Mensaheng Nagpabago sa Lahat
Bahagi 2: Ang Mensaheng Nagpabago sa Lahat
“Alam na ni Ate ang lahat.”
Ang mahinang tinig ni Mariel ay parang malamig na patalim na dahan-dahang dumaan sa leeg ng lahat ng nasa hallway.
Si Gabriel del Rosario ay nakatayo sa gitna ng mga ilaw ng ospital, hawak ang cellphone ni Mariel. Sa screen nito, malinaw pa ring nakasulat ang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
“Habang buhay pa siya, hindi kailanman mapapasaatin ang data.”
Sa loob ng ilang segundo, walang nakapagsalita.
Ang unang nakabawi ay ang opisyal na dumating kasama ng security team. Lumapit siya kay Althea, bahagyang yumuko, at sinabi sa mababang boses:
“Dr. Reyes, kailangan na naming ilipat kayo ngayon din. Hindi na ligtas ang lugar na ito.”
Hindi gumalaw si Althea.
Nakatitig lamang siya kay Mariel na nasa loob ng recovery room. Puting-puti ang mukha ng kapatid niya, ngunit sa likod ng takot sa mga mata nito, may isang bagay na mas malalim.
Sindak.
Hindi iyon simpleng takot sa kaparusahan.
Takot iyon ng taong alam niyang pinasok niya ang isang larong mas malaki kaysa sa kaya niyang kontrolin.
“Mariel,” mahinang tawag ni Althea.
Gumalaw ang mga mata ni Mariel. Nagtagpo ang tingin nilang dalawa.
Noon pa man, marunong magpanggap si Mariel. Marunong itong umiyak sa tamang sandali, ngumiti sa tamang tao, at magmukhang inosente kahit may itinatagong kutsilyo sa likod.
Pero ngayon, habang nakahiga siya sa kama, hindi niya naitago ang panginginig ng labi.
“Ate…” bulong niya.
Hindi galit ang mukha ni Althea.
Hindi rin siya mukhang nananalo.
Iyon ang mas kinatakutan ni Mariel.
Dahil ang katahimikan ni Althea ay hindi na tulad ng dati. Hindi iyon pagpipigil ng galit. Hindi iyon pagdurusa.
Katahimikan iyon ng isang taong lumagpas na sa sakit.
“Sabihin mo ang totoo,” ani Althea. “Sino ang nag-utos sa iyo?”
Napasinghap ang ina nila.
“Althea, ano ang ibig mong sabihin? Si Mariel ay kagigising lang mula sa operasyon—”
“Ma,” putol ni Althea, hindi man lang lumilingon. “Limang taon akong nagligtas ng mga taong tinamaan ng bala, bomba, sakit, at gutom. Alam ko ang itsura ng taong walang malay. Alam ko rin ang itsura ng taong gumagawa ng eksena.”
Namutla ang ina niya.
Ang ama naman nila ay nanatiling nakatayo sa tabi, nanlalamig ang mga kamay. Ilang minuto lamang ang nakalipas, sinampal niya si Althea at tinawag itong masama ang puso.
Ngayon, ang video sa cellphone ni Mariel ay parang sampal na bumalik sa kanya nang mas malakas.
Hindi siya makatingin nang diretso sa panganay niyang anak.
Lumapit si Gabriel sa recovery room. Mabigat ang bawat hakbang niya.
“Mariel,” malamig ang boses niya, “ano ang ibig sabihin nito?”
Napakurap si Mariel. Ang luha ay agad na umakyat sa mga mata niya.
“Kuya Gabriel, hindi ko alam… hindi ko alam ang mensaheng iyan. Baka may naglagay lang—”
“Tumigil ka.”
Dalawang salita lamang, ngunit sapat para mapahinto siya.
Sa unang pagkakataon, ang tinig ni Gabriel ay wala nang lambing, wala nang pag-aalinlangan, wala nang paniniwala.
Ang lalaki na ilang oras na ang nakalipas ay hindi man lang nagtanong kung si Althea ba talaga ang may kasalanan, ngayon ay nakatingin kay Mariel na parang ngayon lamang niya ito nakilala.
“Ang video,” sabi niya. “Ikaw ang nag-record. Ikaw ang umatras. Ikaw ang ngumiti bago bumagsak.”
Nanginginig ang mga daliri ni Mariel sa kumot.
“Ginawa ko iyon dahil… dahil natatakot akong mawala ka…”
“Hindi ako gamit na maagaw mo,” sagot ni Gabriel.
Napapikit si Althea.
Ang salitang iyon ay limang taon na niyang gustong marinig.
Ngunit dumating ito nang huli na.
Huli na para sa kasal nila.
Huli na para sa dating siya.
Huli na para sa babaeng minsang naniniwalang sapat na ang pag-ibig para talunin ang buong mundo.
Biglang tumunog ang isang device sa kamay ng opisyal.
Binasa niya ang mensahe at agad na nagbago ang mukha.
“May breach sa secondary server. May nagtatangkang i-access ang encrypted backup ni Dr. Reyes.”
Mabilis na lumapit ang isa pang tauhan.
“Sir, sinusubaybayan na namin ang source. Mukhang galing sa private network ng del Rosario group.”
Lumingon ang lahat kay Gabriel.
Napatigas ang panga niya.
“Imposible,” sabi niya, ngunit ang boses niya ay hindi na ganap na sigurado.
Ang del Rosario group ay may negosyo sa medisina, pharmaceuticals, logistics, at private security. Kapag may gumamit ng kanilang network para pasukin ang research files ni Althea, dalawang posibilidad lamang iyon.
May kalaban silang nakalusot.
O may taong nasa loob.
Ang ama ni Althea ay napaatras.
“Gabriel… ano ang nangyayari?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Tumingin siya kay Althea.
Sa loob ng limang taon, ilang beses niyang inisip ang araw ng pagbabalik nito. Inakala niyang magagalit ito, iiyak, magwawala, magmamakaawa, o susubukang bawiin siya.
Hindi niya naisip na babalik ito nang may hawak na lihim na maaaring magpabago sa kapalaran ng buong bansa.
Hindi niya naisip na habang siya ay abala sa sariling galit, sa sariling pride, at sa mga kasinungalingang pinaniwalaan niya, si Althea ay naging taong mas mahalaga kaysa sa sinuman sa kanila.
“Althea,” mahinang sabi niya.
Tumingin siya sa lalaki.
Walang galit sa mga mata niya.
At iyon ang pinakamasakit para kay Gabriel.
Dahil ang galit ay may natitirang pag-asa.
Ang katahimikan niya ay tila pinto na tuluyan nang isinara.
“Hindi ako ang dapat mong tawagin ngayon,” ani Althea. “Ayusin mo ang kumpanya mo, Gabriel. Kung galing sa network ninyo ang pag-atake, ibig sabihin may taong ginamit ang apelyido mo para lapastanganin ang trabaho ko.”
Bawat salita ay kalmado.
Ngunit tumama iyon sa dibdib ni Gabriel na parang bala.
Sa sandaling iyon, isang malakas na putok ang narinig mula sa ibabang palapag ng ospital.
Hindi putok ng baril.
Isang pagsabog ng kuryente.
Biglang kumurap ang mga ilaw sa hallway.
Nagkagulo ang mga nurse. Tumunog ang mga alarm. Ang buong palapag ay napuno ng panic.
“Power interruption!” sigaw ng isang staff.
Agad na kumilos ang security team. Dalawang tauhan ang pumalibot kay Althea, habang ang opisyal ay tumingin sa emergency exit.
“Dr. Reyes, kailangan na nating umalis ngayon.”
Ngunit sa loob ng recovery room, biglang sumigaw si Mariel.
“Huwag ninyo akong iwan! Kuya Gabriel! Ate!”
Hindi kumilos si Althea.
Sa loob ng ilang segundo, ang lahat ng sakit, galit, at pagkamuhi ay dumaan sa puso niya.
Si Mariel ang sumira sa tahanan niya.
Si Mariel ang nagpanggap na biktima.
Si Mariel ang naging dahilan para sampalin siya ng sariling ama, itakwil ng sariling ina, at hatulan ng sariling asawa.
Ngunit sa kama sa loob ng recovery room, si Mariel ay isa ring pasyente.
At sa tabi nito, may isang sanggol na wala namang kasalanan.
Huminga nang malalim si Althea.
“I-secure ninyo muna ang pasyente,” utos niya sa nurse. “Ilipat siya sa monitored room. Huwag hayaan ang kahit sino na pumasok nang walang clearance.”
Napatingin ang opisyal sa kanya.
“Dr. Reyes, hindi kayo maaaring manatili rito.”
“Hindi ako mananatili,” sagot niya. “Pero hindi rin ako aalis habang may pasyenteng nasa panganib dahil sa akin.”
“Dahil sa iyo?” ulit ni Gabriel, napakasakit ng boses. “Althea, hindi ikaw ang may kasalanan dito.”
Sa wakas, tumingin siya sa lalaki.
“Ngayon mo lang naisip iyan?”
Natigilan si Gabriel.
Isang simpleng tanong.
Ngunit parang gumuho ang buong mundo niya.
Bago pa siya makasagot, tumunog ang elevator sa dulo ng hallway.
Bumukas ang pinto.
Isang lalaki na nakasuot ng uniporme ng maintenance staff ang lumabas, nakayuko at nagtutulak ng cart.
Sa unang tingin, ordinaryo lamang siya.
Ngunit ang mata ni Althea, sanay sa digmaan at panganib, ay agad nakakita ng mali.
Masyadong malinis ang sapatos nito para sa maintenance.
Masyadong mabigat ang isang gilid ng cart.
At masyadong diretso ang tingin nito sa kanya.
“Down!” sigaw ni Althea.
Sa isang iglap, itinulak niya ang nurse sa tabi, habang ang security team ay sabay-sabay na kumilos.
Hinila ng lalaki mula sa ilalim ng cart ang isang maliit na device.
Ngunit bago pa niya iyon ma-activate, sumugod si Gabriel.
Hindi nag-isip.
Hindi nag-atubili.
Inihagis niya ang sarili sa pagitan ni Althea at ng lalaki.
Nagkagulo ang hallway.
May sumigaw.
May bumagsak.
May basag na salamin.
Nang matapos ang ilang segundong kaguluhan, ang lalaki ay nakadapa na sa sahig, hawak ng security team.
Si Gabriel naman ay nakaluhod, hawak ang kaliwang braso na may sugat mula sa basag na metal.
Tumulo ang dugo sa puting sahig.
Nanigas si Althea.
“Gabriel…”
Ngumiti siya nang mapait.
“Sa wakas,” bulong niya, “nagawa ko ring tumayo sa harap mo.”
Hindi sumagot si Althea.
Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon mula nang umuwi siya, lumapit siya.
Hinawakan niya ang braso nito, pinisil ang sugat, at malamig na sinabi:
“Huwag kang magdrama. Hindi pa ito malalim.”
Napatawa si Gabriel kahit namumutla.
Sa gitna ng gulo, takot, at mga kasinungalingang unti-unting nabubunyag, ang maikling sandaling iyon ang unang bitak sa pader na itinayo ni Althea sa paligid ng puso niya.
Ngunit bago pa iyon lumalim, nagsalita ang nahuling lalaki.
Hindi siya tumitingin kay Gabriel.
Hindi rin kay Althea.
Nakatitig siya sa recovery room ni Mariel.
At sa gitna ng dugo sa kanyang labi, ngumisi siya.
“Huli na kayo.”
Napatigil ang lahat.
Dahan-dahang lumingon si Althea sa recovery room.
Sa loob, si Mariel ay nanginginig, hawak ang kumot, habang nakatingin sa monitor sa tabi ng kama.
Sa screen, biglang lumitaw ang isang countdown.
At sa ilalim nito, isang mensahe:
TRANSFER INITIATED.
Nanlamig ang buong katawan ni Althea.
Hindi pala siya ang tunay na target ng unang pag-atake.
Si Mariel ang ginamit nilang susi.
At ngayon, nagsimula na ang pagnanakaw sa data.