babaeng hindi nanganak
bahagi 3: ang babaeng hindi nanganak
Nakatayo ang lalaki sa gitna ng hallway, hawak ang scalpel sa leeg ng head nurse.
Hindi malaki ang scalpel. Maliit iyon, gamit sa emergency tray, pero sapat para buksan ang balat ng tao sa isang maling galaw.
Ang head nurse, si Aling Rosa, ay nanginginig. Nakataas ang dalawang kamay niya, namumutla ang labi. Kanina, siya ang unang nagduda sa akin. Ngayon, ang mga mata niya ay kumakapit sa akin na parang ako na lang ang natitira niyang pag-asa.
Ang tunay na sanggol ay nasa bisig ko pa rin.
Mainit ang katawan niya, mahina ang iyak, pero humihinga. Hinapit ko siya sa dibdib ko para hindi siya lamigin.
“Bitawan mo siya,” sabi ng opisyal, mababa ang boses. “Wala kang mapapala rito.”
Tumawa ang lalaki, pero wala nang lambot sa mukha niya.
“Wala kayong naiintindihan.”
“Kung wala kaming naiintindihan,” sabi ko, “ipaliwanag mo.”
Lumingon siya sa akin.
“Tumahimik ka.”
Doon ko nakita sa kanyang mukha ang totoong emosyon sa likod ng lahat ng ginawa niya.
Hindi takot.
Hindi desperasyon.
Galit.
Galit na matagal nang itinago.
“Hindi mo anak ang batang dinala mo sa counter,” sabi ko.
Kumislap ang mga mata niya. “At ano naman kung hindi?”
May mga pulis na dahan-dahang lumalapit mula sa magkabilang dulo ng hallway. Pero bawat hakbang nila, lalong idinidiin ng lalaki ang scalpel sa leeg ni Aling Rosa.
“Walang lalapit!”
Natigil ang lahat.
Sa radyo ng opisyal, narinig namin ang putol-putol na boses.
“Sir, naharang na ang babaeng naka-uniform sa covered walkway. May dala siyang baby carrier. Buhay ang bata. Kailangan ng medical team.”
Napapikit ako.
May isa pang sanggol.
Ibig sabihin, hindi dalawa ang sangkot.
Marahil tatlo.
Tunay na sanggol.
Pinalit na sanggol.
At ang batang tinatangkang ilabas.
Ang tanong: bakit?
Dumating ang isang nurse mula sa itaas, hingal na hingal, may dalang tablet. “Officer, nakuha na namin ang statement ng babae sa recovery room.”
“Basahin mo,” utos ng opisyal, hindi inaalis ang tingin sa lalaki.
Nanginginig ang boses ng nurse.
“Ang pasyente sa recovery room ay si Ana. Ayon sa kanya, pumunta siya sa ospital kagabi dahil nahilo siya at sumakit ang tiyan. May nagbigay daw sa kanya ng gamot sa waiting area. Pagkagising niya, nasa recovery room na siya, may tahi sa tiyan, at sinasabing nanganak siya.”
Ang hallway ay lalong tumahimik.
May malamig na bagay na gumapang sa batok ko.
“May tahi?” tanong ko.
Tumango ang nurse. “May sugat siya sa tiyan, pero hindi tugma sa cesarean section. Parang ginawa lang para magmukhang galing siya sa operasyon.”
Napasinghap si Aling Rosa, kahit hawak pa rin siya ng lalaki.
Ang opisyal ay nagdilim ang mukha.
“Human trafficking,” sabi niya.
Hindi sumagot ang lalaki.
Pero sapat na ang katahimikan niya.
Biglang bumalik sa isip ko ang lumang kasong ayaw naming pag-usapan.
Pitong taon na ang nakaraan, may isang sanggol na muntik nang mailabas ng ospital gamit ang duplicate band. Hindi nagtagumpay ang kumuha, pero may isang staff na nawala pagkatapos ng insidente. Hindi siya nahanap. Sinabi ng management noon na panloob na paglabag lang iyon, hindi kailangang palakihin.
Pero mali kami.
Hindi pala natapos ang kaso.
Nagtago lang ito.
Lumalim.
Lumaki.
At bumalik ngayon.
“Anong kailangan mo?” tanong ng opisyal sa lalaki. “Sasakyan? Daan palabas?”
Ngumiti ang lalaki. “Matalino ka.”
“Hindi ka makakalabas dito.”
“Makakalabas ako kung ayaw n’yong may mamatay.”
Dumulas ang tingin niya sa sanggol sa bisig ko.
“Lalo na kung ayaw mong malaman ng lahat na may mga sanggol kayong nawawala sa ospital.”
Naramdaman kong nanginginig ang kamay ko, pero pinilit kong maging kalmado.
“Hindi namin itatago ito.”
“Naku, Maria,” sabi niya, at doon ako natigilan.
Alam niya ang pangalan ko.
Hindi ko pa siya sinabihan.
“Akala mo ba ngayon lang kita nakita?” bulong niya. “Pitong taon ka nang nakatayo sa counter na ’yan. Ikaw ang problema noon pa.”
“Kilalang-kilala mo ako?” tanong ko.
“Kilalang-kilala ka ng mga taong nasira ang plano dahil sa iyo.”
Humigpit ang yakap ko sa sanggol.
“Sino ka?”
Bago siya sumagot, may isang boses na narinig mula sa likod ng pulis.
Mahina, pagod, pero malinaw.
“Ako ang dapat mong tanungin, Maria.”
Naghiwalay ang mga tao.
Isang babae ang nakaupo sa wheelchair, tinutulak ng nurse mula sa recovery room. Maputla siya, nakabalot ang tiyan, may suwero sa kamay. Pero ang mga mata niya ay gising na gising.
Si Ana.
Ang babaeng sinabi nilang nanganak.
Ang babaeng nagsabing hindi siya kailanman nabuntis.
Nang makita siya ng lalaking nakaputing polo, nagbago ang mukha niya sa unang pagkakataon.
Nawala ang yabang.
Napalitan ng takot.
“Bakit siya nandito?” sigaw niya.
Tumingin si Ana sa kanya na punong-puno ng poot.
“Dahil hindi mo ako napatay.”
Nayanig ang hallway sa bulong-bulungan.
Ang opisyal ay mabilis na lumapit kay Ana. “Kilala mo siya?”
Tumango si Ana, luhaang-luha pero matatag.
“Siya ang lalaking nag-alok sa akin ng trabaho.”
“Trabaho?” tanong ko.
“Tagalinis daw sa isang pribadong klinika,” sabi niya. “Kailangan ko ng pera. May sakit ang kapatid ko. Sinundo nila ako kagabi. Pero hindi nila ako dinala sa klinika.”
Tumingin siya sa lalaki.
“Dinala nila ako dito.”
“Sinungaling!” sigaw ng lalaki.
Mas idiniin niya ang scalpel kay Aling Rosa. May manipis na guhit ng dugo sa leeg nito.
“Tumigil ka!” sigaw ko.
Ngunit si Ana ay hindi umatras.
“Kailangan nila ng babaeng magmumukhang kakapanganak lang,” patuloy niya. “May baby silang ilalabas gamit ang papel ng ibang tao. Kapag may nagtanong, ako ang ipapakita nilang ina. Pero nagising ako nang mas maaga kaysa inaasahan nila.”
“Narinig ko sila,” humagulgol siya. “Sabi nila, hindi raw pwedeng mabuhay ang babaeng nakarinig.”
Ang mga kamay ng lalaki ay nanginig.
Isang segundo lang iyon.
Pero sapat na.
Mula sa likod, sumugod ang isang security guard at hinampas ang kamay niyang may hawak na scalpel gamit ang baton. Napasigaw ang lalaki. Nahulog ang talim sa sahig. Agad siyang dinamba ng dalawang pulis.
Bumagsak si Aling Rosa sa sahig, umiiyak, habang tinakpan ng nurse ang sugat sa leeg niya.
Akala ko tapos na.
Pero habang pinupusasan ang lalaki, bigla siyang tumawa.
Malakas.
Nakakakilabot.
“Akala n’yo nakuha n’yo na ang lahat?”
Tumingin siya sa akin.
“Mali kayo.”
Mula sa radyo ng pulis, may dumating na panibagong boses.
“Sir, ang baby sa carrier na naharang sa covered walkway… hindi bagong silang.”
Natigilan kami.
“Ano?”
“Mga dalawang buwan na po ang edad. At may lumang hospital tag sa loob ng kumot.”
Narinig ko ang tibok ng puso ko sa tenga.
Dahan-dahang yumuko ang opisyal sa lalaki.
“Nasaan ang totoong sanggol na tinangka n’yong ilabas?”
Ngumiti ang lalaki, duguan ang labi.
“Tanungin n’yo ang taong nagbukas ng pinto sa amin.”
Pagkasabi niya noon, isang alarm ang tumunog mula sa computer ng nurses’ station.
May nag-access sa newborn records.
Gamit ang ID ng isang staff na dapat matagal nang patay.