tunog sa likod ng pinto
bahagi 2: ang tunog sa likod ng pinto
Nawala ang sanggol.
Sa unang dalawang segundo, walang sinuman ang gumalaw.
Parang pati ulan sa labas ay tumigil sa pagbuhos. Parang ang buong newborn unit, mula sa kisame hanggang sa sahig, ay hinigop ng dilim at katahimikan.
Pagkatapos, isang nurse ang sumigaw.
“Nasan ang baby?”
Kumalat ang sigaw niya sa loob ng examination room na parang apoy sa tuyong papel. Nagkagulo ang lahat. May tumakbo papunta sa crib, may nagbukas ng flashlight sa cellphone, may kumapa sa pader para hanapin ang emergency light switch.
Ako ang unang nakalapit sa bakanteng crib.
Mainit pa ang maliit na kumot.
Ibig sabihin, ilang segundo pa lang siyang nawala.
Hindi pwedeng naglaho na parang bula ang isang bagong silang. May kumuha sa kanya. May taong pumasok dito habang namatay ang ilaw.
At mas nakakatakot, alam ng taong iyon kung kailan papatayin ang kuryente.
“Isara ang lahat ng pinto!” sigaw ng opisyal. “Walang lalabas!”
Pero sa dulo ng hallway, narinig namin ulit ang mahinang tunog.
Klik.
Hindi iyon tunog ng pinto na nagsasara.
Tunog iyon ng pinto na binubuksan mula sa kabilang panig.
Tumakbo ako palabas ng examination room kahit may humawak sa braso ko. “Maria!” sigaw ng head nurse. “Huwag kang lalapit!”
Hindi ako nakinig.
Pitong taon akong nakatayo sa likod ng counter na iyon. Pitong taon kong pinanood ang mga sanggol na iniaabot sa mga pamilya, narinig ang unang iyak, unang dasal, unang pasasalamat. Hindi ko hahayaang mawala ang isang bata sa mismong harap ko.
Sa dilim, ang hallway ay ibang-iba sa itsura nito kanina. Kanina puno ito ng tao, sigawan, reklamo, ilaw ng cellphone. Ngayon, puro anino. Ang pulang ilaw ng lockdown sign lang ang kumikislap sa dulo.
Doon ko nakita ang isang maliit na bakas sa sahig.
Tubig.
Hindi mula sa ulan sa labas, kundi mula sa gulong ng crib.
May gumulong na maliit na crib o trolley palabas ng examination room, papunta sa service corridor.
“Dito!” sigaw ko.
Sumunod ang opisyal at dalawang pulis. Ang lalaking nakaputing polo ay nanatili sa likod, nakatingin sa amin na may kakaibang ngiti. Hindi siya natataranta. Hindi siya umiiyak. Hindi siya naghahanap ng anak niya.
At doon ko lalong natiyak.
Hindi siya ama.
O kung ama man siya ng kahit sino, hindi siya ama ng sanggol na iyon.
Binuksan ng isang pulis ang service corridor gamit ang master key. Sumambulat ang amoy ng disinfectant, lumang pintura, at basang karton. Ang corridor na iyon ay ginagamit ng housekeeping at maintenance. Bihira itong daanan ng staff ng maternity, lalo na kapag araw ng discharge.
Sa sahig, may nakakalat na maliit na piraso ng gauze.
Dinampot ko iyon.
May bahid itong kulay dilaw. Hindi dugo. Antiseptic solution.
“May dumaan dito,” sabi ko. “May bitbit na baby.”
“Paano mo nasabi?” tanong ng isang pulis.
“Tingnan n’yo.” Itinuro ko ang gilid ng pader. May bahagyang gasgas sa pintura, kasing taas ng gilid ng portable warmer. “May itinulak siyang gamit. Nagmamadali siya.”
Habang sinusundan namin ang bakas, nagbalik ang emergency lights. Kulay maputla at malamig ang ilaw, lalo lang ginawang nakakatakot ang corridor.
Sa dulo, may tatlong pinto.
Isa papunta sa laundry area.
Isa papunta sa lumang storage room.
Isa papunta sa covered walkway na konektado sa outpatient building.
Dapat naka-lock lahat sa oras ng lockdown.
Pero ang pinto papunta sa storage room ay nakabukas nang kaunti.
Hindi ako makahinga.
Dahan-dahang itinulak ng opisyal ang pinto.
Lumutang sa loob ang amoy ng lumang tela, alcohol, at alikabok. Nakatambak ang mga sirang crib, lumang oxygen stand, at kahon ng lumang records. Sa isang sulok, may portable baby warmer na nakasaksak sa extension cord.
Walang sanggol.
Pero may laman ang maliit na tray sa tabi nito.
Isang identification band.
Puting band.
May marka sa gilid ng lock, tulad ng nakita ko kanina.
Nang makita ko iyon, nanlamig ang likod ko.
“Hindi lang isang band ang pinakialaman nila,” bulong ko.
Lumapit ang opisyal. “Ano ibig mong sabihin?”
“May kapalit sila. May tunay na band. May pekeng band. At may bata silang pinagpapalitan.”
Hindi pa ako tapos magsalita nang may kumalabog mula sa loob ng lumang cabinet sa pinakadulong bahagi ng storage room.
Lahat kami napalingon.
May mahina at pigil na iyak.
Iyak ng sanggol.
Tumakbo ako papunta roon.
“Dahan-dahan!” sigaw ng pulis.
Binuksan namin ang cabinet.
Sa loob, nakalagay sa maliit na insulated carrier ang isang sanggol na lalaki, balot na balot sa kumot. Mapula ang mukha niya sa pag-iyak, nanginginig ang maliit na labi, pero buhay siya.
“Baby!” halos mapasigaw ako.
Inangat ko siya nang maingat, kinapa ang likod, leeg, dibdib.
Humihinga.
Mahina, pero humihinga.
Sa kanang bukung-bukong niya, naroon ang identification band.
Hindi gasgas.
Hindi pinainitan.
Hindi pinutol.
Tunay.
Ang band na nasa video.
Ang band na dapat ay sa sanggol na ipinanganak noong 2:48 ng madaling-araw.
“Siya ang tunay,” sabi ko, halos hindi marinig ang sariling boses.
Napatigil ang lahat.
Kung ang sanggol na ito ang tunay na baby ng kaso, sino ang batang nawala sa examination room?
At bakit may isang babaeng nasa recovery room na nagsasabing hindi siya kailanman nabuntis?
Hindi pa namin nasasagot ang mga tanong na iyon nang biglang tumunog ang radyo ng isang pulis.
“Sir, may gumagalaw sa covered walkway. May babaeng naka-uniform ng nurse, may dalang bundle. Papunta siya sa lumang exit.”
Niyakap ko nang mahigpit ang sanggol sa dibdib ko.
Ang opisyal ay tumakbo palabas. “Huwag n’yo siyang palalabasin!”
Mula sa kabilang dulo ng corridor, narinig namin ang yabag ng mga tumatakbong paa.
At kasabay noon, sa likod namin, may malakas na sigaw mula sa maternity hallway.
“Binitiwan n’yo siya!”
Paglingon ko, nakita ko ang lalaking nakaputing polo.
Wala na ang ngiti niya.
May hawak siyang maliit na scalpel mula sa emergency tray.
At nakatutok iyon sa leeg ng head nurse.
“Walang gagalaw,” sabi niya, malamig ang boses.
“Kung hindi, may mamamatay dito bago pa ninyo malaman kung kanino talaga ang mga sanggol na ’yan.”