Nang Bumalik ang Alaala Niya, Ako Naman ang Hindi Na Bumalik
Bahagi 3 — Nang Bumalik ang Alaala Niya, Ako Naman ang Hindi Na Bumalik
Hindi ko sinagot agad si Rafael.
Sa halip, kinuha ko ang folder sa kamay niya.
“Hindi mo dapat binubuksan ang gamit ko.”
“Hindi ko binuksan.”
Huminga siya nang malalim.
“Nahulog sa sahig.”
Tumingin ulit siya sa tiyan ko.
“Anak ba natin?”
Napatawa ako.
Hindi masaya.
“Ang bilis mong gumamit ng salitang ‘natin.’”
Namula ang mata niya.
“Mira.”
Sumingit si Bianca.
“Raf, hindi ito ang tamang lugar—”
Humarap siya rito.
“Tumigil ka.”
“Gusto ko lang—”
“Sinabi mong pinili kita kung hindi bumalik si Mira?”
Namutla si Bianca.
“Hindi gano’n—”
“Ano mismo ang sinabi ko sa ’yo noon?”
Hindi siya nakasagot.
Tumawa si Rafael nang malamig.
“Dahil may naaalala ako.”
Napatitig ako sa kaniya.
“Hindi buong pangyayari. Piraso lang.”
Hinawakan niya ang sentido.
“Parking lot. Graduation. Ikaw.”
Tumingin siya kay Bianca.
“At sinabi ko sa ’yo na hindi kita kayang ligawan dahil may ibang babaeng tatlong taon ko nang tinatakbuhan.”
Nagbago ang mukha ni Bianca.
“Raf…”
“At nang mawala si Mira pagkatapos ng graduation, ikaw ang unang taong tinanong ko kung nakita mo siya.”
Tahimik si Bianca.
“Hindi kita pinili.”
Matigas ang boses niya.
“Kahit kailan.”
Umalis si Bianca nang hindi na nagsalita.
Pero hindi ibig sabihin noon ay gumaan ang dibdib ko.
Bumaling sa akin si Rafael.
“Mira, pakinggan mo ako.”
“Hindi.”
Dumaan ako sa tabi niya.
Hinabol niya ako hanggang elevator.
“Please.”
Huminto ako.
“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?”
Tahimik siya.
“Hindi iyong nakalimutan mo ako.”
Tumingin ako diretso sa kaniya.
“Kundi iyong nang mawala ang alaala mo, bumalik ang totoong tingin mo sa akin noon.”
“Mali ako noon.”
“Alam ko.”
“Hindi mo naiintindihan—”
“Hindi. Ikaw ang hindi nakakaintindi.”
Napahawak ako sa tiyan ko.
“Buntis ako nang marinig kong tinawag mo akong babaeng hindi mo kailanman pakakasalan.”
Namutla siya.
“Galing ako sa clinic noon?”
Tumango ako.
“Pupunta sana ako sa ’yo para sabihin na magiging tatay ka na.”
Hindi siya nakapagsalita.
Parang may bumagsak sa mukha niya.
“Pero bago pa ako makapasok, narinig kitang sabihing baka napilitan ka lang pakasalan ako.”
“Mira…”
“Kaya huwag mong hingin sa akin na unawain ka agad.”
Pumasok ako sa elevator.
Hindi siya sumunod.
Sa unang pagkakataon mula nang magising siya pagkatapos ng aksidente, marunong siyang tumigil kapag sinabi kong tumigil.
Lumipat ako sa condo ko sa BGC.
Hindi ako nakipaghiwalay agad.
Ayon sa doktor, posibleng bumalik nang paunti-unti ang alaala ni Rafael.
Pero hindi ko rin hinintay ang resulta bago ayusin ang sarili kong buhay.
Bumalik ako sa opisina.
Nagtrabaho.
Nagpa-checkup.
Nagplano para sa bata.
Hindi ko siya pinagbawalang pumunta sa appointments.
Pero hindi ko rin siya inimbitahan.
Kung gusto niyang maging ama, kailangan niyang kusang pumunta.
At pumunta siya.
Bawat isa.
Unang ultrasound.
Blood test.
Prenatal counseling.
Minsan nakaupo lang siya sa dulo ng clinic, tahimik na tahimik.
Hindi niya ako hinahawakan.
Hindi niya ako tinatawag na “wife.”
Wala siyang hinihingi.
Isang araw, pagkatapos ng checkup, iniabot niya sa akin ang isang maliit na paper bag.
“Ano ’to?”
“Crackers.”
“Tigilan mo nga ako.”
“Sinabi ng nurse mas okay daw sa nausea.”
Tiningnan ko siya.
“Simula kailan ka nakikinig sa nurse?”
“Simula nang hindi mo ako pinapayagang alagaan ka.”
Iyon ang unang pagkakataong muntik akong matawa sa harap niya.
Pero pinigilan ko.
Hindi ko gustong gawing madali para sa kaniya.
Pagkaraan ng dalawang linggo, may nangyaring hindi namin inaasahan.
Naglabas ng statement ang board ng Villareal Holdings.
Habang nagpapagaling si Rafael, pansamantalang hahawak sa kumpanya ang tiyuhin niyang si Eduardo.
Problema—
matagal nang gustong agawin ni Eduardo ang kontrol sa negosyo.
At ginamit niya ang pagkawala ng alaala ni Rafael para palabasing mentally unfit itong mamuno.
Mas masahol, may kumalat pang tsismis na ako raw ang nagmamaniobra sa kumpanya habang mahina ang asawa ko.
May mga pekeng dokumentong lumabas.
May mga anonymous post online.
May artikulong nagsabing “provincial wife seizes billionaire family assets.”
Nang makita ko iyon, tumawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Dahil eksaktong ganoon ulit.
Ang parehong insulto.
Ang parehong tingin.
Na dahil hindi ako ipinanganak na mayaman, tiyak na pera lang ang habol ko.
Tinawagan ako ng abogado ng pamilya.
“Ma’am Mira, gusto ni Don Eduardo na ibalik ninyo ang shares na ipinangalan sa inyo ni Sir Rafael.”
“Shares ko iyon.”
“Family assets daw po.”
“Binili ko ang kalahati no’n gamit ang sarili kong dividends at capital.”
Tahimik siya.
“Sabihin mo kay Eduardo magkita kami sa board meeting.”
Dumating ang araw.
Lahat ng directors naroon.
Nasa dulo si Rafael.
Tahimik.
Si Eduardo naman, nakangiti na parang nanalo na.
“Mira,” sabi niya, “family matter ito. Mas mabuting huwag kang makialam.”
Umupo ako.
“Family matter?”
“Oo.”
“Then bakit may reporters sa labas na ikaw ang tumawag?”
Nawala ang ngiti niya.
Inilapag ko ang folder sa mesa.
“May tatlong dummy corporations kang ginamit para ilipat ang lupa ng kumpanya sa Cavite.”
Nanigas ang silid.
“May dalawang kontratang peke ang pirma ni Rafael.”
“Allegations.”
“At may ₱86 million na consultancy fees na napunta sa kumpanyang pag-aari ng bayaw mo.”
Tahimik ang lahat.
Hindi ako natakot.
Tatlong taon akong tumulong magpatakbo ng negosyo habang iniisip ng mga taong katulad ni Eduardo na asawa lang akong marunong ngumiti sa events.
Hindi nila alam na ako mismo ang nagdisenyo ng internal procurement controls.
Hindi nila alam na kabisado ko ang cash flow.
Hindi nila alam na ang babaeng minamaliit nila ang unang nakakita sa butas na matagal nang ginagamit ni Eduardo.
Tumayo siya.
“Wala kang karapatang—”
“Meron.”
May isa pang boses.
Si Rafael.
Tumayo rin siya.
“Dahil siya ang may-ari ng 18% ng kumpanya.”
Tumingin si Eduardo sa kaniya.
“Hindi ka nasa kondisyon para—”
“Naalala ko na.”
Napatigil ako.
Parang tumigil din ang buong silid.
Tumingin sa akin si Rafael.
Namumula ang mata niya.
“Lahat.”
Hindi ako makahinga.
Lumapit siya sa mesa.
“Naalala ko kung bakit ko ipinangalan sa kaniya ang shares.”
Tumingin siya sa board.
“Dahil siya ang tumulong bumangon ang kumpanya noong nalugi ang dalawang major projects namin.”
Pagkatapos ay tumingin kay Eduardo.
“At naalala ko ring ikaw ang unang nagpilit sa akin na huwag pakasalan si Mira dahil ‘hindi bagay sa pamilya.’”
Namutla ang tiyuhin niya.
“Rafael—”
“Security.”
Dalawang guwardiya ang pumasok.
Hindi nakulong si Eduardo noong araw na iyon.
Hindi pelikula ang buhay.
Pero sinuspinde siya ng board.
Pagkatapos ng audit, sinampahan siya ng kaso kaugnay ng fraudulent transactions at falsified documents.
Nawala ang posisyon niya.
Nawala ang kontrol niya.
At ang pinakamasakit para sa kaniya—
nalaman ng buong business community na ang “probinsyanang asawa” na minamaliit niya ang mismong taong nagligtas sa kumpanyang gusto niyang nakawin.
Pagkatapos ng meeting, sumunod sa akin si Rafael sa rooftop parking.
“Mira.”
Huminto ako.
“Naalala mo na talaga?”
Tumango siya.
“Unang araw na nakita kita sa university library.”
“Hindi kita pinansin noon.”
“Kunwari.”
Napakunot ang noo ko.
Ngumiti siya nang mapait.
“Naalala ko ring tatlong taon kitang pinahirapan dahil duwag ako.”
Hindi ako nagsalita.
“Alam kong gusto kita noon.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Pero lumaki akong paulit-ulit na sinasabihang kailangan kong mag-asawa ng babaeng ‘ka-level’ namin.”
Tumawa siya nang mahina.
“Akala ko kapag inamin kong mahal kita, ibig sabihin natalo ako.”
“Napaka-bobo mo.”
“Oo.”
Hindi man lang siya nagtanggol.
“Napaka-yabang.”
“Oo.”
“Napaka-sama ng ugali.”
“Oo.”
Natawa ako nang hindi ko napigilan.
Ngumiti rin siya.
Pero saglit lang.
Pagkatapos ay inilabas niya ang wedding ring.
Iyong ninakaw niya noon sa bedside table.
“Naalala ko kung bakit hindi ko suot noong araw ng aksidente.”
Tumingin ako.
“Bakit?”
“Iniwan ko sa bahay dahil ipapa-resize ko sana.”
“Resize?”
“Lumuwag.”
Mabilis siyang nagpatuloy.
“Hindi dahil ayaw kong isuot.”
Tumango ako.
Hindi pa rin sapat.
At alam niya iyon.
Kaya hindi siya lumuhod.
Hindi siya gumawa ng grand gesture.
Hindi niya ako pinilit.
Inabot niya lang sa akin ang singsing.
“Hindi kita hihilingang bumalik ngayon.”
Tahimik ako.
“Pero kung papayag ka, liligawan kita ulit.”
Napataas ang kilay ko.
“Mula umpisa?”
“Mula umpisa.”
“Tatlong taon ulit?”
Napangiwi siya.
“Sana huwag naman.”
“Depende.”
Ngumiti ako.
“Mahaba pila.”
“Handa akong pumila.”
At ginawa niya.
Anim na buwan.
Walang shortcuts.
Sinundo niya ako kapag pumapayag ako.
Pinagluto niya ako kahit dalawang putahe lang ang alam niya.
Dumalo siya sa parenting classes.
Nag-aral siyang magpalit ng diaper gamit ang manika.
At nang manganak ako sa isang malusog na batang babae, siya ang unang umiyak.
Mas malakas pa sa anak namin.
Pinangalanan namin siyang Lia.
Tatlong buwan pagkatapos ng panganganak, dinala niya ako sa Batangas.
Hindi sa hotel.
Hindi sa mamahaling restaurant.
Sa dating pwesto ng karinderya ng nanay ko.
Matagal nang sarado iyon.
Pero inayos niya ang maliit na lugar.
May mesa.
Dalawang upuan.
At isang simpleng kahon.
“Rafael.”
“Huwag kang matakot. Hindi ito public proposal.”
Binuksan niya.
Nandoon ang wedding rings namin.
Nilinis.
Inayos.
Sa loob ng singsing ko, may bagong ukit.
Hindi pangalan niya.
Hindi petsa ng kasal.
Kundi apat na salita:
“Pinili kita. Araw-araw.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko mababago ang lalaking naging ako bago kita mahalin.”
Tahimik akong nakinig.
“Pero puwede kong piliing hindi na bumalik sa lalaking iyon.”
Inabot niya ang kamay niya.
“Mrs. Villareal…”
Napangiti ako.
“Pwede ba kitang ligawan habang buhay?”
Matagal ko siyang pinaghintay bago ko inilagay ang kamay ko sa kaniya.
“Pwede.”
Nagliwanag ang mukha niya.
“Pero may kondisyon.”
“Ano?”
“Kapag sinabi mong ‘probinsyana’ ako ulit…”
Tinaas ko ang kilay.
“Sa sofa ka matutulog nang isang buwan.”
Tumawa siya.
“Sige.”
Mula sa stroller sa tabi namin, umiyak si Lia.
Agad siyang tumakbo roon.
Pinanood ko siyang buhatin ang anak namin na parang pinakamahalagang bagay sa mundo.
Anim na taon akong humabol sa isang lalaking ayaw amining mahal niya ako.
Nang mawalan siya ng alaala, akala ko iyon na ang katapusan namin.
Pero sa huli, hindi pala ako ang kailangang patuloy na humabol.
Siya ang kailangang matutong lumakad pabalik sa akin.
At sa pagkakataong iyon—
hindi na ako naghihintay sa dulo ng kalsada.
Pinili kong tumayo kung saan ako karapat-dapat.
At kung gusto niya akong makasama roon,
siya ang kailangang umabot.