HAPUNANG HINDI KO MATATAKASAN
BAHAGI 2: ANG HAPUNANG HINDI KO MATATAKASAN
“Kayong dalawa…”
“Magkakilala na ba kayo noon?”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Sa sandaling iyon, parang huminto ang lahat.
Ang tunog ng aircon, ang patak ng ulan sa labas, pati ang sariling tibok ng puso ko—lahat tila nawala.
Si Papa ay nakatayo sa may pintuan, hawak pa ang cellphone niya. Hindi ko alam kung gaano katagal na siyang nakatayo roon, o gaano karami ang narinig niya.
Pero sa itsura ng mukha niya, sapat na ang nakita niya para magduda.
Si Rafael naman ay nanatiling kalmado.
Napakakalmado.
Na para bang hindi siya ang lalaking ilang segundo lang ang nakalipas ay halos pinipigilan akong umatras habang sinasabing sisingilin niya ako sa lumang utang.
Dahan-dahan siyang tumuwid.
Inayos niya ang manggas ng polo niya, saka tumingin kay Papa nang may magalang na ngiti.
“Nagkausap po kami dati online.”
Parang may kumalabog sa dibdib ko.
Sir, hindi ba puwedeng mas vague?
Hindi ba puwedeng sabihin mo na lang na napagkamalan mo ako?
Hindi ba puwedeng iligtas mo muna ako bago mo ako tuluyang ilibing?
Nanlaki ang mata ni Papa.
“Online?”
Dahan-dahan niyang ibinaling sa akin ang tingin niya.
“Liana.”
Napapikit ako.
Kapag tinawag ni Papa ang buong pangalan ko sa ganoong tono, ibig sabihin, may paparating na sermon na kasinghaba ng nobela.
“Papa,” mabilis kong sabi, “hindi po iyon katulad ng iniisip ninyo.”
“Hindi katulad ng iniisip ko?” ulit niya.
Tiningnan niya si Rafael, saka ako, saka muling si Rafael.
“Kung hindi katulad ng iniisip ko, bakit parang nahuli ko kayong dalawa sa eksena ng teleserye?”
Napasinghap ako.
“Papa!”
Bahagyang umubo si Rafael, halatang pinipigilang matawa.
Lalo akong napahiya.
Gusto kong sipain ang paa niya, pero naalala kong nasa opisina pa rin kami ng propesor. At mas mahalaga, baka ako ang bumagsak kapag sinubukan ko.
Lumapit si Papa at seryosong tumingin kay Rafael.
“Rafael, sabihin mo nga sa akin nang diretso. Ano ang relasyon ninyo ng anak ko?”
Hindi agad sumagot si Rafael.
Tumingin muna siya sa akin.
Ang tingin niya ay hindi na mapang-asar tulad kanina.
Mas tahimik.
Mas mabigat.
Parang hinihintay niya kung ako ba ang magsasalita.
Napakagat ako sa labi.
Alam kong kasalanan ko ito.
Ako ang nagsinungaling.
Ako ang gumamit ng ibang pangalan.
Ako ang nagpadala ng edited na litrato.
Ako rin ang biglang nawala.
Hindi puwedeng hayaan kong siya lang ang humarap sa tanong ni Papa.
Huminga ako nang malalim.
“Papa,” sabi ko nang mahina, “nagkakilala po kami online bago ang entrance exam.”
Tumigas ang mukha ni Papa.
“At?”
“Akala niya po…”
Napatingin ako kay Rafael.
Hindi siya kumibo.
Pero sa mga mata niya, malinaw ang tanong.
Sasabihin mo na ba lahat?
Nilunok ko ang hiya.
“Akala niya po, Mika ang pangalan ko. At akala niya rin po, mas matanda ako kaysa sa totoong edad ko.”
Sandaling tumahimik si Papa.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang hinawakan ang noo niya.
“Diyos ko, Liana.”
Alam kong galit siya.
Pero mas malaki ang pagkadismaya.
Mas masakit iyon kaysa sigaw.
“Papa, sorry po.”
“Sa akin ka ba dapat humingi ng sorry?”
Napatingin ako kay Rafael.
Nakatayo siya roon, tahimik, pero ramdam kong hindi pa rin siya tuluyang galit.
O baka sanay lang siyang itago ang galit.
“Sorry,” bulong ko.
Tumaas ang kilay ni Papa.
“Ganiyan lang?”
Napakurap ako.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
“Kung ako ang niloko, pinuyat, pinaasa, tapos blinock nang dalawang buwan, hindi sapat ang sorry na parang nahuli ka lang kumakain ng midnight snack.”
Muntik akong maubo.
Si Rafael ay tuluyang napangiti.
“Sir,” sabi ko, halos hindi makatingin sa kanya, “sorry po talaga.”
Tahimik siyang tumitig sa akin.
“Sir?”
Gusto kong mawala sa mundo.
“Rafael,” mahinang dagdag ko.
Doon lang bahagyang lumambot ang mukha niya.
Tinapik ni Papa ang mesa.
“Sige. Dahil mukhang mahaba ang usapan, itutuloy natin ito sa bahay.”
Nanlaki ang mata ko.
“Papa, hindi na po kailangan—”
“Kailangan.”
Pagkatapos, tumingin siya kay Rafael.
“Pupunta ka pa rin mamaya.”
Si Rafael, imbes na tumanggi, ay mahinahong tumango.
“Opo.”
Pakiramdam ko, ako lang ang may gustong tumakas sa buong mundo.
Pag-uwi namin, hindi ako halos nagsalita sa kotse.
Si Papa naman ay hindi rin nagsalita.
Iyon ang mas nakakatakot.
Kapag nanahimik ang magulang mo, ibig sabihin nag-iipon siya ng lakas para sa mas malaking pagsabog.
Pagdating sa bahay, si Mama ang unang sumalubong.
“Aba, bakit parang may lamay?”
Wala akong nasabi.
Si Papa ay diretsong pumasok sa sala.
“May bisita tayo mamayang gabi.”
“Sinong bisita?”
“Ang propesor ni Liana.”
Napangiti si Mama.
“Ah, iyong batang doktor na sinasabi mo?”
Tumango si Papa.
“Siya rin pala ang online boyfriend ng anak mo.”
Tumigil si Mama.
Ako rin ay tumigil sa paghinga.
Pagkaraan ng ilang segundo, dahan-dahang lumingon si Mama sa akin.
“Liana Reyes.”
Gusto kong umiyak.
Hindi pa nagsisimula ang klase, pero pakiramdam ko nakatanggap na ako ng final exam sa buhay.
Nang dumating si Rafael kinagabihan, dala niya ang isang maliit na kahon ng pastries.
Magalang siyang bumati kay Mama.
Si Mama naman, kahit halatang gulat pa rin, ay mabilis na naging maaliwalas.
“Ang guwapo naman pala,” bulong niya, sapat para marinig ko.
“Mama!”
“Anong Mama? Totoo naman.”
Si Rafael ay ngumiti nang magalang, pero nang lumingon siya sa akin, nakita ko ang bahagyang tukso sa mata niya.
Naupo kami sa hapag.
Sa simula, tahimik ang lahat.
Si Papa ang unang nagsalita.
“Rafael, bilang ama, kailangan kong itanong. Noong nagkakilala kayo online, alam mo bang estudyante pa lang siya?”
Umiling si Rafael.
“Hindi po. Sinabi niya pong nagtatrabaho na siya.”
Napayuko ako.
“Hindi ko po intensiyong manloko nang seryoso,” sabi ko. “Noong una, pangalan lang po ang itinago ko. Tapos habang tumatagal, nahirapan na akong sabihin ang totoo.”
Tumango si Mama, pero seryoso ang mukha.
“Anak, kahit online lang, totoong tao pa rin ang kausap mo. May damdamin pa rin.”
Alam ko.
At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong bumigat ang dibdib ko.
“Alam ko po. Kaya nga po sorry talaga.”
Tahimik si Rafael.
Hindi niya ako pinagtanggol.
Hindi rin niya ako sinisi.
Pero ang katahimikan niya ang pinakamasakit.
Matapos ang hapunan, pinapunta ako ni Mama sa kusina para tumulong maghugas ng pinggan.
Akala ko makakatakas ako.
Pero maya-maya, pumasok din si Rafael dala ang ilang plato.
“Nag-volunteer siyang tumulong,” sabi ni Mama bago lumabas, na para bang hindi niya sinadya kaming iwan.
Naiwan kaming dalawa sa kusina.
Ang tunog ng tubig mula sa gripo ang tanging pumupuno sa katahimikan.
Ako ang unang nagsalita.
“Galit ka ba talaga sa akin?”
Hindi agad siya sumagot.
Kumuha siya ng tuyong tela at pinunasan ang baso.
“Dapat ba hindi?”
Napakagat ako sa labi.
“Dapat.”
“Kung alam mo pala, bakit mo ginawa?”
Huminga ako nang malalim.
“Kasi natakot ako.”
“Sa akin?”
“Sa sarili ko.”
Tumigil ang kamay niya.
Pinagpatuloy ko.
“Natatakot akong kapag nagpatuloy pa tayo, hindi ko na kayang bumitaw. Natatakot akong masyado kang seryoso, masyado kang mabuti, at ako… ako hindi ko pa alam kung sino ako.”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
“Kaya mas pinili mong saktan ako bago ka pa masaktan?”
Wala akong maisagot.
Dahil iyon ang totoo.
Lumapit siya nang kaunti.
Hindi tulad kanina sa opisina.
Ngayon, hindi siya nananakot.
Tahimik lang.
“Liana, ang pinakamasakit hindi iyong umalis ka.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ang pinakamasakit, hindi mo ako pinagkatiwalaang makinig sa totoo.”
Para akong sinaksak sa dibdib.
“Sorry,” bulong ko.
Sa pagkakataong ito, hindi na iyon palusot.
Hindi na iyon para lang makaligtas.
Totoo na.
Tumango siya.
“Tatanggapin ko ang sorry mo.”
Umangat ang mukha ko.
“Talaga?”
“Oo.”
Bago pa ako makangiti, idinagdag niya:
“Pero hindi ibig sabihin noon ay ayos na ang lahat.”
Bumagsak ang ngiti ko.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Simula ngayon, walang kasinungalingan.”
Tumango ako agad.
“At isa pa.”
“Ano?”
“Sa campus, propesor ako. Estudyante ka. Walang kahit anong malabo.”
Tumango ulit ako.
“Alam ko.”
“Hindi ako ang magiging direct professor mo. Ire-request ko mismo sa department na hindi kita hawakan sa klase.”
Nagulat ako.
“Gagawin mo iyon?”
“Kailangan.”
Doon ko unang naramdaman ang gaan.
Hindi niya ginagamit ang posisyon niya para guluhin ako.
Hindi niya rin sinusubukang ipitin ako.
Galit siya, oo.
Nasaktan siya, oo.
Pero kahit ganoon, pinoprotektahan pa rin niya ako.
At iyon ang mas lalong nagpapakirot sa puso ko.
Pagkatapos niyang umalis noong gabing iyon, tumayo ako sa may bintana at pinanood ang ilaw ng sasakyan niya hanggang tuluyang mawala sa kanto.
Hindi pa kami ayos.
Malayo pa.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang dalawang buwan, hindi na ako tumatakbo.
At sa dibdib ko, may isang munting pag-asang tahimik na nagsimulang tumubo.