Pag-ibig ay Hindi Pag-aangkin
Bahagi 4: Kapag Ang Pag-ibig ay Hindi Pag-aangkin
Kinabukasan, pumayag akong makipagkita kay Gabriel.
Hindi dahil gusto kong bumalik sa kanya.
Hindi dahil gusto kong buksan muli ang pintong matagal ko nang isinara.
Kundi dahil gusto kong matapos ang kuwentong tatlong taon nang nakatali sa pulang pulseras.
Nagkita kami sa lumang covered court sa gilid ng campus.
Maagang umaga noon.
Wala pang masyadong estudyante.
Ang sahig ay basa pa mula sa ulan kagabi, at may ilang patak pang nalalaglag mula sa bubong.
Nakatayo si Gabriel sa gitna ng court.
Wala siyang hawak na bola.
Wala ring kasamang kaibigan.
Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang walang yabang.
Nang lumapit ako, agad siyang tumingin sa pulso ko.
Siguro hinahanap niya ang pulseras.
Wala siyang nakita.
May sakit na dumaan sa mukha niya.
“Althea.”
“Gabriel.”
Tahimik kaming nagtinginan.
Ang lalaking nasa harap ko ay hindi na ang batang lalaking minahal ko noon.
Mas matangkad siya.
Mas malapad ang balikat.
Mas matalim ang mga mata.
Pero sa ilalim ng lahat ng iyon, may bahagi pa rin siyang naiwan sa ulan noong labing-walo kami.
“Sinabi sa akin ni Clarisse ang totoo,” sabi ko.
Nanigas siya.
“Lahat?”
“Hindi ko alam kung lahat. Pero sapat para maintindihan kong hindi lang ikaw ang nagsinungaling.”
Napakuyom ang kamao niya.
“Ako ang dapat nagsabi sa’yo.”
“Oo.”
“Pero natakot ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo, nakakapagod na ang salitang iyan.”
Napayuko siya.
“Alam ko.”
Umihip ang malamig na hangin.
May tunog ng bola mula sa malayong court.
Parang ordinaryong umaga.
Pero sa loob ko, may isang buong kabataan ang nakatayo sa pagitan namin.
“Bumalik ka ba talaga noong gabing iyon?” tanong ko.
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, tumango siya.
“Oo.”
“Bakit hindi kita nakita?”
“Dahil wala ka na.”
“Dahil may ibang naghatid sa akin.”
“Oo.”
“Alam mo iyon?”
“Oo.”
Nanikip ang dibdib ko.
“At bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil noong nalaman kong may ibang lalaking nakakita sa’yo sa pinakamasamang kalagayan mo, naisip ko…” Napakagat siya sa labi. “Naisip kong karapat-dapat iyon sa akin.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Naisip kong dapat hindi mo malaman na bumalik ako. Dahil kahit bumalik ako, huli na. Hindi iyon kabayaran sa pag-iwan ko sa’yo.”
Hindi ako nakasagot.
“Pero nitong mga nakaraang araw,” patuloy niya, “ginamit ko iyon para siraan si Miguel.”
Tumingin siya sa akin.
“At mali iyon.”
“Bakit mo ginawa?”
Napangiti siya nang masakit.
“Dahil nang makita kita ulit sa video call, bumalik lahat.”
Tumuro siya sa dibdib niya.
“Akala ko patay na. Akala ko kaya ko nang tumawa kapag may nagbabanggit ng pangalan mo. Akala ko kaya ko nang magsuot ng pulseras na ito nang hindi umaasa.”
Ipinakita niya ang pulso niya.
Nandoon pa rin ang pulang pulseras.
Kupas na.
Pero buo pa rin.
“Pero nang makita kita, nalaman kong niloloko ko lang sarili ko.”
“Gabriel.”
“Alam ko.”
Napakabilis ng sagot niya.
Parang alam niya na kung ano ang sasabihin ko.
“Alam kong wala na akong karapatan.”
Tahimik ako.
“Pero may tanong ako,” sabi niya.
“Tungkol saan?”
“Kung noon, pinili kita una… kung hindi ko sinagot ang tawag ni Clarisse… kung hindi kita iniwan sa ulan…”
Nanginginig ang boses niya.
“Magiging tayo pa rin ba?”
Tumingin ako sa court.
Dati, dito siya naglalaro habang pinapanood ko mula sa gilid.
Dati, kapag nananalo siya, ako ang una niyang hinahanap.
Dati, sa bawat tawag niya ng pangalan ko, pakiramdam ko ako lang ang nakikita niya.
Pero ang dati ay hindi puwedeng gawing tahanan.
“Siguro,” sagot ko.
Napapikit siya.
Isang salitang napakasimple.
Pero parang binasag siya.
“Pero hindi iyon ang nangyari,” dagdag ko.
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Gabriel, minahal kita.”
Tumulo ang luha niya kahit pilit niyang pinipigilan.
“Alam ko.”
“Minahal kita nang totoo. Hindi ka panakip-butas. Hindi ka laro. Hindi ka hamon.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero sa pagmamahal ko sa’yo, nawala ako sa sarili ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Palagi kong iniisip kung sobra ba ako magselos. Kung masama ba akong tao dahil ayoko kay Clarisse. Kung makitid ba ang isip ko dahil nasasaktan ako.”
Lalong namula ang mga mata niya.
“Althea…”
“Hindi mo ako sinaktan dahil hindi mo ako mahal.”
Tumigil ako.
“Sinaktan mo ako dahil hindi mo kayang panindigan ang pagmamahal mo kapag may ibang nangangailangan sa’yo.”
Tumulo ang luha niya.
At sa unang pagkakataon, hindi ako nagmadaling punasan iyon.
Dati, kapag umiiyak si Gabriel, gusto ko siyang yakapin.
Ngayon, kaya ko na siyang hayaang umiyak.
Hindi dahil wala na akong pakialam.
Kundi dahil hindi ko na kailangang saluhin lahat ng pagbagsak niya.
“Pasensya na,” sabi niya.
Alam kong totoo iyon.
Hindi dramatiko.
Hindi panghahabol.
Hindi para makuha ako ulit.
Simpleng pagsisisi lang.
At marahil iyon ang unang tunay na sorry na narinig ko mula sa kanya.
Tumango ako.
“Tinatanggap ko.”
Nanlaki ang mata niya.
“Pero hindi ibig sabihin babalik ako.”
Napangiti siya nang mapait.
“Alam ko.”
Tinanggal niya ang pulseras sa pulso niya.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakita kong wala na iyon sa kanya.
Inabot niya sa akin.
“Gusto kong ibalik.”
Tiningnan ko ang pulseras.
Matagal.
Pagkatapos, umiling ako.
“Hindi na akin iyan.”
“Pero ikaw ang gumawa.”
“Oo. Pero tatlong taon mo itong dinala. Naging parte na ito ng pagsisisi mo, hindi na ng pagmamahal ko.”
Napatingin siya sa pulseras.
“Kung ganoon, anong gagawin ko rito?”
“Pakawalan mo.”
Natahimik siya.
“Hindi ko alam kung paano.”
“Matututo ka.”
Lumapit ako sa gilid ng court kung saan may kanal na dinadaluyan ng tubig-ulan.
“Hindi kailangang itapon. Hindi kailangang sirain. Pero hindi mo rin kailangang isuot.”
Kinuha ko ang maliit na plastic case mula sa bag ko.
Doon ko inilagay ang pulseras.
“Ililibing natin ito sa ilalim ng puno sa likod ng court.”
Tumingin siya sa akin.
“Parang libing?”
“Parang pasasalamat.”
Naglakad kami sa likod ng covered court.
May matandang puno roon.
Dati, dito ako naghihintay sa kanya pagkatapos ng practice.
Gamit ang maliit na kahoy, naghukay kami sa lupa.
Inilagay namin ang pulseras sa loob.
Tinabunan.
Walang drama.
Walang pangako.
Walang yakap.
Tanging katahimikan.
Pagkatapos, sinabi ni Gabriel:
“Salamat sa pagmamahal sa akin noon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Salamat din sa pagiging parte ng buhay ko.”
Napangiti siya.
Malungkot.
Pero magaan.
“Si Miguel…”
Tumigil siya.
“Hindi siya masamang tao.”
“Alam ko.”
“Pero nagsinungaling siya.”
“Alam ko rin.”
“Kung pipiliin mo siya, hindi ako hahadlang.”
Natawa ako nang mahina.
“Hindi mo naman talaga dapat hinahadlangan.”
Napakamot siya sa batok.
“Old habit.”
Sa unang pagkakataon, pareho kaming natawa.
Hindi tulad noon.
Hindi puno ng kilig.
Hindi puno ng pangako.
Pero may kapayapaan.
Nang paalis na ako, tinawag niya ako.
“Althea.”
Lumingon ako.
“Pwede ba tayong maging okay balang araw?”
Hindi ako agad sumagot.
“Siguro.”
Ngumiti siya.
“Sapat na iyon.”
Pagkatapos kong umalis sa covered court, nakita ko si Miguel sa labas ng gate.
Hindi siya nagtago.
Hindi rin siya lumapit.
Nakatayo lang siya sa ilalim ng puno, hawak ang isang paper bag.
Nang makita niya ako, agad siyang nag-angat ng tingin.
“Hindi kita sinusundan,” mabilis niyang sabi. “Dadaan lang sana ako para ibigay ito. Pero nakita kong nandito ka, kaya naghintay ako sa labas.”
Inabot niya ang paper bag.
“Nagpagawa ako ng kopya ng lahat ng messages at notes tungkol sa kung paano kita hinanap noon. Hindi para ipagtanggol ko sarili ko. Para alam mo ang buong timeline.”
Kinuha ko iyon.
“Salamat.”
Tumango siya.
“Aalis na ako.”
Tumalikod siya.
“Miguel.”
Natigil siya.
“May tanong ako.”
Lumingon siya.
“Kung hindi mo ako minahal, sasabihin mo pa rin ba sa akin ang totoo?”
Natahimik siya.
Matagal.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Hindi ko alam.”
Sumakit ang dibdib ko.
Pero bago ako makapagsalita, nagpatuloy siya.
“Siguro hindi. Kasi noon, mas iniisip ko ang guilt ko kaysa sa’yo.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero ngayon, kahit hindi mo ako piliin, sasabihin ko pa rin. Dahil hindi mo deserve ang kalahating katotohanan.”
Doon, sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi niya sinusubukang manalo.
Sinusubukan lang niyang maging totoo.
At marahil, iyon ang simula ng lahat.
Hindi ng pagbabalikan.
Hindi ng bagong pangako.
Kundi ng posibilidad.