,000.]

[Luluhod na ako online oh…]

Nakatulala lang ako sa screen.

Online, sobrang lambing niya.

Sa personal?

Para siyang yelong walang emosyon.

Grabe talaga ang lalaking ’to.

Pinilit ako ng roommate ko na mag-sorry kung ayokong bumagsak sa subject niya.

Halos dalawampung minuto akong nakatayo sa labas ng faculty office bago ako nagkaroon ng lakas ng loob kumatok.

“Pasok.”

Mag-isa si Adrian sa loob.

Nakaluwag na ang necktie niya.

At hawak pa rin ang cellphone.

Pagtingin niya sa akin, bahagyang nagbago ang malamig niyang ekspresyon.

“Ikaw pala.”

Pinilit kong ngumiti.

“Sir, pumunta po ako para—”

“Hindi mapag-uusapan ang attendance.”

Agad niya akong pinutol.

Malamig pa rin ang tono niya.

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Naipon lahat ng inis at sama ng loob.

“Ganito ka ba talaga palagi?”

Pagkasabi ko noon—

Biglang tumahimik ang buong opisina.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Adrian.

At saka ko lang narealize ang sinabi ko.

Patay.

Tinawag ko siyang “ikaw” imbes na “sir”.

Unti-unting dumilim ang tingin niya.

Tumayo siya.

At dahan-dahang lumapit sa akin.

Hanggang sa mapaatras ako at sumandal sa pinto.

Sobrang lapit niya na naririnig ko na ang paghinga niya.

Pagkatapos ay yumuko siya palapit sa tenga ko.

Mahina ngunit paos ang boses niya.

“So… sa wakas nakilala mo rin ako.”

At eksaktong sandaling iyon—

May babaeng boses na narinig mula sa hallway.

“Kuya Adrian?”

“Bakit busy lagi ang phone mo?”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil kilalang-kilala ko ang boses na iyon.

Iyon ang parehong boses ng babaeng account na minsang ipinakilala sa akin ng online boyfriend ko bilang…

“Kapatid lang daw sa ampon.”
…

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Pakiramdam ko, may malamig na tubig na ibinuhos diretso sa ulo ko.

Hindi dahil sa babaeng nasa labas.

Kundi dahil sa paraan ng pagtitig ni Adrian sa akin matapos marinig ang boses na iyon.

Parang alam na niya agad kung ano ang tumatakbo sa isip ko.

“Marielle—”

Pero umatras na ako.

“Siya ba ’yung sinasabi mong ‘kapatid lang’?”

Halos hindi ko marinig sariling boses ko.

Biglang sumakit dibdib ko sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Oo, online relationship lang kami.

Oo, hindi pa kami nagkikita noon.

Pero walong buwan akong naniwalang espesyal ako.

Walong buwan kong ibinigay lahat ng oras, lambing, at tiwala ko sa lalaking nasa harap ko.

At ngayon…

Bigla na lang may babaeng tumatawag sa kanya nang sobrang pamilyar.

Parang may sariling lugar sa buhay niya.

Napapikit si Adrian na tila sumasakit ulo.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya.

“Hindi siya ang iniisip mo.”

Natawa ako nang mapait.

“Talaga ba?”

“Sobrang classic naman no’n, Sir.”

Tumigas lalo ang ekspresyon niya nang marinig ang “Sir.”

At eksaktong sandaling iyon—

Bumukas ang pinto.

Isang petite na babae ang sumilip sa loob.

Mahaba ang buhok.

Maputi.

Cute.

At mas bata nang kaunti sa amin.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang napakurap.

“Omg.”

Tapos bigla siyang napanganga habang nakatingin kay Adrian.

“KUYA!”

“Siya ba ’yan?!”

Halos mabingi ako sa lakas ng sigaw niya.

Si Adrian naman agad napahawak sa noo.

“Ashley, tumahimik ka.”

Pero huli na.

Mabilis lumapit sa akin ang babae.

Ikinalabit pa niya braso ko na parang excited na excited.

“ATE IKAW PALA ’YUNG BABY NI KUYA?!”

Tuluyan akong natulala.

“…Ha?”

“OMG ANG GANDA MO PALA SA PERSONAL!”

Mas lalo akong nalito.

Habang si Adrian naman ay mukhang gusto nang maglaho sa kahihiyan.

“Ashley.”

Babala ang tono niya.

Pero deadma ang babae.

“ATE AKO ’YUNG GUMAGAWA NG MGA KALOKOHAN NI KUYA ONLINE!”

“Ako ’yung nag-edit ng matching profile pictures n’yo!”

“Ako rin ’yung nagsabi sa kanya na magpa-cute gamit ’yung crying stickers!”

“Ako rin nag-record minsan ng fake girl voice para asarin siya!”

Pakiramdam ko, nag-freeze utak ko.

“…Ano?”

Agad tumuro si Ashley kay Adrian na parang nagsusumbong.

“Promise, super loser niyan pagdating sa love life!”

“Tatlong oras ’yang pumipili ng isesend na goodnight message sa ’yo!”

“’Pag hindi ka nagrereply, paikot-ikot lang ’yan sa sala namin!”

“Ako pa minsan pinipilit niyang magbasa ng screenshots n’yo!”

“ASHLEY.”

Halos madiin na ang pagkakasabi ni Adrian.

Namula hanggang leeg ang professor kong akala ng buong campus ay emotionless robot.

At sa unang pagkakataon…

Parang hindi ko siya kilala bilang terror professor.

Kundi bilang lalaking sobrang nahihiya dahil nahuhuli ang totoo niyang ugali.

Napatingin ako kay Adrian.

Tahimik lang siya.

Pero kita ko ang tensyon sa panga niya.

Parang natatakot sa magiging reaksyon ko.

Doon ko lang biglang naalala—

Lahat ng gabing sinamahan niya akong mag-review.

Lahat ng pagkakataong nagpupuyat siya para hintayin akong matapos sa projects.

Lahat ng voice call na hindi niya pinapalampas kahit pagod galing trabaho.

At kahit ngayong nahuli na siya…

Hindi niya ako binlock.

Hindi siya tumakbo.

Hindi rin siya nagsinungaling.

Huminga ako nang malalim.

“Totoo bang…” napalunok ako, “wala ka talagang girlfriend bukod sa akin?”

Diretso niya akong tiningnan.

“Wala.”

“Never nagkaroon habang tayo.”

“Seryoso ako sa ’yo simula umpisa.”

Bumilis tibok ng puso ko.

Nakakainis.

Kasi mukhang nagsasabi siya ng totoo.

Tahimik kaming nagkatitigan.

Hanggang sa—

“AYIEEEEEEE.”

Pareho kaming napalingon kay Ashley.

Nakaangat cellphone niya.

“Naka-video na kayo sakin.”

“Ate, smile ka naman.”

“Ashley.”

“Okay okay aalis na!”

Humagikgik siyang umatras palabas.

Pero bago tuluyang isara pinto, sumilip ulit siya.

“Kuya, good luck.”

“At Ate…”

Kumindat siya sa akin.

“Mas cute ka kaysa sa inaasahan namin.”

Saka siya tuluyang tumakbo palayo.

Naiwan kaming dalawa sa loob ng opisina.

At sobrang tahimik.

Hindi ko alam bakit mas kinakabahan ako ngayon kaysa kanina.

Si Adrian ang unang nagsalita.

“…Galit ka pa ba?”

Ibang-iba na tono niya.

Hindi na professor.

Kundi ’yung pamilyar na boses ng lalaking nagpapatulog sa akin gabi-gabi.

Biglang uminit mukha ko.

“Konti.”

Tumango siya agad.

“Dasurv.”

Napakurap ako.

“Ha?”

“Deserve ko.”

Napahawak siya sa batok niya na tila nahihiya.

“Dapat sinabi ko agad.”

“Natakot lang ako.”

“Bakit?”

Tahimik siya sandali bago sumagot.

“Dahil professor mo ako.”

“Alam kong mali.”

“Alam kong baka matakot ka.”

“Pero noong una kitang nakausap online…” napahina tawa niya, “hindi ko rin alam na estudyante pala kita.”

Unti-unti akong natahimik.

Tama naman siya.

Nagkakilala kami sa isang online game.

Wala ni isa sa amin ang nagbanggit agad ng totoong identity.

At habang tumatagal…

Mas naging importante ’yung mismong samahan namin kaysa sa totoong pangalan.

“Pero…” maingat kong tanong, “bakit ang sungit mo sa classroom?”

Napapikit si Adrian.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang bumuntong-hininga.

“Dahil kung hindi kita pagsasabihan…”

“Magiging unfair sa buong klase.”

Natigilan ako.

“Alam mo bang simula nang tumunog cellphone ko kanina, halos gusto ko nang mag-resign sa kahihiyan?”

Hindi ko napigilang matawa.

Si Adrian naman napailing.

“Pero kahit ganon…”

Marahan siyang lumapit.

Hindi sobrang lapit.

Sapat lang para marinig ko malinaw boses niya.

“Mas natakot ako na baka layuan mo ako.”

Biglang bumigat dibdib ko.

Dahil ramdam kong sincere siya.

At sa totoo lang…

Ako rin naman.

Kahit nagulat.

Kahit nahiya.

Kahit gusto kong ibaon sarili ko sa lupa kanina—

Hindi ko kayang basta putulin lahat.

Dahil minahal ko na siya bago ko pa nalaman kung sino siya.

Tahimik akong napabuntong-hininga.

“Sir…”

Napangiwi siya agad.

“Aray.”

Napatawa ako.

“Adrian.”

Parang doon lang siya muling huminga nang maayos.

Ngumiti siya.

At grabe.

Mas nakamamatay pala siya kapag totoong ngumiti kaysa kapag seryoso.

“Pwede ba kitang ihatid pauwi?” tanong niya.

“Bilang apology.”

Nagkunwari akong nag-iisip.

“Depende.”

“Saan tayo dadaan?”

“Saan mo gusto?”

“Milk tea.”

“Game.”

“At dinner.”

“Game.”

“At ibabalik mo attendance ko.”

Bigla siyang natahimik.

Tumaas kilay ko.

“Ay wow.”

“Professor mode na naman?”

Napailing siya habang natatawa.

“Hindi pwede ang special treatment.”

“Pero…”

Marahan siyang yumuko palapit sa akin.

Mahina niyang bulong—

“Pwede kitang turuan personally hanggang maging highest ka sa klase.”

Biglang uminit buong mukha ko.

At bago pa ako makasagot—

May sumigaw sa labas ng faculty room.

“HOY!”

Sabay kaming napalingon.

Halos lahat ng classmates ko nakasilip na pala sa bintana.

Kasama pa roommate ko.

Nakatutok lahat cellphone.

At pinakamasama—

Naka-live yata.

“PUTEK TOTOO NGA!”

“SI MA’AM MARIELLE MAY SECRET RELATIONSHIP SA TERROR PROFESSOR!”

“SHIP NA SHIP KO TALAGA ’TO!”

“Sir Adrian, ngumiti ka nga ulit!”

Tuluyan akong namula hanggang leeg.

Habang si Adrian naman ay mariing napapikit.

Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong hinila patalikod sa kanya.

Parang pinoprotektahan ako laban sa mga camera.

At sa pinakaunang pagkakataon—

Narinig kong magsalita ang terror professor ng campus nang may halong pagsuko at lambing.

“Mga bwisit.”

“Tama na panonood.”

“Girlfriend ko ’to.”