Akala Niya Fiancé Ko Lang ang Aagawin Niya, Ngunit Sarili Niyang Buhay ang Gumuho
Bahagi 3 — Akala Niya Fiancé Ko Lang ang Aagawin Niya, Ngunit Sarili Niyang Buhay ang Gumuho
Hindi na muling tumahimik ang ballroom.
Parang sabay-sabay na sumabog ang lahat ng bulungan, tanong at sigaw.
“Anong pera?”
“Renato, ano’ng ibig sabihin nito?”
“Patricia, binayaran ka?”
Pinipigilan ng dalawang security personnel si Renato habang pilit siyang kumakawala.
“It’s fabricated!” sigaw niya. “Gabriel set this up!”
Pero kalmado lamang si Gabriel.
“Hindi namin ginawa ang bank records mo, Tito.”
Lumapit si Atty. Sofia.
“Tatlong buwan na pong iniimbestigahan ng independent auditors ang irregular payments mula sa procurement division.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Iyon ang bahaging hindi ko rin alam nang buo.
Bago ko natuklasan ang pagtataksil ni Patricia, pinaghihinalaan na pala ni Gabriel na may taong gumagamit ng shell suppliers para maglabas ng pera mula sa kumpanya.
Hindi niya lang alam kung sino.
Hanggang makita namin si Renato na personal na nakikipagkita kay Patricia.
Ayon sa imbestigasyon, gusto ni Renato na mapahina ang posisyon ni Gabriel bago ang isang mahalagang board vote.
May planong acquisition ang kumpanya.
Kapag natuloy iyon, mas lalaki ang kontrol ni Gabriel sa operations at mabubuksan ang procurement accounts sa mas malalim na audit.
Ayaw iyon ni Renato.
Kaya kailangan niyang gumawa ng personal na eskandalo.
At si Patricia—
kusa niyang ibinigay ang sarili bilang sandata.
“Hindi ako binayaran para siraan siya!” umiiyak na sabi ni Patricia.
“Talaga?”
Ipinakita ni Atty. Sofia sa screen ang tatlong transfer.
₱150,000.
₱200,000.
₱350,000.
Lahat mula sa isang consultancy account na konektado sa tauhan ni Renato.
Kabuuang ₱700,000.
Tahimik ang buong pamilya ko.
Tumingin sa akin si Mama na parang hindi makapaniwala.
“Patricia… halos anak na ang turing namin sa iyo.”
Umiyak siya.
“Tita, hindi ganito iyon.”
“Paano?”
“Matagal na akong kawawa!”
Napalingon ang lahat.
At biglang nagbago ang mukha niya.
Nawala ang malambing na best friend.
Nawala ang maamong babae na laging nakangiti.
“Alam ba ninyo kung gaano kahirap maging kaibigan ni Camille?”
Napakurap ako.
Humagulgol siya habang nakaturo sa akin.
“Lahat nasa kanya!”
“Magandang pamilya!”
“Magandang trabaho!”
“May sariling negosyo!”
“At pagkatapos, si Gabriel pa?”
Napatitig ako sa kanya.
“Patricia…”
“Hindi mo naiintindihan!”
Sumigaw siya.
“Kapag pumasok tayo sa isang kuwarto, ikaw ang unang napapansin!”
“Kapag may problema tayo, ikaw ang tinutulungan!”
“Kapag may boyfriend ka, seryoso sa iyo!”
“Kapag ako ang may boyfriend, ako ang niloloko!”
Huminga siya nang mabilis.
“Labinlimang taon akong nakatayo sa tabi mo habang lahat ng bagay na gusto ko napupunta sa iyo!”
Dahan-dahan kong ibinaba ang mikropono.
Sa wakas, narinig ko ang katotohanang matagal niyang itinago.
Hindi niya ako sinira dahil nasaktan ko siya.
Hindi dahil may ginawa akong masama.
Sinira niya ako dahil ayaw niyang makita akong masaya.
“Hindi ko kasalanan ang buhay mo,” sabi ko.
Tumawa siya nang mapait.
“Madaling sabihin kapag ikaw ang mayroon ng lahat.”
“Wala akong lahat.”
Lumapit ako.
“Pero kahit mayroon man ako, hindi ibig sabihin na may karapatan kang kunin iyon.”
“Best friend kita.”
Napangiti siya habang umiiyak.
“Exactly.”
“Alam ko lahat ng kahinaan mo.”
Doon ako tuluyang natauhan.
Hindi pala niya itinuring na tiwala ang mga lihim na ibinigay ko.
Tinuring niyang imbakan iyon ng bala.
Nagpatuloy si Atty. Sofia.
May screenshots ng messages ni Patricia sa isang gossip page administrator.
May draft emails para sa ilang relatives ni Gabriel.
May edited captions sa mga litrato ko.
May voice message pa siya kay Renato.
“Kapag napahiya si Camille sa harap ng Villanueva family, hindi na niya kayang ipagtanggol ang sarili niya. Kapag umatras si Gabriel, ako na ang bahala sa kanya pagkatapos.”
Nanlamig ang mukha ni Gabriel.
Tumingin siya kay Patricia.
“Ano’ng ibig mong sabihin sa ‘ako na ang bahala sa kanya’?”
Hindi siya sumagot.
Pero may isa pang chat.
Patricia:
“Kilalang-kilala ko si Gab. Kapag pakiramdam niya siya ang dahilan ng pagkawasak ni Camille, magiguilty siya. Hindi ko siya lalandiin agad. Sasamahan ko lang siya.”
Renato:
“At pagkatapos?”
Patricia:
“Hayaan mong ako ang bahala.”
Napapikit ako.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Na gusto niyang sirain ang relasyon namin—
o na pinag-aralan niya pati kung paano papalit sa puwesto ko pagkatapos.
Lumapit si Gabriel sa akin.
Hindi niya ako niyakap.
Hindi niya ginawang tungkol sa sarili niya ang sandali.
Tumayo lang siya sa tabi ko.
At sa pagkakataong iyon, sapat na iyon.
Lumapit ang dalawang pulis na tahimik na naghihintay sa labas ng ballroom kasama ang hotel security at legal team.
Hindi agad inaresto si Patricia dahil lang siniraan niya ako.
Pero ang illegal entry sa bahay, conspiracy sa pagkuha ng confidential corporate documents, posibleng falsification at iba pang acts na documented sa imbestigasyon ay ibang usapan.
Si Renato naman ay hinarap sa hiwalay na corporate at criminal investigation kaugnay ng misappropriated company funds.
Habang inilalabas siya ng security, sumigaw siya kay Gabriel.
“Sinisira mo ang sarili mong pamilya!”
Sumagot si Gabriel:
“Hindi pamilya ang taong nagnanakaw sa amin habang ginagamit ang pangalan namin bilang panangga.”
Pagkatapos ay lumingon ako kay Patricia.
Hindi pa siya dinadala palabas.
Nakatayo siya sa gitna ng ballroom.
Wasak ang mascara.
Nanginginig.
“Camille.”
Hindi ako sumagot.
“Please.”
Lumapit siya.
“Labinlimang taon tayo.”
“Alam ko.”
“May mga panahon namang naging mabuti akong kaibigan sa iyo.”
“Siguro.”
“Hindi mo puwedeng burahin lahat dahil sa isang pagkakamali.”
Doon ako napatawa.
“Isang pagkakamali?”
Tiningnan ko ang screen.
“Gumawa ka ng anonymous account.”
“Kinolekta mo ang mga litrato ko.”
“Binaluktot mo ang kuwento ng bawat isa.”
“Ginamit mo pati harassment na pinagdaanan ko.”
“Pumasok ka sa pribadong bahay.”
“Nakipagsabwatan ka kay Renato.”
“Tumanggap ka ng pera.”
“At balak mong manatili sa tabi ng fiancé ko pagkatapos mong wasakin ang pangalan ko.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Hindi aksidente ang plano.”
“Pinili mo ito nang paulit-ulit.”
Umiyak siya nang mas malakas.
“Dahil mahal ko si Gabriel.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Kung minahal mo siya, hindi mo sisirain ang pamilya niya para mapunta siya sa iyo.”
Huminga ako.
“At kung minahal mo ako kahit minsan bilang kaibigan, hindi mo gagawing sandata ang pinakamadilim kong alaala.”
Wala siyang naisagot.
Lumapit si Mama.
Akala ko sasampalin niya si Patricia.
Hindi.
Tiningnan lang niya ito nang matagal.
At sinabi:
“Mula ngayong gabi, huwag ka nang babalik sa bahay namin.”
Mas masakit iyon kaysa sampal.
Dahil sa halos kalahati ng buhay namin, may sarili siyang tsinelas sa bahay namin.
May sariling mug.
May litrato siya sa family albums.
Tinatawag niyang Mama at Papa ang mga magulang ko kapag nagbibiro.
Ngayon, tapos na lahat.
Inihatid siya palabas.
At nang magsara ang ballroom doors, napatingin sa amin ang mahigit dalawang daang bisita.
Hindi ko alam kung ano ang susunod.
Akala ko marahil kakanselahin na namin ang engagement.
Hindi na tama ang pakiramdam.
Napakaraming nangyari.
Pero kinuha ni Gabriel ang mikropono.
“Pasensiya na sa inyong lahat.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hinding-hindi ganito ang gabing ipinangako ko kay Camille.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pero may isang bagay akong gustong malinaw.”
Humarap siya sa pamilya niya.
“Hindi ko pakakasalan si Camille dahil malinis ang reputasyon niya sa paningin ng ibang tao.”
Napuno ng luha ang mga mata ko.
“Pakakasalan ko siya dahil alam ko kung sino siya kapag walang nanonood.”
“Tao siyang tumatakbo sa bar sa kalagitnaan ng gabi para iligtas ang pinsan niya.”
“Tao siyang sinasamahan ang kaibigan sa clinic kapag takot itong mag-isa.”
“Tao siyang nagsalita laban sa isang professor kahit alam niyang puwedeng masira ang graduation niya.”
“At ngayong gabi, kahit alam niyang puwede siyang mapahiya, pinili niyang harapin ang kasinungalingan kaysa tumakbo.”
Napayuko ako.
“Kung may pamilya rito na nakakaramdam na hindi siya karapat-dapat maging Villanueva dahil sa mga bagay na iyon…”
Huminto siya.
“…ako ang unang aalis sa apelyidong ito bago ko siya hilinging umalis sa buhay ko.”
“Gabriel,” sabi ng ama niya.
Pero si Doña Pilar ang unang tumayo.
Tahimik ang matandang babae.
Lumapit siya sa akin.
Akala ko sermonan niya ako.
Sa halip, hinawakan niya ang dalawang kamay ko.
“Hindi mo kailangang maging perpekto para maging karapat-dapat sa pamilya.”
Tumingin siya sa paligid.
“Pero kailangan mong magkaroon ng tapang na ipagtanggol ang katotohanan.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Gabriel.
“Ituloy ninyo.”
Hindi naging masaya agad ang gabi.
Hindi iyon pelikula.
May mga kamag-anak na umuwi.
May mga bulungan pa rin.
May mga tawag mula sa lawyers at auditors.
Pero itinuloy namin ang simpleng bahagi ng engagement.
Walang malaking speech.
Walang fireworks.
Si Gabriel lang, ako, ang mga magulang namin, at ilang taong talagang mahalaga.
Makalipas ang anim na buwan, opisyal na sinampahan ng kumpanya ng kaso si Renato matapos makumpleto ang forensic audit.
Nasuspinde siya sa board bago tuluyang matanggal.
Nagsampa rin kami ng reklamo tungkol sa illegal entry at paggamit ng personal information laban sa akin.
Hindi ko sinundan araw-araw ang nangyari kay Patricia.
Ayokong ang susunod na yugto ng buhay ko ay umikot pa rin sa kanya.
Pero nabalitaan ko mula sa abogado na nakipag-settle siya sa ilang civil claims, nawalan ng trabaho matapos lumabas ang internal investigation, at kinailangan niyang harapin ang legal consequences ng mga ginawa niya.
Hindi ako natuwa dahil nahirapan siya.
Pero hindi ko rin siya iniligtas.
Iyon ang malaking pagkakaiba.
Dati, kapag umiiyak si Patricia, automatic akong lumalapit.
Ngayon alam ko na:
Ang pagpapatawad ay hindi obligasyong ibalik ang isang tao sa lugar kung saan ka niya unang sinaktan.
Isang taon matapos ang engagement scandal, ikinasal kami ni Gabriel sa isang maliit na garden ceremony sa Tagaytay.
Wala pang isang daang bisita.
Walang press.
Walang business partners na kailangang pasayahin.
Walang malaking ballroom.
Noong umagang iyon, bago ako maglakad papunta sa altar, binuksan ni Mama ang lumang kahon ng mga litrato ko.
May ilang pictures kami ni Patricia.
High school graduation.
College fair.
Birthday ko.
Beach trips.
Tahimik niya akong tinanong:
“Gusto mong itapon ko?”
Matagal kong tiningnan ang mga iyon.
Pagkatapos ay umiling ako.
“Hindi.”
Nagulat siya.
“Bakit?”
“Kasi nangyari naman talaga ang mga panahong iyon.”
Inayos ko ang veil ko.
“Hindi ko kailangang magsinungaling sa sarili ko at sabihing walang mabuting alaala.”
“Pero hindi rin ibig sabihin na kailangan kong bumalik.”
Isinara ni Mama ang kahon.
Sa labas, naghihintay si Papa para ihatid ako.
Sa dulo ng aisle, nakatayo si Gabriel.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming buwan, wala akong pakialam kung sino ang tumitingin.
Wala akong iniisip na screenshot.
Walang anonymous post.
Walang bulong.
Walang lihim na kailangang ikahiya.
Bago ko ibigay ang kamay ko kay Gabriel, sinabi niya nang mahina:
“Okay ka?”
Ngumiti ako.
“Oo.”
At totoo iyon.
Hindi dahil nawala ang lahat ng sugat.
Hindi dahil nakalimutan ko ang pagtataksil.
Kundi dahil natutunan kong hindi kailangang burahin ang nakaraan para magkaroon ng panibagong buhay.
Minsan, ang pinakamalaking paghihiganti ay hindi ang makita mong bumagsak ang taong sumira sa iyo.
Ang pinakamalaking paghihiganti—
ay ang makita nilang nabigo silang gawing katapusan ng kuwento mo ang pinakamasakit na ginawa nila.