Pagtakas sa Gabing Walang Ilaw
Bahagi 3: Ang Pagtakas sa Gabing Walang Ilaw
“Putulin ang koneksyon!” sigaw ng opisyal.
Agad na kumilos ang mga tauhan niya. May naglabas ng portable jammer, may tumakbo sa server access ng ospital, at may dalawang security na humila sa nahuling lalaki palayo sa recovery room.
Ngunit ang countdown sa screen ay patuloy na bumaba.
Napatitig si Althea sa monitor. Ang tibok ng puso niya ay bumilis, ngunit ang isip niya ay nanatiling malinaw.
Iyan ang natutuhan niya sa digmaan.
Kapag ang lahat ay sumisigaw, kailangan mong tumahimik.
Kapag ang lahat ay tumatakbo, kailangan mong makita kung saan talaga papunta ang panganib.
“Hindi ospital server ang ginagamit nila,” sabi niya. “Ang monitor na iyan ay diversion lang.”
Napatingin sa kanya ang opisyal.
“Paano ninyo nasabi?”
“Dahil hindi ko kailanman inilagay ang research data sa kahit anong hospital system. Ang tanging paraan para ma-trigger ang transfer ay kung may hawak silang biometric key.”
Natigilan si Gabriel.
“Biometric key?”
Tumingin si Althea sa recovery room.
Kay Mariel.
Namutla si Gabriel.
“Hindi…”
Huminga nang mabigat si Althea.
“May kumuha ng sample mula kay Mariel. Dugo, fingerprint, o retinal scan. Ginamit siya bilang false proxy para makalapit sa access layer ko.”
“Bakit si Mariel?” tanong ng ina nila, umiiyak na.
Dahan-dahang lumingon si Althea sa kanya.
“Dahil kapatid ko siya. Sa family medical registry, may partial genetic match kami. Kung may taong may sapat na kaalaman, maaaring gamitin ang match na iyon para subukang dayain ang system.”
Napaupo ang ama niya sa upuang nasa likod.
Ang mukha niya ay tila tumanda nang sampung taon sa isang gabi.
“Diyos ko…” bulong niya. “Kaya pala…”
“Kaya pala ano?” tanong ni Gabriel, matalim ang tingin.
Nanginginig ang mga labi ng ama ni Althea.
“May isang investor na lumapit sa amin ilang buwan na ang nakalipas. Sinabi niyang interesado silang pondohan ang medical foundation ng pamilya. Humingi sila ng access sa ilang family health records para raw sa insurance processing.”
Natigilan ang lahat.
Ang ina ni Althea ay napahawak sa bibig.
“Sinabi mong ordinaryong papeles lang iyon…”
Hindi na nakasagot ang ama niya.
Si Althea ay tahimik lamang.
Ngunit sa katahimikan niyang iyon, mas matindi ang bigat kaysa sa anumang sigaw.
Muli siyang tinaksil ng sariling pamilya.
Hindi dahil gusto nila siyang patayin.
Kundi dahil sa ambisyon, takot, at kagustuhang manatiling konektado sa mayayamang tao.
“Mahirap bang magtiwala sa akin kahit minsan?” tanong ni Althea.
Hindi malakas ang boses niya.
Ngunit halos mapaluhod ang ama niya sa bigat ng tanong.
“Anak…”
“Huwag muna,” sabi ni Althea. “Hindi ngayon.”
Sa screen, ang countdown ay umabot sa 1.
Pagkatapos, nagdilim ang monitor.
Akala ng lahat, huli na sila.
Ngunit biglang nag-beep ang device sa kamay ni Althea.
Lumabas doon ang isang pulang notification:
DECOY TRANSFER COMPLETED. REAL CORE SECURED.
Napahinga nang malalim ang opisyal.
“Decoy?”
Tumingin si Althea sa kanya.
“Akala ninyo ba pagkatapos ng limang taon sa war zone, magdadala ako ng totoong data na walang patibong?”
Sa kabila ng tensyon, napangiti nang bahagya ang opisyal.
“Dr. Reyes, ngayon ko naiintindihan kung bakit priority asset kayo.”
Si Gabriel naman ay nakatitig lamang sa kanya.
Ang babaeng minsan niyang inakalang padalos-dalos, mainitin ang ulo, at kailangang “turuan,” ay nakatayo ngayon sa gitna ng krisis na parang komandante ng isang labanan.
Hindi siya nabasag ng limang taon.
Hinubog siya nito.
At siya, sa kayabangan niya, ang hindi nakakita.
“May kailangan pa tayong gawin,” sabi ni Althea. “Kung may decoy silang nakuha, susubukan nilang alamin kung nasaan ang tunay na core. Ibig sabihin hindi pa tapos.”
Lumapit ang opisyal.
“May secure convoy sa basement. Dadalhin namin kayo sa safe facility.”
“Isama ninyo si Mariel,” sabi ni Althea.
Nagulat ang lahat.
Maging si Mariel, na nakahiga pa rin sa loob ng recovery room, ay napatingin sa kanya.
“Ako?” mahina niyang tanong.
“Ginamit ka nila,” malamig na sagot ni Althea. “Hangga’t hindi natin alam kung ano ang nakuha sa iyo, nasa panganib ka. At nasa panganib din ang bata.”
Tumulo ang luha ni Mariel.
Sa unang pagkakataon, hindi iyon mukhang luha ng pagpapanggap.
“Ate… pagkatapos ng lahat ng ginawa ko…”
“Hindi kita inililigtas dahil karapat-dapat ka,” sabi ni Althea. “Inililigtas kita dahil doktor ako.”
Tumalikod siya.
At ang salitang iyon ay parang pinto na isinara sa mukha ni Mariel.
Doktor.
Hindi ate.
Hindi biktima.
Hindi dating asawa.
Doktor.
Iyon ang natira kay Althea pagkatapos kunin ng lahat ang tahanan niya.
Ngunit iyon din ang bagay na hindi nila kayang agawin.
Sa basement, naghihintay ang tatlong sasakyang walang marka. Malakas ang ulan sa labas. Ang kalsada ay madilim, at ang ilaw ng ospital ay kumikislap pa rin mula sa power disruption.
Isinakay si Mariel sa isang medical transport. Kasama niya ang nurse at dalawang security personnel.
Si Althea ay isinakay sa gitnang sasakyan kasama ang opisyal.
Ngunit bago maisara ang pinto, hinawakan ni Gabriel ang gilid nito.
“Isasama ninyo ako.”
“Hindi puwede,” sagot ng opisyal. “Hindi pa malinaw kung may kinalaman ang kumpanya ninyo sa breach.”
“Kung kumpanya ko ang ginamit, mas kailangan kong sumama,” mariing sabi ni Gabriel. “Alam ko ang internal systems ng del Rosario group. Kung may traydor sa loob, makakatulong ako.”
Tumingin ang opisyal kay Althea.
Si Gabriel naman ay hindi inalis ang tingin sa kanya.
Hindi siya humihingi ng karapatan.
Hindi siya nag-uutos.
Naghihintay siya.
Noon, palagi niyang iniisip na sapat na ang kapangyarihan niya para magpasya para sa kanilang dalawa.
Ngayon, nakatayo siya sa ulan, duguan ang braso, naghihintay sa pahintulot ng babaeng minsan niyang binale-wala.
Matagal bago nagsalita si Althea.
“Isang maling kilos,” sabi niya, “at ako mismo ang magpapababa sa iyo sa sasakyan.”
Tumango si Gabriel.
“Tatanggapin ko.”
Sumakay siya.
Umandar ang convoy sa ilalim ng malakas na ulan.
Sa loob ng sasakyan, tahimik ang lahat.
Si Althea ay nakatingin sa tablet, sinusuri ang encryption layers ng research core. Ang opisyal ay nakikipag-usap sa command center. Si Gabriel naman ay nakaupo sa tapat niya, pinipisil ang benda sa braso.
Ilang minuto silang naglakbay nang tahimik.
Hanggang sa magsalita si Gabriel.
“Althea.”
Hindi siya tumingin.
“Hindi ngayon.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, tumahimik ka.”
Ngunit hindi niya kayang manahimik.
Dahil sa loob ng limang taon, puno siya ng maling paniniwala. Inakala niyang siya ang nasaktan. Inakala niyang siya ang napahiya. Inakala niyang tama siyang ipadala ito sa lugar na malayo, mapanganib, at halos walang balikan.
Ngayon, bawat alaala ay bumabalik sa kanya na parang parusa.
Ang araw na pumirma siya sa deployment order.
Ang gabing hindi niya sinagot ang huling mensahe ni Althea bago ito umalis.
Ang mga taon na pinili niyang maniwala kay Mariel dahil mas madali itong paniwalaan kaysa aminin na nagkamali siya.
“Hindi ko alam kung paano hihingi ng tawad,” mahina niyang sabi.
Huminto ang daliri ni Althea sa tablet.
Ngunit hindi pa rin siya tumingin.
“Simulan mo sa hindi pagpapaliwanag.”
Napapikit si Gabriel.
“Tama ka.”
Tahimik muli.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Patawad.”
Dalawang pantig.
Napakasimple.
Napakahuli.
Ngunit totoo.
Sa labas, kumulog nang malakas.
Biglang nagpreno ang unang sasakyan.
Napahawak si Althea sa upuan.
“Ano iyon?” tanong ng opisyal sa comms.
Mula sa radyo, dumating ang sagot:
“Roadblock sa unahan. Hindi police. Ulitin ko, hindi police.”
Nanlamig ang hangin sa loob ng sasakyan.
Sa dilim at ulan, ilang itim na van ang nakaharang sa kalsada.
Bumukas ang mga pinto.
May mga lalaking bumaba, nakasuot ng mask at tactical gear.
Ang target nila ay malinaw.
Hindi ang convoy.
Hindi si Gabriel.
Hindi si Mariel.
Si Althea.
Hinawakan ni Gabriel ang seatbelt niya.
“Manatili ka sa likod ko.”
Sa wakas, tumingin si Althea sa kanya.
Malamig ang mga mata niya.
“Hindi na ako ang babaeng kailangang itago sa likod mo.”
Pagkatapos, binuksan niya ang emergency case sa ilalim ng upuan, kinuha ang satellite transmitter, at mabilis na nag-type.
“Ano ang ginagawa mo?” tanong ni Gabriel.
“Tinatawag ang tunay na sundo.”
Sa labas, nagsimula ang putukan.
Sa gitna ng ulan, ingay, at dilim, itinaas ni Althea ang tingin sa kalangitan.
Mula sa malayo, narinig ang mababang ugong ng helicopter.
At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, ngumiti siya.
Hindi dahil ligtas na sila.
Kundi dahil ngayon, hindi na siya nag-iisa.