Sa Harap Ng Lupon, Sinubukan Niyang Itanggi Ang Lahat, Pero Isang Pirma At Isang Rekord Ang Tuluyang Sumira Sa Lahat Ng Palusot Nila
BAHAGI 2 — Sa Harap Ng Lupon, Sinubukan Niyang Itanggi Ang Lahat, Pero Isang Pirma At Isang Rekord Ang Tuluyang Sumira Sa Lahat Ng Palusot Nila
Tahimik na napatingin ang lahat sa makapal na sobre na inilapag ko sa gitna ng mesa.
Nawala ang kumpiyansa sa mukha ni Mateo.
Si Bianca naman ay napahigpit ang kapit sa baso ng tubig.
Unang nagsalita ang chairman.
—Mateo, gusto naming marinig ang paliwanag mo.
Mabilis na tumayo si Mateo.
—Sir, may hindi pagkakaunawaan lang ito. Client namin si Bianca. Kailangan naming makipagkita sa labas para sa negosasyon. Lahat ng gastos ay bahagi ng business development.
Tahimik lang akong nakaupo.
Hindi ko siya pinutol.
Hinayaan kong ubusin niya ang lahat ng dahilan na gusto niyang sabihin.
Tumango ang legal counsel.
—Kung ganoon, maipapaliwanag mo ba kung bakit paulit-ulit na iisang tao lamang ang nakinabang sa mga reimbursement?
Hindi agad nakasagot si Mateo.
Mabilis siyang bumaling kay Bianca.
Parang hinihintay niyang magsalita ito.
Ngunit nakayuko lamang ang babae.
Inabot ko ang isa pang dokumento.
—Ito ang travel records ng kumpanya sa nakaraang walong buwan.
Isa-isang ipinasa ng secretary ang kopya sa bawat miyembro ng board.
Makikita roon ang bawat biyahe.
Bawat reservation.
Bawat hotel.
At bawat approval.
Lahat ay may lagda ni Mateo.
Mabigat ang katahimikan.
Pagkaraan ng ilang segundo, muling nagsalita si Mateo.
—Inaamin kong naging pabaya ako sa documentation. Pero wala akong ninakaw na proyekto.
Doon ako tumayo.
—Kung wala kang ninakaw, bakit may draft ka ng bagong kumpanya gamit ang financial models na pag-aari ng kasalukuyang employer mo?
Napatigil siya.
Hindi siya makatingin sa akin.
Biglang nagsalita si Bianca.
—Hindi ko alam ang tungkol diyan.
Napalingon ang lahat sa kanya.
—Akala ko proposal lang iyon para sa future business. Hindi sinabi sa akin ni Mateo na confidential pala ang mga file.
Nanlaki ang mata ni Mateo.
—Bianca…
—Huwag mo akong idamay.
Halata ang takot sa boses nito.
Para bang sa isang iglap, nawala ang lahat ng tapang na ipinapakita niya kanina.
Tinapik ng chairman ang mesa.
—Tama na ang sisihan.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
—Elena, may iba ka pa bang ebidensiya?
Huminga ako nang malalim.
—Meron pa.
Inilabas ko ang isang maliit na external drive.
—Lahat ng financial models ng kumpanyang ito ay may digital access log. Tuwing may magbubukas o magko-copy ng file, awtomatikong nare-record ang oras, device at account.
Inabot ko iyon sa IT manager na kanina pa tahimik.
Ilang minuto lang ang lumipas.
Lumabas sa malaking monitor ang listahan ng access history.
Halos lahat ng sensitibong files ay binuksan mula sa account ni Mateo.
At ang huling pag-download…
Tatlong gabi lamang ang nakalipas.
Eksaktong oras na sinabi niyang may emergency meeting siya sa opisina.
Tahimik na yumuko si Mateo.
Wala na siyang maipaliwanag.
Ngunit ang hindi ko inaasahan ay ang sumunod na sinabi ng chairman.
—Mateo, bilang paggalang sa mga nagawa mo para sa kumpanya, bibigyan ka namin ng pagkakataong magbitiw nang maayos.
Nagulat ako.
Akala ko rito na matatapos ang lahat.
Ngunit agad akong nagsalita.
—Hindi pa po.
Lumingon silang lahat sa akin.
—Hindi lang po ito simpleng paglabag sa company policy.
Inilapag ko ang huling folder.
—May mga investor na nakatanggap na ng proposal gamit ang financial projections ng kumpanyang ito nang walang pahintulot ng board.
Nagkatinginan ang mga direktor.
Alam nilang mas mabigat iyon.
Kung mapapatunayang totoo, hindi na internal violation ang kaso.
Posible na itong mauwi sa demanda.
Napaupo si Mateo.
Parang nawalan ng lakas ang buong katawan niya.
Sa unang pagkakataon simula nang magkakilala kami, nakita kong hindi niya alam ang susunod niyang gagawin.
Tahimik na nagsalita ang legal counsel.
—Simula sa oras na ito, suspendido si Mr. Mateo Alvarez sa lahat ng tungkulin. Idi-disable ang access niya sa lahat ng company systems habang isinasagawa ang imbestigasyon.
Mabilis na tumayo ang dalawang security officer na naghihintay lamang ng utos.
Lumapit sila kay Mateo.
—Sir, kailangan na po naming kunin ang company ID, laptop at access card ninyo.
Hindi makapaniwala si Mateo.
—Hindi ninyo puwedeng gawin ito sa akin.
Ngunit walang sumagot.
Isa-isa niyang inilapag ang ID.
Ang access card.
Ang susi ng company vehicle.
Lahat ng simbolo ng kapangyarihang ipinagmamalaki niya sa loob ng maraming taon.
Habang papalabas siya ng conference room, sandali siyang huminto sa harap ko.
Mahina niyang sinabi,
—Elena… pag-usapan natin ito sa bahay.
Diretso ko siyang tiningnan.
—Hindi na bahay ang uuwian mo ngayong gabi.
Nagulat siya.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
Hindi ako sumagot.
Tumunog ang cellphone ko.
Isang maikling mensahe mula sa abogado ko.
“Naipadala na ang mga dokumento. Nailipat na rin ang mga personal na account ayon sa napag-usapan.”
Tahimik kong ibinulsa ang telepono.
Hindi pa alam ni Mateo na habang abala siyang iligtas ang sarili sa board meeting, may isa pang katotohanan ang naghihintay sa kanya.
Pagdating niya sa condominium naming dalawa, hindi na siya ang may karapatang pumasok gamit ang dati niyang access card.
At higit sa lahat…
Hindi pa niya alam na ang unit na matagal niyang ipinagmamalaking “bahay namin” ay nakapangalan lamang sa iisang tao.
Sa akin.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)