Tawag na Hindi Ko Dapat Sagutin
Bahagi 2: Ang Tawag na Hindi Ko Dapat Sagutin
Kusang nag-lock ang pinto ng kotse sa likuran ko.
Ang tunog noon ay mahina lang.
Isang simpleng “click.”
Pero sa pandinig ko, para iyong tunog ng kulungan na tuluyang isinara.
Nakatayo ako sa pagitan ng mamahaling kotseng ninakaw ko sa tiwala ng lalaking bumubuhay sa akin, ng aktres na dapat ay fiancée niya, at ng mismong lalaking anim na buwan kong niloko.
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot.
Ang tawag mula sa Traffic Police.
O ang malamig na tingin ni Don Mateo Velasco.
Oo.
Iyon ang pangalan niya.
Mateo Velasco.
Isang pangalang lagi kong nakikita sa business news, charity galas, ribbon cutting, at mga artikulong may pamagat na “Pinakabatang Tycoon ng Taon.”
At ako?
Ako si Alina Cruz.
Isang babaeng walang apelyidong mabigat, walang pamilyang kayang sumalo, at walang ibang hawak kundi isang lumang cellphone, kaunting pera, at kapal ng mukha para mabuhay.
“Alina.”
Nang marinig ko ang pangalan ko mula sa bibig niya, nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagmura.
Hindi niya ako hinila o pinahiya sa harap ng ibang tao.
Pero mas nakakatakot iyon.
Dahil kapag kalmado si Mateo, ibig sabihin, nasa pinakamasamang mood siya.
“Sagutin mo,” ulit niya.
Nanginginig kong tinignan ang screen.
Traffic Police.
Huminga ako nang malalim bago pinindot ang answer button.
“H-Hello?”
Mula sa kabilang linya, isang pormal na boses ng lalaki ang nagsalita.
“Magandang gabi. Kayo po ba si Alina Cruz, registered driver ng account na gumagamit ng luxury sedan na may plate number ending 8842?”
Napapikit ako.
“Opo.”
“Nakatanggap po kami ng report mula sa ride-hailing platform tungkol sa posibleng mismatch ng driver registration at vehicle ownership. Kailangan po naming ma-verify ang inyong identity at authorization to operate the vehicle.”
Tumingin ako kay Mateo.
Nakatayo pa rin siya sa harap ko.
Walang emosyon ang mukha.
Pero ang mga mata niya, parang dagat bago bumagyo.
“Ako po…” Napalunok ako. “Ako po ang nagmamaneho.”
“May written authorization po ba kayo mula sa may-ari ng sasakyan?”
Natuyo ang lalamunan ko.
Wala.
Siyempre wala.
Paano ako magkakaroon?
Hindi naman ako humingi ng permiso.
Palihim kong kinuha ang spare key niya. Palihim kong inilabas ang kotse kapag wala siya. Palihim kong pinuno ng gasolina. Palihim kong pinunasan ang upuan, itinago ang resibo, at ibinalik ang mileage sa paraan na hindi halata.
Akala ko matalino ako.
Akala ko kaya kong kontrolin ang lahat.
Pero ngayon, sa gitna ng airport pick-up lane, wala akong ibang magawa kundi tumayo at hintaying gumuho ang buhay ko.
“Wala po,” mahinang sagot ko.
Tumahimik sandali ang nasa kabilang linya.
“Kung ganoon po, kailangan ninyong pumunta sa pinakamalapit na traffic office para sa statement. Maaari rin pong makipag-ugnayan ang may-ari ng sasakyan para kumpirmahin kung authorized ang paggamit ninyo.”
Hindi ko namalayan na nagsisimula na palang mamasa ang mga mata ko.
Bago pa ako makasagot, inagaw ni Mateo ang phone mula sa kamay ko.
Hindi marahas.
Pero sapat para wala akong magawa.
“This is Mateo Velasco,” malamig niyang sabi. “I am the owner of the vehicle.”
Napaangat ng tingin ang aktres sa tabi niya.
Ako naman, halos makalimutan kong huminga.
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin niya.
Na ninakaw ko ang kotse niya?
Na wala akong pahintulot?
Na kasuhan nila ako?
Pinikit ko ang mga mata ko at hinintay ang hatol.
“Yes,” sabi niya. “She is authorized to use it.”
Biglang bumukas ang mga mata ko.
Ano?
“She works for me,” dagdag ni Mateo. “I will submit whatever documentation is needed by tomorrow morning.”
Napatingin ako sa kaniya, hindi makapaniwala.
Pero hindi niya ako tinignan.
Tuloy-tuloy lang ang boses niya, propesyonal, tahimik, kontrolado.
“Please send the requirements to my office email. For tonight, I will personally take responsibility for the vehicle.”
Ilang sandali pa, binaba niya ang tawag.
Ibinalik niya sa akin ang phone.
Hindi ko ito agad kinuha.
“Bakit?” halos pabulong kong tanong.
Doon niya lang ako tinignan.
“Dahil ayokong sa airport ka hulihin sa harap ng lahat.”
Hindi iyon lambing.
Hindi rin iyon pagpapatawad.
Pero sa gitna ng takot ko, sapat na iyon para bahagya akong makahinga.
Ang aktres na kasama niya, si Celeste Aragon, ay dahan-dahang nagtanggal ng face mask.
Mas maganda siya sa personal kaysa sa screen.
Malinis ang mukha, maamong tingin, pero may talas sa mga mata.
“Teka,” sabi niya, nakatingin sa akin, pagkatapos kay Mateo. “Siya ba iyong sinasabi mong nakatira sa condo mo?”
Nanigas ako.
Hindi ko alam na alam niya.
Hindi ko alam kung paano niya ako kilala.
Si Mateo ay hindi sumagot agad.
Sa halip, kinuha niya ang maleta ni Celeste at inilagay sa trunk.
“Sumakay ka muna,” sabi niya rito.
Pero hindi gumalaw si Celeste.
“Mateo, huwag mo akong utusan na parang wala akong kinalaman dito. Ako ang fiancée mo sa mata ng media, hindi ba? Kung may babaeng nakatira sa condo mo, at siya ang nagmamaneho ng kotse mo sa gabi, sa tingin mo wala akong karapatang malaman?”
Parang may dumagundong sa dibdib ko.
Fiancée.
Narinig ko na naman ang salitang iyon.
Kahit alam ko na, masakit pa rin.
Hindi dahil mahal ko si Mateo.
O baka mahal ko nga?
Hindi ko na alam.
Ang alam ko lang, sa loob ng kalahating taon, natuto akong kilalanin ang tunog ng susi niya sa pinto, ang amoy ng kape niya sa umaga, ang bigat ng coat niya kapag isinasabit ko, at ang katahimikan niya kapag pagod.
Hindi niya ako tinawag na girlfriend.
Hindi niya ako ipinakilala kahit kanino.
Pero sa mga gabing tahimik siyang umuuwi at tinatanong kung kumain na ba ako, may parte sa akin na umasa.
Ang tanga ko.
Napakatanga.
“Aalis na ako,” bigla kong sabi.
Pareho silang napatingin sa akin.
Tinanggal ko ang driver phone mula sa holder at isinuksok sa bag.
“Sir Mateo, ibabalik ko ang kotse sa condo parking. Pagkatapos kukunin ko lang ang mga gamit ko. Hindi na ninyo ako kailangang bayaran ngayong buwan. Hindi ko rin hihingin ang kahit anong settlement.”
Natawa ako nang mahina, kahit nanginginig ang boses ko.
“Tutal, ako naman ang mali ngayon, hindi ba?”
Tumalikod ako para bumalik sa driver’s seat, pero nagsalita si Mateo.
“Hindi ka magmamaneho.”
Napahinto ako.
“Ako na ang magmamaneho.”
“Hindi na kailangan.”
“Alina.”
Isang salita lang.
Pero sanay ang katawan ko na sumunod sa tono niyang iyon.
Kinagat ko ang loob ng pisngi ko.
Ayoko nang maging ganoon.
Ayoko nang maging babaeng nanginginig sa bawat bigkas niya ng pangalan ko.
Kaya humarap ako sa kaniya.
“Hindi na ako ang Alina na puwede mong ikulong sa condo.”
Bahagyang nagbago ang mukha niya.
Halos hindi mapapansin ng iba.
Pero napansin ko.
Dahil kilala ko siya.
Sa unang pagkakataon, hindi galit ang nakita ko sa mga mata niya.
Kundi takot.
“Akala mo ba hindi ko alam?” tanong ko. “May fiancée ka. May buhay kang hindi ako kasama. May pangalan kang pinoprotektahan. Ako iyong tinago mo sa isang unit sa taas, parang gamit na binili at puwedeng itabi kapag ayaw mo munang gamitin.”
Napalunok ako.
“At kahit mali ang ginawa ko, kahit niloko kita gamit ang kotse mo, ginawa ko iyon dahil gusto kong magkaroon ng sariling pera. Sariling takas. Sariling buhay.”
Tahimik ang paligid.
Kahit si Celeste, hindi nagsalita.
Matagal akong tinignan ni Mateo.
Pagkatapos, sa napakababang boses, sinabi niya:
“Hindi kita kinulong dahil pagmamay-ari kita.”
Napangiti ako nang mapait.
“Talaga? Kung ganoon, bakit mo kinuha ang phone ko noong nag-part-time ako?”
Nanahimik siya.
Sapat na iyon na sagot.
Binuksan ko ang pinto ng kotse.
Sa pagkakataong iyon, hindi na ito naka-lock.
Pumasok ako sa driver’s seat.
Pero bago ko pa maisara ang pinto, sumakay si Mateo sa passenger seat.
Si Celeste naman, tahimik na umupo sa likuran.
Napatingin ako sa rearview mirror.
Ngumiti siya sa akin.
Hindi mapanlait.
Hindi rin galit.
Parang may alam siyang hindi ko alam.
“Drive,” sabi ni Mateo.
“Hindi na kita driver.”
“Hindi,” sagot niya. “Ngayong gabi, ako ang pasahero mo.”
Tumingin siya sa akin.
“At kailangan nating mag-usap bago ka tuluyang mawala.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa gitna ng lahat ng takot, galit, at hiya…
Pinaandar ko ang makina.
At sa gabing iyon, habang bumabagsak muli ang mahinang ulan sa lungsod, nagsimula ang biyahe na akala ko ay huli na.
Hindi ko alam na iyon pala ang unang hakbang palabas sa kulungang matagal ko nang kinatatakutan.
At papunta sa katotohanang magpapabago sa aming tatlo.