Idolo ang nakababata kong kapatid, at nagreklamo siya tungkol sa akin habang nasa isang live broadcast, sinasabing “binu-bully” ko raw siya…

Pero sa huli, halos mabaliw ang buong studio sa kakatawa.

Hanggang sa biglang sumulpot ang direktor na pinuna ko online…

 

Noong Labor Day vacation na iyon, pinilit ako ng nakababatang kapatid kong sumali sa isang reality show para sa mga celebrities at kanilang pamilya.

 

Isa siyang sikat na heartthrob sa buong social media ng Pilipinas, tipong kada magpapakita sa mall kailangan dagdagan ang security dahil sa dami ng fans.

 

At ako?

 

Isa lang akong writer ng family drama novels, laging naka-maluwag na T-shirt, may makapal na salamin, at halos gabi-gabing puyat sa pagsusulat.

 

Pagpasok pa lang namin sa studio, tumatawa na agad ang kapatid ko habang hawak ang tiyan niya.

 

“Sa wakas! Dumating na rin ang araw na pwede ko nang isumbong sa buong bansa ang malupit kong ate!”

 

Agad na sumabog ang livestream comments.

 

[Nagsimula na! Amoy problemadong pamilya agad!]

 

[Hala? Mukha namang mabait yung ate niya ah.]

 

[Mabait lang sa mukha. Mukhang tsinelas warrior yan.]

 

Hindi pa ako nakakasagot nang iniabot na agad ng host ang mikropono.

 

“Sabi nila marami raw kayong nakakatawang childhood stories?”

 

Biglang taas ng kamay ng kapatid ko.

 

“Meron! Gusto kong magsampa ng reklamo!”

 

Tinuro niya ako na parang kriminal.

 

“Sobrang bias nila kay Ate noon!”

 

“May isang beses na nawala ako sa night market! Tatlong oras nila akong hinanap!”

 

Kalmado akong uminom ng tubig bago sumagot.

 

“Kasi tumalon ka sa likod ng ice cream truck.”

 

“Akala nung vendor batang gala ka kaya dadalhin ka na sana sa presinto.”

 

Nabaliw sa kakatawa ang comments.

 

[Wait lang… parang pamilya nila ang tunay na biktima.]

 

Namula ang kapatid ko pero hindi sumuko.

 

“Eh yung time na gusto kong tawagan si Mama gamit phone ni Papa? Bakit ako pa napalo?!”

 

Napahawak ako sa noo.

 

“Kasi nag-live ka habang umiiyak at sumisigaw ng ‘Mama tulungan mo ako!’ habang nasa business meeting si Papa.”

 

“Mahigit tatlong libong tao ang naniwalang kidnapper si Papa.”

 

Tahimik ang buong studio nang tatlong segundo.

 

Pagkatapos—

 

SABOGAN NG TAWA.

 

Yumuko ang host sa kakatawa habang hinahampas ang mesa.

 

Pati mga cameraman tumalikod na lang dahil nanginginig na sa kakatawa.

 

Unti-unting kinabahan ang kapatid ko.

 

Napagtanto niyang habang mas marami siyang nirereklamo… mas siya ang mukhang problema.

 

Kaya inilabas niya ang “ultimate attack.”

 

“Sige! Yung time na nagkasakit ka sa ospital?!”

 

“Buong gabi kitang inalagaan! Ako pa mismo nagbigay ng gamot sa’yo!”

 

Tiningnan ko siya nang may awa.

 

“…Kasi gamot iyon ng aso.”

 

Hindi na simpleng tawanan ang sumunod.

 

Napatigil buong staff.

 

Nakanganga ang host.

 

May isang camerawoman na napaupo sa sahig habang hawak ang dibdib sa kakagulat.

 

At ang comments?

 

[Tingin ko himala talagang buhay pa ang ate niya.]

 

[Hindi na kapatid yan. Final boss na yan ng healthcare industry.]

 

[May survival instinct ba pamilya nila?!]

 

Pulang-pula ang mukha ng kapatid ko.

 

“Fine! Hindi pa tapos ‘to!”

 

At eksaktong oras na iyon—

 

Dumating ang huling guest ng show.

 

Isang matangkad na lalaki na naka-itim na polo ang bumaba mula sa sasakyan.

 

Malamig ang aura niya.

 

Gwapo sa paraang nakaka-pressure.

 

At pagpasok pa lang niya, biglang umugong ang buong studio.

 

Pati kapatid ko natigilan.

 

Halos mautal ang host.

 

“H-Hindi namin akalaing tatanggapin niya talaga ang invitation…”

 

Nagkagulo ang comments section.

 

Dahil ang lalaking iyon—

 

Ay ang pinakasikat at pinakamasungit na batang direktor sa entertainment industry.

 

Isang lalaking hindi kailanman sumali sa anumang reality show.

 

At higit sa lahat…

 

Siya rin ang lalaking minsan kong nalait nang tatlong oras gamit ang anonymous account ko sa social media.

 

Akala ko noon walang makakakilala sa account na iyon.

 

Hanggang sa huminto siya sa harap ko.

 

At marahang ngumiti.

 

“Sa wakas… nagkita rin tayo.”

 

Nanlamig buong katawan ko.

 

Habang ang kapatid ko naman ay dahan-dahang lumingon sa akin.

 

“…Ate.”

 

“Huwag mong sabihing… siya yung binash mo online?”
…

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Habang ang kapatid ko naman ay unti-unting namumutla.

“…Ate.”

“Huwag mong sabihing… siya yung binash mo online?”

Pakiramdam ko huminto ang tibok ng puso ko.

Sa buong buhay ko, wala akong kinatakutan—maliban sa kahihiyan.

At sa sandaling iyon, gusto ko na lang maghukay ng butas at ibaon ang sarili ko roon.

Tahimik na nakatingin sa akin ang direktor.

Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti.

Hindi yung klase ng ngiti na nakakakilig.

Kundi yung klase ng ngiting parang alam niya lahat ng sikreto mo.

“Magaling kang magsulat.”

Dagdag pa niya.

“Mas lalo na kapag nang-aaway.”

HALOS MALAGLAG ANG KALULUWA KO.

Samantalang ang livestream comments naman ay literal na nabaliw.

[ANO?!]

[WAIT LANG—SI ATE YUNG NAMBASH SA DIREKTOR?!]

[ATE PAKILUBOG ANG SARILI MO SA DAGAT.]

[Bigla akong kinabahan para sa future ng pamilya nila.]

Namula ako hanggang tenga.

“M-May misunderstanding lang po iyon…”

Bahagyang tinaas ng direktor ang kilay.

“Talaga?”

“Hindi ba ikaw yung nagsabing mukha akong ‘taong kayang magpa-iyak ng buong production staff gamit lang isang tingin’?”

Tahimik.

Buong studio.

Pagkatapos—

SABOG NANAMAN SA TAWA.

Pati yung host napa-upo sa sahig.

Humahampas na sa mesa yung sound director habang umiiyak sa kakatawa.

Samantalang ang kapatid ko naman…

Unti-unti akong nilalayuan.

Parang ayaw madamay.

“Teka lang,” bulong niya. “Akala ko troll account lang yun…”

Napapikit ako.

Oo.

Akala ko rin.

Dahil tatlong taon ko iyong ginamit para maglabas ng sama ng loob habang nanonood ng mga pelikula.

At ang pinakamalalang nabiktima ko?

Ang direktor na nasa harapan ko ngayon.

Direktor na kilala sa pagiging perfectionist.

At kilala ring hindi nagpapatawad.

“Patay na tayo,” bulong ng kapatid ko.

Ngumiti ang direktor.

“Hindi pa naman.”

Mas lalo akong kinabahan.

—

Pagkatapos ng introductions, nagsimula na ang unang activity ng programa.

Cooking challenge.

At doon nagsimulang masira ang natitira kong dignidad.

“Bawat magkapatid,” paliwanag ng host, “ay kailangang gumawa ng traditional Filipino merienda gamit lamang ang ingredients sa harap ninyo!”

Excited na nagsitilian ang ibang guests.

Ako?

Napatulala sa mesa.

May harina.

May itlog.

May niyog.

May asukal.

At may isang bagay na mukhang dahon pero hindi ko alam kung dekorasyon ba o pagkain.

Lumapit ang kapatid ko.

“…Ate.”

“Writer ka diba?”

“Oo.”

“Anong silbi noon ngayon?”

Gusto ko siyang sakalin.

Samantalang ang kabilang team, abala na sa pagluluto.

Yung isang aktres marunong gumawa ng bibingka.

Yung isa naman expert sa turon.

Kami?

Nagdedebate kung saan binubuksan ang rice cooker.

Halos mabaliw na naman ang comments.

[PLEASE LANG WAG NIYO PAKAININ MGA STAFF.]

[Pakiramdam ko may mamamatay ngayong episode.]

[Director sir, tumawag na po kayo ng ambulansya.]

Sa gitna ng kaguluhan, napansin kong tahimik lang ang direktor.

Nakatayo siya sa gilid.

Nakatingin sa amin.

At ewan ko kung bakit…

Parang natatawa siya.

Hindi yung pilit.

Kundi yung totoo.

Na para bang unang beses niya lang makakita ng ganitong klaseng kaguluhan.

—

Tatlong minuto matapos magsimula ang challenge…

May usok nang lumalabas sa pwesto namin.

“ATE!”

“HINDI YAN TUBIG!”

“BAKIT MO NILAGYAN NG TOYO YUNG PANCAKE MIX?!”

“AKALA KO VANILLA!”

“PAANONG MAGIGING VANILLA ANG TOYO?!”

Nagsisigawan na kami habang yung host halos mawalan na ng boses sa kakatawa.

At sa sobrang panic ng kapatid ko…

Nahampas niya ang bowl.

Lumipad ang harina.

Diretso sa mukha ng direktor.

Tumahimik ang buong studio.

Literal.

Parang huminto ang oras.

Nakatingin kaming lahat sa lalaking natabunan ng harina.

Mabagal niyang inalis ang salamin niya.

Habang ang kapatid ko naman ay nanginginig na.

“S-sir…”

“Hindi po sinasadya…”

Sa totoo lang, handa na akong tumalon palabas ng building sa hiya.

Pero sa halip na magalit…

Biglang natawa ang direktor.

Mahina lang noong una.

Hanggang sa tuluyan siyang mapailing habang tumatawa.

At doon tuluyang nabaliw ang comments section.

[OH MY GOD TUMAWA SIYA.]

[WAIT—MARUNONG PALA SIYANG TUMAWA?!]

[ATE ANONG GINAWA MO SA DIREKTOR NAMIN?!]

Hindi ko alam kung bakit…

Pero noong sandaling iyon, parang may biglang gumaan.

Unti-unting naging komportable ang atmosphere.

At bago matapos ang recording…

Nagulat kaming lahat nang ang direktor mismo ang lumapit para tulungan kaming ayusin ang pagkain.

“Hindi ganiyan humawak ng kawali,” sabi niya habang inaayos ang kamay ko.

Nanigas ako.

Masyado siyang malapit.

Naamoy ko pa yung pabango niya.

At ang mas nakakainis?

Gwapo siya kahit may harina pa sa buhok.

“Relax,” mahina niyang sabi.

“Para kang hahatulan.”

“Hindi naman ako galit.”

Tumingala ako sa kanya.

“Hindi po?”

Umiling siya.

“Tinanong ko nga production team kung sino yung account na laging brutal mag-review ng gawa ko.”

“Interesting kasi.”

“Lahat pinupuri ako. Ikaw lang honest.”

Napatitig ako sa kanya.

Sa unang pagkakataon…

Mukha siyang hindi nakakatakot.

Kundi… malungkot.

Tahimik kaming dalawa sandali bago biglang sumingit ang kapatid ko.

“Excuse me?”

“Bakit parang may development na nangyayari habang ako naghihiwa ng saging dito?”

Natawa ang direktor.

Ako naman halos mabulunan.

—

Pagkatapos lumabas ng episode—

Literal na nag-trending kami.

Pero hindi dahil sa eskandalo.

Kundi dahil sinabi ng netizens na kami raw ang “pinaka-totoong magkapatid” na lumabas sa reality show.

Mas lalong sumabog ang internet nang i-upload ng production team ang bonus clip kung saan:

• nasunog namin ang unang pancake
• nalaglag ng kapatid ko ang kawali
• at yung eksena kung saan pinunasan ako ng direktor ng harina sa pisngi

Tatlong araw lang…

Umabot agad ng milyon-milyong views.

At ang pinakamasama?

Biglang naging number one ship kami online.

“Ate…”

Mahinang sabi ng kapatid ko habang nakahiga sa sofa sa bahay.

“Pakiramdam ko ibebenta mo na ako para sa love life mo.”

Binato ko siya ng unan.

Pero bago pa ako makasagot—

May tumawag sa cellphone ko.

Unknown number.

Pagka-sagot ko…

Pamilyar na boses agad ang narinig ko.

“Hello.”

“Ako ‘to.”

Halos mapatayo ako.

“Ano pong kailangan ninyo?”

Tahimik siya sandali bago nagsalita.

“May bagong pelikula akong gagawin.”

“Kailangan ko ng writer.”

Tumigil ang paghinga ko.

“Interesado ka bang makipagtrabaho sa akin?”

Napakurap ako.

Hindi ako agad nakasagot.

Samantalang sa kabilang side naman ng sala…

Unti-unting nanlaki ang mata ng kapatid ko.

At bago ko pa mapigilan—

Bigla siyang napasigaw:

“HOY!”

“DIRECTOR SIR!”

“WAG NIYO PO LANDIIN ATE KO!”