Nang Malaman Niya Kung Bakit Ako Umalis, Siya Naman Ang Tumangging Bumitaw
Bahagi 3 — Nang Malaman Niya Kung Bakit Ako Umalis, Siya Naman Ang Tumangging Bumitaw
Tahimik ang buong silid.
Nawala pati ang ingay ng hallway sa pandinig ko.
Si Teresa ang unang nakabawi.
“Rafael, hindi ito ang tamang oras.”
“Then when?”
Hindi tumaas ang boses niya.
Mas nakakatakot iyon.
Kilala ko si Rafael.
Kapag galit siya, hindi siya sumisigaw.
Lalong bumababa ang tono niya.
“Anong ibig mong sabihin na noon pa man hindi siya nararapat sa akin?”
“Rafael—”
“Sinabi mo ba iyon sa kanya?”
Napapikit ako.
“Raf, tama na.”
Lumingon siya sa akin.
“Ano ang sinabi niya?”
“Wala nang saysay.”
“Sa’yo siguro.”
Lumapit siya.
“Apat na taon kong tinanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang.”
Mas lalong sumikip ang dibdib ko.
“Hindi ikaw ang nagkulang.”
“Exactly.”
Tumango siya.
“Kaya sabihin mo.”
Napatingin ako kay Teresa.
Malamig pa rin ang mukha niya.
Para bang ang problema ay hindi ang sinabi niya noon.
Ang problema ay nahuli siya ngayon.
Huminga ako nang malalim.
“Two weeks before we broke up, dumaan ako sa bahay ninyo.”
Nanigas si Teresa.
“Narinig ko siyang kausap ang tita mo.”
Hindi kumibo si Rafael.
“Sinabi niyang sinasayang mo raw ang future mo sa babaeng hindi nakapagtapos. Na habang ikaw ay doctor, ako ay freelancer lang na kung saan-saan nagtatrabaho.”
“Gabi…”
“Sinabi rin niyang kapag nagpakasal tayo, ako raw ang magiging kahihiyan ng pamilya.”
Namutla si Rafael.
At doon tuluyang sumabog si Teresa.
“Because I was protecting you!”
“From what?”
“Mula sa isang buhay na mas mababa sa kaya mong magkaroon!”
Parang may yelong bumagsak sa room.
Tumawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil eksaktong ganoon ko siya naalala.
Rafael turned toward his mother.
“Lumabas ka.”
“Rafael.”
“Lumabas ka, Ma.”
“I am your mother.”
“And she was the woman I loved.”
Past tense.
Loved.
Masakit pa rin.
Pero nagpatuloy siya.
“At pinaniwala mo siyang hindi siya sapat para sa akin.”
“Kung matatag ang relasyon ninyo, hindi siya aalis dahil lang sa ilang salita.”
Napailing ako.
“Please stop.”
Pero lumapit si Teresa sa akin.
“Hindi ba totoo? Ikaw ang nakipaghiwalay.”
“Yes.”
“Ako ba ang humawak sa bibig mo at pinagsalita ka?”
“Ma!”
Humakbang si Rafael sa pagitan namin.
“That’s enough.”
Tinuro niya ang pinto.
“Leave.”
Nagulat si Teresa.
Hindi marahil siya sanay na suwayin ng anak niya.
“You’re choosing her again?”
“No.”
Sumulyap siya sa akin.
“I’m choosing not to let you insult someone I care about.”
I care about.
Hindi ko alam kung bakit mas masakit iyon kaysa “I love you.”
Siguro dahil may pag-asa sa pagitan.
Umalis si Teresa na nanginginig sa galit.
Pagkasara ng pinto, tumalikod si Rafael sa akin.
Pareho kaming hindi nagsalita.
Eventually, siya ang bumasag ng katahimikan.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Anong gagawin mo noon?”
“Defend you.”
“At makipag-away sa nanay mo?”
“Yes.”
“Raf—”
“Hindi mo ba naisip na karapatan kong pumili?”
Natahimik ako.
“Pinili mo para sa akin,” sabi niya. “Nagdesisyon kang magiging mas maganda ang buhay ko kapag wala ka.”
Tumulo ang luha ko.
Nakakainis.
Ayokong umiyak sa harap niya.
Pero hindi ko napigilan.
“Takot ako.”
Biglang nawala ang galit sa mukha niya.
“Takot akong isang araw paniwalaan mo rin sila.”
Lumapit siya.
“Hindi.”
“Hindi mo alam.”
“Alam ko.”
Umiling ako.
“Noon, ikaw lahat sa pamilya mo achiever. Doctors. Lawyers. Business owners. Ako? Hindi ako nakatapos dahil nagkasakit si Papa at kinailangan kong magtrabaho. Lagi akong late. Magulo trabaho ko. Mali-mali schedule ko.”
“So?”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Ang dali mong sabihin.”
“Dahil simple lang naman.”
Lumapit siya.
“Hindi kita minahal dahil impressive ang résumé mo.”
Napakagat ako sa labi.
“Minahal kita dahil kapag pagod ako, ikaw lang ang taong kayang patawanin ako.”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil kahit kapos ka, ikaw pa rin ang unang nagbibigay.”
Isa pang hakbang.
“Dahil noong nag-duty ako nang thirty-six hours, naghintay ka sa parking lot nang tatlong oras dala ang malamig nang lugaw.”
Napatawa ako sa pagitan ng luha.
“Lomi iyon.”
“Mas masama.”
“Hoy.”
Bahagya siyang ngumiti.
Then seryoso ulit.
“Ang hindi ko maintindihan, bakit akala mo hindi sapat ang mga bagay na iyon?”
Hindi ako nakasagot.
Hinawakan niya ang pisngi ko.
“Gabi.”
“Hmm?”
“Hindi ako nagkaroon ng girlfriend after you.”
Nanlaki ang mata ko.
“Four years?”
“Four years.”
“Bakit?”
Tumingin siya sa akin na para bang napakatanga ng tanong.
“Hindi kita nalampasan.”
Doon tuluyang bumagsak ang depensa ko.
Pero bago pa ako makapagsalita—
Bumukas ang pinto.
Si Paolo.
May bitbit na malaking teddy bear at bouquet.
“Surprise—”
Tumigil siya.
Tiningnan niya ang kamay ni Rafael sa mukha ko.
Then dahan-dahan niyang umatras.
“I can leave.”
“Paolo!”
“No, no. Continue. Kaya kong bumalik after thirty minutes.”
“Pasok ka.”
“Sure?”
“Yes!”
Pumasok siya at inilapag ang bouquet.
“May good news ako.”
“Ano?”
“Nag-message producer natin. Rescheduled ang campaign shoot mo next week.”
Napangiti ako.
“Talaga?”
“Yes.”
Then tinignan niya ang tiyan ko.
“Although bikini campaign iyon, baka hindi ka pa puwede.”
Rafael immediately said:
“Hindi siya puwede.”
Napairap ako.
“Doctor ko siya, hindi manager.”
“Until cleared ka medically, ako ang masusunod.”
“Bossy.”
“Reckless.”
“Control freak.”
“Stubborn.”
Si Paolo tumingin sa aming dalawa.
“Wow. Romantic.”
Sabay namin siyang tiningnan nang masama.
Tumawa siya.
Tatlong araw matapos ang operasyon, puwede na akong umuwi.
Hindi ko inaasahang si Rafael mismo ang nagdala ng discharge papers ko.
“Two weeks no strenuous activity.”
“Okay.”
“No alcohol.”
Napangiwi ako.
“Two weeks?”
“Three.”
“Kanina two.”
“Dahil nagreklamo ka.”
“Abuse of power.”
“No swimming.”
“Fine.”
“No gym.”
“Fine.”
“No heavy lifting.”
“Fine.”
“And wound check on Friday.”
“Sino doctor?”
“Ako.”
“Wala bang iba?”
“Meron.”
“Then—”
“Ako.”
Napangiti ako.
“Okay.”
Bago siya umalis, naglabas siya ng maliit na papel.
“Personal number ko.”
Napakunot noo ko.
“May number mo pa rin ako.”
“You blocked me.”
Napahiya ako.
“Four years ago.”
“Still blocked.”
“Ouch.”
“Tama lang.”
Natawa ako.
Then naging seryoso siya.
“Unblock me.”
“Doctor’s order?”
“No.”
Tumingin siya sa akin.
“Personal request.”
Ginawa ko.
That night, unang message niya:
Rafael: Nakauwi ka?
Me: Oo.
Rafael: Kumain?
Me: Oo.
Rafael: Medicine?
Me: Oo, Daddy.
Tatlong minuto bago siya sumagot.
Rafael: Gabi.
Tawa ako nang tawa sa kama.
Sa mga sumunod na linggo, bumalik kami sa buhay ng isa’t isa nang dahan-dahan.
Hindi gaya ng dati.
Hindi kami nagkunwari na walang nangyari.
Pinag-usapan namin lahat.
Ang breakup.
Ang resentment niya.
Ang insecurity ko.
Ang pamilya niya.
Ang ugali kong tumatakbo kapag natatakot.
At ang ugali niyang gustong solusyonan lahat kahit minsan ang kailangan ko lang ay makinig siya.
Nalaman kong hindi pala kasal ang ate niyang inaakala kong engaged.
Nalaman din niyang ang “hotel nights” namin ni Paolo ay para sa wedding shoots at production work.
“Sinadya niya iyon,” reklamo niya.
“Oo.”
“Hindi ko siya gusto.”
“Gusto ka niya.”
“Liar.”
“Actually gusto ka niya para sa akin.”
“Mas malala.”
Isang buwan matapos ang operasyon, niyaya ako ni Rafael sa Batangas.
Parehong lugar kung saan kami nagpunta noong kami pa.
Sa lighthouse sa Cape Santiago.
Habang nakatayo kami sa viewing deck, tinuro niya ang tattoo ko.
“So.”
“Ano?”
“Decoration lang?”
Napangiti ako.
“Hindi.”
“Alam ko.”
“Ang yabang.”
“Kuwento.”
Napatingin ako sa dagat.
“After natin maghiwalay, nagpatattoo ako dahil naalala ko sinabi mo dati na kapag naliligaw ako, humanap ako ng ilaw.”
Tahimik siya.
“Korni, no?”
“No.”
Paglingon ko, seryoso siyang nakatingin sa akin.
“Masakit?”
“Ang tattoo?”
“Ang pagkawala ko.”
Hindi ako nagbiro.
“Oo.”
Tumango siya.
“Ako rin.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Gabi, ayokong balikan natin kung ano tayo dati.”
Nanlamig ako.
Then nagpatuloy siya.
“Because we failed.”
Tumingin ako sa kanya.
“Gusto kong magsimula ulit.”
Humigpit ang hawak niya.
“Mas matanda. Mas honest. Mas matapang.”
Napaluha ako.
“Dating proposal ba ’yan?”
“Unfortunately.”
“Walang flowers?”
“May dagat.”
“Walang ring?”
“Dating pa lang.”
“Kuripot.”
Ngumiti siya.
Then inilapit ang noo sa noo ko.
“Pwede ba kitang ligawan ulit?”
“Pag-iisipan ko.”
“Gabi.”
Tumawa ako.
“Yes.”
Hindi naging instant ang happy ending.
Nagkaroon pa rin kami ng problema.
Three months later, nang malaman ni Teresa na officially dating ulit kami, hindi niya ako kinausap sa isang family dinner.
This time, hindi ako tumakbo.
At si Rafael, hindi rin ako hinayaang mag-isa.
Nang magkomento ang isa niyang tita—
“Gabriela, freelance ka pa rin?”
Ngumiti ako.
“Opo.”
“Hindi ba unstable?”
Bago makasagot si Rafael, ako ang nauna.
“Depende po. Last year, mas mataas ang kinita ko kaysa noong full-time employee ako.”
Tahimik ang mesa.
“May maliit na production studio na rin po ako ngayon.”
Nanlaki ang mata ni Rafael.
Hindi ko pa kasi nasasabi.
“Studio?”
“Surprise.”
Sa ilalim ng mesa, pinisil niya ang kamay ko.
Proud.
Kitang-kita sa mukha niya.
Hindi ko kinailangan ng approval ng pamilya niya.
Pero magandang maramdaman na sa pagkakataong iyon, hindi ko na iniisip kung karapat-dapat ba ako sa mesa nila.
Dahil alam ko na—
hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko.
Isang taon ang lumipas.
Lumago ang maliit kong creative studio.
Si Paolo ang naging creative director ko.
At si Rafael, matapos ang ilang taong hospital practice, naging consultant sa bagong surgical center ng ospital.
Hindi kami perfect.
Nag-aaway pa rin kami.
Ako pa rin ang makalat.
Siya pa rin ang obsessive sa schedule.
Minsan nagagalit siya kapag umuuwi ako nang hatinggabi.
Minsan nagagalit ako kapag tatlong araw siyang halos nasa ospital.
Pero hindi na kami tumatakbo.
Kapag may problema, pinag-uusapan.
Kapag masakit, sinasabi.
Kapag natatakot, hindi na inuunahan ng goodbye.
Isang gabi, dinala niya ako sa parehong restaurant kung saan una niya akong niyaya ng date maraming taon na ang nakaraan.
Pagdating ng dessert, may maliit na kahon sa tabi ng plato ko.
Tumingin ako sa kanya.
“Raf.”
“Hm?”
“Kung engagement ring ’yan, sobrang cliché.”
“Open it.”
Binuksan ko.
Ring nga.
Napahawak ako sa bibig.
“Gabriela Santos.”
“Ang formal.”
“Please don’t interrupt.”
“Sorry.”
Huminga siya.
“Maraming taon akong naniwalang nawala ka dahil hindi mo ako pinili.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Then nalaman kong umalis ka dahil akala mo iyon ang makakabuti sa akin.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“So this time, I’m making it very clear.”
Tumingin siya diretso sa mata ko.
“I choose you.”
Napuno ng luha ang mata ko.
“Hindi dahil kailangan kita.”
“Hindi dahil wala akong ibang choice.”
“Hindi dahil may gusto akong patunayan sa pamilya ko.”
Humigpit ang hawak niya.
“I choose you because I want a life with you.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“So?”
“Gabriela, will you marry me?”
Tumango ako.
“Yes.”
Then mabilis kong dinagdag:
“Pero walang emergency surgery sa honeymoon.”
Napapikit siya.
“Seriously?”
Tumawa ako.
“Yes, Doctor Villanueva.”
Isinuot niya ang ring.
At nang halikan niya ako, narinig kong may sumigaw mula sa kabilang table.
“FINALLY!”
Napalingon kami.
Si Paolo.
May hawak na cellphone.
Nagre-record.
“Hayop ka!” sigaw ko.
Tumatawa si Rafael.
At doon ko napagtanto—
minsan, hindi pala lahat ng relasyon na nabasag ay kailangang itapon.
Pero hindi rin sapat ang pagmamahal para mabuo ulit ang isang bagay.
Kailangan ng katotohanan.
Kailangan ng tapang.
Kailangan mong matutong magsalita bago ka tuluyang lumayo.
At higit sa lahat—
kailangan mong tumigil sa paggawa ng desisyon para sa taong mahal mo.
Dahil apat na taon akong naniwalang iniligtas ko si Rafael nang iwan ko siya.
Ang totoo?
Pareho lang kaming nasaktan.
Pero nang binigyan kami ng buhay ng isang pagkakataong magkita muli—sa pinakamasakit, pinakahiya, at pinakaabsurd na paraan—
sa pagkakataong iyon, hindi na kami tumakbo.
Pinili naming manatili.
At sa wakas—
pinili rin naming maniwala na sapat kami para sa isa’t isa.