Nang Ilabas Nila ang Nakaraan Ko, Doon Siya Unang Pumili Nang Walang Pag-aalinlangan
Bahagi 3 — Nang Ilabas Nila ang Nakaraan Ko, Doon Siya Unang Pumili Nang Walang Pag-aalinlangan
Hindi ko alam kung sino ang mas gusto kong palabasin nang gabing iyon.
Si Celine?
Ang nanay ni Adrian?
O ang sarili ko?
Nakatayo si Celine sa pintuan, hawak ang brown envelope na parang may dala siyang hatol.
“Anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Adrian.
“Trying to save you from making a mistake.”
Iniabot niya ang envelope.
Hindi ito tinanggap ni Adrian.
“Kunin mo.”
“No.”
Napatingin si Celine sa akin.
“Hindi mo man lang gustong malaman kung bakit iniwan siya ng unang asawa niya?”
Doon ako natawa.
Hindi malakas.
Pero sapat para mapalingon silang lahat.
“Kung gusto mong malaman, pwede mo akong tanungin.”
“Bea,” sabi ng nanay ni Adrian, “hindi ito maliit na bagay.”
Tiningnan ko siya.
“Ano po ba ang nasa envelope?”
Si Celine ang sumagot.
“Medical records. Messages. At statement ng dati mong mother-in-law.”
Doon ako napakunot-noo.
“Medical records?”
Binuksan niya ang envelope at inilabas ang photocopies.
“According to these, you underwent fertility treatment while married. Ilang beses kayong failed. Hindi ba dapat alam ni Adrian na posibleng hindi ka kayang magkaanak?”
Nanlamig ako.
Hindi dahil totoo.
Kundi dahil alam ko kung saan niya nakuha ang documents.
Ang dati kong biyenan lang ang may kopya ng mga iyon.
Kinuha ni Adrian ang papel.
Mabilis niyang binasa.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Bea?”
Hindi ako umiwas.
“Yes. Nagpa-checkup ako noon.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Huminga ako nang malalim.
“Dahil walang diagnosis na infertile ako. Stress-related hormonal imbalance ang nakita. Nag-treatment ako dahil pinipilit ako ng pamilya ni Marco na magkaanak agad.”
Inagaw ni Celine ang pagkakataon.
“Pero hindi ka nabuntis.”
“Hindi.”
“Exactly.”
Hindi ko na napigilan.
“Alam mo ba kung bakit?”
Tahimik siya.
“Dahil after eight months of tests, nalaman naming si Marco ang may fertility issue.”
Nawala ang ngiti niya.
Pati nanay ni Adrian ay napatingin sa akin.
Tinuro ko ang mga papeles.
“Check mo kung kasama sa ninakaw mong records ang result niya.”
“Ninakaw?”
“Hindi ko ibinigay sa iyo ang medical records ko.”
Tahimik ang buong sala.
Mabagal na ibinaba ni Celine ang kamay.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, nagsalita si Adrian.
“Who gave you these?”
“Adrian—”
“Who?”
Iyon ang unang beses kong marinig ang boses niyang ganoon kalamig.
“Someone who knows her.”
“Sino?”
Hindi sumagot si Celine.
Biglang tumunog ulit ang phone ko.
Si Marco.
This time, pinindot ni Adrian ang speaker nang tumingin ako sa kanya at tumango.
“Bea?”
“Ano ba talaga ang kailangan mo?”
Huminga nang malalim si Marco.
“Nalaman kong kinausap ni Mama ang isang babaeng nagngangalang Celine.”
Lahat kami ay napatingin kay Celine.
Namutla siya.
Nagpatuloy si Marco.
“Humingi siya kay Mama ng information tungkol sa annulment natin. At binigyan siya ni Mama ng copies ng old medical documents mo.”
Napapikit ako.
Hindi na ako nagulat.
Ganoon pa rin ang dating biyenan ko.
Kahit wala na ako sa pamilya nila, kailangan pa rin niya akong pahiyain.
“Bakit ka tumatawag, Marco?”
Dahan-dahan siyang sumagot.
“Because I’m sorry.”
Walang nagsalita.
“After you left, nalaman kong sinabi pala ni Mama sa relatives namin na ikaw ang may problema kaya wala tayong anak. Hindi ko iyon kinorek noon.”
Napakagat ako sa loob ng pisngi.
“Alam ko.”
“Hindi ko alam na ipinakita niya pati records mo sa ibang tao.”
“Ngayon alam mo na.”
“Bea…”
Mahina ang boses niya.
“Bumalik ako sa Manila kasi gusto kong ayusin—”
Pinutol ko siya.
“Ang alin?”
“Tayo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Narinig kong huminga nang malalim si Adrian sa tabi ko.
“Marco,” sabi ko, “kasal na ako.”
“I know.”
“Then ano pa ang gusto mong ayusin?”
“Nagkamali ako.”
“Hindi ka nagkamali.”
Napatingin silang lahat sa akin.
Tahimik kong sinabi:
“Pinili mo ang pamilya mo. Ilang taon mo akong pinanood na hinahamak pero hinayaan mo. Decision iyon, hindi aksidente.”
Hindi sumagot si Marco.
Tinapos ko ang tawag.
Pagkatapos ay humarap ako kay Celine.
“Anything else?”
Nagbago ang ekspresyon niya.
Mula sa kumpiyansa, naging desperado.
“Adrian, hindi mo kailangang manatili sa kasal na ’to. Hindi mo naman siya mahal!”
Tumayo si Adrian.
“Ikaw ba ang magsasabi sa akin kung sino ang kailangan kong makasama?”
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Then what do you mean?”
Lumapit si Celine.
“Alam mong bumalik ako dahil—”
“Because what?”
Tumulo ang luha niya.
“Because I chose wrong.”
Natahimik siya sandali.
“Hindi naging maayos ang relasyon namin sa Australia. Naghiwalay kami six months ago. At habang iniisip ko kung sino iyong taong hindi ako kailanman sinaktan…”
Tiningnan niya si Adrian.
“I remembered you.”
Sumakit ang dibdib ko.
Hindi dahil sa selos.
Kundi dahil naintindihan ko si Adrian.
Ilang taon niyang minahal ang babaeng ito nang tahimik.
Ngayon, narito na ito.
Humihingi ng pagkakataon.
Eksaktong bagay na malamang ilang taon niyang pinangarap.
Kaya tumayo ako.
“Kailangan ko sigurong umalis muna.”
Hinawakan ni Adrian ang pulso ko.
“Huwag.”
“Adrian.”
“No.”
Tumingin siya kay Celine.
“Matagal kitang minahal.”
Pumikit ako.
Ito na iyon.
Pero nagpatuloy siya.
“Pero mali ka sa isang bagay.”
Napatingin ako.
“Hindi kita hinintay.”
Natigilan si Celine.
“At hindi rin kita minahal nang kasing lalim ng iniisip mo.”
“Adrian…”
“Minahal ko iyong version mo na ginawa ko sa isip ko. Iyong babae na nakikita ko noon sa university library. Iyong babaeng mabait sa lahat. Iyong babaeng akala ko hindi kayang manghamak ng ibang tao.”
Tinuro niya ang brown envelope.
“Hindi ko kilala ang babaeng kayang kumuha ng private medical records ng asawa ko para lang ipahiya siya.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Celine.
“Ginawa ko lang ’to dahil—”
“Dahil gusto mo ako?”
Umiling siya.
“Hindi ganyan ang pagmamahal.”
Naramdaman kong humigpit ang hawak niya sa kamay ko.
Pagkatapos ay humarap siya sa nanay niya.
“Ma.”
“Adrian…”
“Kung gusto mong maging welcome sa bahay namin, respetuhin mo ang asawa ko.”
“Anak, iniisip ko lang ang future mo.”
“Bea is my future.”
Hindi ako nakahinga.
Pati ang nanay niya ay natigilan.
Dahan-dahang itinuro ni Adrian ang pinto.
“Please leave.”
Umalis si Celine nang umiiyak.
Sumunod ang nanay niya makalipas ang ilang minuto, bagama’t bago umalis ay tumingin siya sa akin.
Hindi pa iyon pagtanggap.
Pero wala na iyong dating pagmamataas.
Naiwan kaming dalawa ni Adrian.
Akala ko pag-uusapan namin si Celine.
Instead, kinuha niya ang brown envelope, inilagay sa mesa at sinabi:
“Tomorrow, kakausapin natin ang lawyer.”
“Lawyer?”
“Your medical records were shared without your consent.”
“Adrian, ayoko ng gulo.”
“Hindi kita pinipilit magsampa ng kaso. Pero dapat alam mo ang options mo.”
Umupo ako.
Biglang bumagsak lahat ng lakas ko.
“Bakit?”
“Ano?”
“Bakit mo ako pinili?”
Umupo siya sa harap ko.
“Hindi ba sinabi mo dati na mukha akong kapalit niya?”
“Yes.”
“Then bakit ngayon parang…”
Hindi ko natapos.
Matagal niya akong tinitigan.
“Because I was an idiot.”
Natawa ako nang mahina.
“Good explanation.”
Napangiti rin siya.
“Una kitang pinili dahil familiar ang mata mo.”
Tumigil siya.
“Pero nagpakasal ako sa ’yo dahil sa twenty-five days na hindi ka sumagot, wala akong ibang gustong i-message.”
Nanahimik ako.
“Pagkatapos ng first date natin, sinabi ni Mama na may iba pa siyang ipapakilala.”
“Then?”
“Tumanggi ako.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam noon.”
Lumapit siya.
“Siguro dahil ikaw lang ang babaeng nakilala kong nagsabing gusto niya lang ng anak at peace of mind, tapos kumain ng tatlong slice ng cheesecake habang pinag-uusapan ang marriage contract.”
Napatawa ako.
“I was stressed.”
“I know.”
“Adrian…”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Hindi kita pipilitin na mahalin ako.”
Pareho kaming natahimik.
“Pero gusto kong subukan.”
Namasa ang mata ko.
“Subukan ang ano?”
“Ang totoong marriage.”
Sa unang pagkakataon matapos ang annulment ko, natakot akong umasa.
Pero tumango ako.
“Sige.”
Hindi naging instant fairy tale ang sumunod.
Galit ang dati kong biyenan nang padalhan siya ng legal notice tungkol sa unauthorized sharing ng medical records ko.
Sa una, nagmatigas siya.
Sinabi niyang “family matter” iyon.
Pero nang sabihin ng abogado namin na maaari siyang managot sa pagkalat ng confidential health information at posibleng civil damages, mabilis nagbago ang tono niya.
Nagpadala siya ng written apology at pumayag na bayaran ang legal settlement.
Hindi ako interesado sa pera.
Kaya ang karamihan sa settlement ay inilagay ko sa isang maliit na educational fund para sa magiging anak ko.
Si Celine naman ay humingi ng tawad makalipas ang dalawang buwan.
Hindi ko siya pinatawad agad.
Hindi rin ako nakipag-away.
Sinagot ko lang:
“I hope next time, kapag gusto mong mabawi ang isang tao, hindi mo kailangang sirain ang ibang babae.”
Hindi na siya muling nag-message.
Si Marco?
Tatlong beses pa siyang nagtangkang makipagkita.
Sa pangatlo, sinagot ko.
Nagkita kami sa isang café.
Mas matanda na ang mukha niya.
Mas tahimik.
“Masaya ka ba?” tanong niya.
Tumingin ako sa wedding ring ko.
“Oo.”
Napangiti siya nang malungkot.
“Good.”
Tumayo ako.
Bago ako tuluyang umalis, sinabi niya:
“Bea… sorry talaga.”
Sa unang pagkakataon, hindi na masakit marinig iyon.
“Alam ko.”
At umalis ako nang hindi lumilingon.
Isang taon pagkatapos ng kasal namin ni Adrian, nalaman kong buntis ako.
Nasa grocery kami noon.
Hawak niya ang dalawang klase ng diaper kahit hindi pa naman ipinapanganak ang anak namin.
“Which one is better?”
“Adrian, five weeks pregnant pa lang ako.”
“Advance planning.”
“Hindi pa nga natin alam gender.”
“Neutral color.”
Natawa ako hanggang maiyak.
Nang ipanganak ang anak naming babae, siya ang unang umiyak.
Mas malakas pa sa akin.
Pinangalanan namin siyang Mira.
Tatlong taon pagkatapos noon, nagkaroon kami ng anak na lalaki.
At noong tenth wedding anniversary namin, bumalik kami sa café kung saan kami unang nagkita.
Pareho pa rin ang table.
Pareho pa rin ang order niyang black coffee.
Ako naman, cheesecake.
Tatlong slice.
“Tanda mo?” tanong niya.
“Na mukha akong kapalit?”
Napangiwi siya.
“Can we delete that memory?”
“Never.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
May mga linya na ngayon sa gilid ng mga mata niya.
May ilang puting buhok.
Pero ganoon pa rin siya tumingin sa akin.
“Bea.”
“Hm?”
“Would you marry me again?”
Napatingin ako sa dalawang anak naming nag-aagawan ng fries sa kabilang side ng table.
Pagkatapos, tiningnan ko siya.
“Kung ikaw ulit?”
“Oo.”
“Same package?”
“Mas mahal na ngayon. May dalawang dependent.”
Napatawa ako.
Pagkatapos ay hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya.
“Oo.”
Akala ko noon, ang pinakamagandang klase ng pag-ibig ay iyong nagsisimula sa matinding tibok ng puso.
Mali pala ako.
May mga pag-ibig na nagsisimula sa isang tahimik na mesa, dalawang estranghero, at isang kasunduang walang pangako.
At habang lumilipas ang mga taon, dahan-dahan iyong nagiging tahanan.
Hindi ako ang unang babaeng minahal ni Adrian.
At hindi rin siya ang una kong minahal.
Pero sa huli, hindi pala mahalaga kung sino ang nauna.
Ang mahalaga ay kung sino ang nanatili.
Kung sino ang humawak sa kamay mo sa oras na pwede ka niyang bitawan.
At kung sino ang pumili sa iyo—
hindi dahil wala nang ibang option,
kundi dahil matapos makita ang lahat ng sugat, kahinaan at nakaraan mo,
ikaw pa rin ang gusto niyang makasama sa susunod na sampung taon.
At sa sampung taon pagkatapos noon.