nang bumalik ang babaeng akala ko’y patay na, nalaman kong hindi lang pala puso ko ang ninakaw ni gabriel kundi pati pangalan ko
bahagi 3: nang bumalik ang babaeng akala ko’y patay na, nalaman kong hindi lang pala puso ko ang ninakaw ni gabriel kundi pati pangalan ko
“Hindi namatay si Alina Dizon sa aksidente.”
Ang pangungusap na iyon ay parang kutsilyong ibinaon sa gitna ng sala.
Lahat ay tumahimik.
Kahit ang mga reporter sa labas na kanina pa walang tigil sa pagkuha ng litrato, biglang napahinto. Ang mga camera ay nakatutok pa rin sa amin, pero parang maging sila ay nakalimutang huminga.
Tumingin ako sa matandang babae.
Payat siya, nakasuot ng lumang itim na bestida, may rosaryong mahigpit na hawak sa isang kamay at itim na envelope sa kabila. Puti na ang halos lahat ng buhok niya, pero ang mga mata niya ay matalim.
Matalim na parang matagal nang naghintay ng araw na ito.
“Ulitin ninyo,” sabi ko.
Hindi ko napansin na nanginginig pala ang boses ko hanggang sa marinig ko iyon.
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Si Alina Dizon,” mabagal niyang sabi, “ay hindi namatay sa aksidente pitong taon na ang nakalipas.”
Biglang napasigaw si Gabriel.
“Palabasin ninyo siya!”
Dalawang bodyguard ni Gabriel ang agad sanang hahakbang palapit sa matandang babae, pero hinarang sila ng mga reporter at ng mga tauhan ko.
Umangat ang kamay ko.
“Walang gagalaw.”
Tumingin sa akin si Gabriel.
Sa unang pagkakataon, hindi lang takot ang nakita ko sa mukha niya.
Panic.
Yung uri ng panic ng taong may bangkay na matagal nang itinago sa aparador, at ngayon ay may umaamoy na.
“Isabella,” paos niyang sabi, “huwag kang makinig sa kanya. Hindi mo siya kilala.”
“Hindi ko nga siya kilala.” Dahan-dahan akong lumingon sa matanda. “Kaya ngayon, makikinig ako.”
Namuti ang labi ni Gabriel.
Sa gilid, si Sofia ay hawak pa rin ang tiyan niya, pero wala na ang dating iyak na pang-awa. Nakatingin siya kay Gabriel na parang ngayon lang niya rin nakilala ang lalaki.
Nakakatawa.
Pareho kaming niloko.
Ang kaibahan lang, ako ang legal na asawa sa papel.
O iyon ang akala ko.
Kinuha ng matandang babae ang itim na envelope at iniabot sa akin.
“Ako si Teresa Dizon. Tiya ako ni Alina.”
Tumingin ako sa envelope.
Hindi ko agad iyon kinuha.
Parang alam ng katawan ko na sa sandaling buksan ko iyon, may isang bahagi ng buhay ko na tuluyang guguho.
Pero ano pa ba ang natitira para iligtas?
Kinuha ko ang envelope.
Mabigat iyon.
Sa loob, may mga lumang litrato, photocopy ng hospital records, police report, at isang dokumentong may red ribbon mula sa abogado.
Sa unang litrato, nakita ko si Gabriel.
Mas bata siya.
Nakangiti.
Katabi niya si Alina Dizon.
Ang babaeng nakita ko kanina sa tablet.
Mahabang buhok.
Maputing damit.
Pearl necklace.
Tahimik na ngiti.
Pero ang nakapagpanlamig sa akin ay hindi ang litrato.
Kundi ang nasa likod nito.
Nakasulat sa tinta:
“Gabriel and Alina. Civil wedding. Antipolo. June 18.”
Napakapit ako sa envelope.
Civil wedding.
Wedding.
Hindi engagement.
Hindi anniversary.
Hindi simpleng litrato ng magkasintahan.
Kasal.
Tumaas ang ingay sa labas.
May reporter na hindi napigilang magsalita.
“Sir Gabriel, totoo po bang kasal kayo kay Alina Dizon bago si Mrs. Isabella?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Nakatingin lang siya sa akin.
Parang nagmamakaawa.
Pero wala na akong awa na maibibigay.
“Teresa,” sabi ko, pinipilit pigilan ang galit sa boses ko, “nasaan si Alina ngayon?”
Umigting ang panga ng matandang babae.
“Nakatago.”
“Bakit?”
Tumingin siya kay Gabriel.
“Dahil sa lalaking iyan.”
Biglang sumugod si Gabriel pasulong kahit nakaluhod pa rin siya sa sahig.
“Sinungaling ka!”
Napahiyaw ang nurse nang muntik siyang matumba dahil sa bali niyang paa.
Pero hindi ko siya tinulungan.
Dati, kapag nadapa siya, ako ang unang lalapit.
Kapag sumakit ang ulo niya, ako ang magdadala ng gamot.
Kapag napuyat siya, ako ang tahimik na maghahanda ng kape.
Ngayon, kahit gumulong siya sa sahig, hindi ako gagalaw.
“Sinungaling?” Napangiti nang mapait si Teresa. “Pitong taon mo kaming pinatahimik, Gabriel. Pitong taon mong ginamit ang pera, koneksyon, at pangalan ng pamilya mo para palabasing patay ang pamangkin ko.”
“Tumigil ka!”
“Bakit?” sigaw ni Teresa. “Takot kang marinig nilang lahat kung paano mo siya ikinulong?”
Kumislap ang mga camera.
Sa livestream, lalong nagwala ang comments.
“Ikinulong?”
“Grabe, hindi lang cheating scandal?”
“Nasaan si Alina?”
“Isabella, alis ka na diyan!”
Pakiramdam ko, lumamig ang dugo ko.
Ikinulong.
Isang salitang hindi dapat basta binibigkas.
Isang salitang may bigat.
“Anong ibig ninyong sabihin?” tanong ko.
Huminga nang malalim si Teresa.
“Noong nalaman ni Alina na niloloko siya ni Gabriel at ginagamit ang kompanya ng pamilya namin para sa illegal land deals, gusto niyang magsampa ng kaso. May hawak siyang ebidensya. Pero bago siya makapunta sa abogado, nagkaroon ng aksidente.”
Tumingin siya kay Gabriel.
“Aksidente raw.”
Hindi ako kumurap.
“At pagkatapos?”
“Pagkatapos, sinabi ng mga Monteverde na patay na siya. Naglabas sila ng pekeng death announcement. Ang katawan na ipinakita sa amin ay halos hindi na makilala. Hindi kami pinayagang magpa-autopsy. Lahat minadali. Libing. Papeles. Katahimikan.”
Napahawak si Mrs. Ramirez sa dibdib niya.
Si Sofia ay napaatras nang isang hakbang.
Si Gabriel naman ay nakayuko na, pero kita ko ang panginginig ng panga niya.
“Pero buhay siya?” tanong ko.
Tumango si Teresa.
“Buhay. Pero hindi buo.”
May kirot sa boses niya.
“Tatlong taon siyang nasa private rehabilitation facility sa Batangas gamit ang ibang pangalan. Hindi siya makalabas. Hindi siya makatawag. Hindi siya makapagsalita nang maayos matapos ang trauma. Nang matagpuan namin siya, halos hindi na niya maalala kung sino siya.”
May kung anong kumirot sa dibdib ko.
Hindi iyon awa para kay Gabriel.
Awa iyon para sa isang babaeng hindi ko kilala.
Isang babaeng marahil ay mas nauna pa palang winasak ng lalaking pinakasalan ko.
Tiningnan ko si Gabriel.
“Alam mo?”
Hindi siya sumagot.
“Gabriel,” sabi ko, mas mahina pero mas matalim, “alam mo bang buhay siya?”
Pumikit siya.
Iyon ang sagot.
Hindi niya kailangang magsalita.
Napaatras ako.
Pakiramdam ko, biglang hindi sapat ang hangin sa loob ng condo.
Lahat ng nangyari sa apat na taon naming pagsasama ay bumalik sa akin.
Ang pearl necklace.
Ang pangalan ni Alina na nadulas mula sa bibig niya.
Ang pagkamuhi niya sa akin na wala namang malinaw na dahilan.
Ang malamig niyang pagtingin sa tuwing nagsusuot ako ng puti.
Ang galit niya kapag tinatanggihan ko ang mga alahas na perlas.
Akala ko dahil hindi niya ako mahal.
Hindi lang pala iyon.
Hindi niya ako minahal dahil hindi ako si Alina.
Hindi niya rin minahal si Sofia.
Ginamit niya lang kaming pareho bilang salamin ng babaeng itinago niya.
“Bakit mo ako pinakasalan?” tanong ko.
Sa sobrang tahimik, halos marinig ang pag-click ng camera shutters.
Gabriel dahan-dahang nagmulat ng mata.
“Isabella…”
“Sumagot ka.”
Napatingin siya sa ama niyang nasa kabilang linya pa rin ng cellphone.
Tahimik si Don Emilio.
Masyadong tahimik.
At doon ko naintindihan.
Hindi lang si Gabriel ang may alam.
Ang buong pamilya Monteverde.
“Bakit mo ako pinakasalan?” ulit ko.
Matagal bago siya sumagot.
“Dahil kailangan ko.”
Napangiti ako.
Napakalamig ng ngiting iyon.
“Kailangan?”
“May merger noon sa pamilya Santos,” mahina niyang sabi. “Kailangan ng Monteverde Group ang shares ng pamilya mo. Kailangan namin ng koneksyon ng tatay mo sa banking sector.”
Sa wakas, lumabas din ang totoo.
Hindi ako asawa.
Hindi ako minamahal.
Hindi rin ako kapalit lang.
Ako ay transaksyon.
Isang pirma.
Isang tulay.
Isang katawan na ginamit para malinis ang imahe ng pamilyang puno ng kasinungalingan.
Pakiramdam ko, may humawak sa puso ko at dinurog iyon nang pino.
Pero hindi ako iiyak.
Hindi sa harap nila.
Hindi sa harap ng lalaking ginawang kontrata ang buhay ko.
“Alam ba ng tatay ko?” tanong ko.
Doon biglang umiwas ng tingin si Gabriel.
Masyadong mabilis.
Masyadong halata.
Nanigas ako.
“Gabriel.”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako sa kanya, yumuko, at hinawakan ang baba niya para pilitin siyang tumingin sa akin.
“Alam ba ng tatay ko?”
Nanginig ang mata niya.
“Hindi dapat ganito lumabas…”
Sampal.
Malakas.
Tumatak ang palad ko sa mukha niya.
Hindi siya gumalaw.
Hindi rin ako humingi ng tawad.
“Sumagot ka.”
Napalunok siya.
“Alam niya.”
Pakiramdam ko, nabingi ako.
Ang ingay ng paligid ay biglang nawala.
Ang camera flashes, ang hiyawan ng mga reporter, ang iyak ni Sofia, ang paghinga ni Gabriel—lahat ay naging malayo.
Tatay.
Ang tatay kong humawak sa kamay ko noong araw ng kasal.
Ang tatay kong nagsabing, “Anak, mabuting lalaki si Gabriel.”
Ang tatay kong umiyak habang inihahatid ako sa altar.
Alam niya?
Alam niyang ang lalaking pinapakasalan ko ay may asawa nang iba?
Alam niyang ang pamilyang pinapasukan ko ay may itinatagong babae?
Alam niyang ibinibigay niya ako sa isang bitag?
Napaatras ako.
Hindi dahil kay Gabriel.
Kundi dahil sa bigat ng pagtataksil ng sarili kong dugo.
Tumingin ako sa abogado ko.
Naintindihan niya agad.
“Call Mr. Santos,” sabi ko.
Nag-alangan siya.
“Ma’am—”
“Ngayon.”
Tumawag siya.
Ilang ring lang, sumagot ang tatay ko.
“Isabella? Bakit ang daming balita? Nasaan ka?”
Narinig ko ang boses niya mula sa speaker.
Pamilyar.
Mainit.
Mapagkalinga.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko, nandidiri ako sa tunog nito.
“Tatay,” sabi ko, “alam mo bang kasal na si Gabriel kay Alina Dizon bago niya ako pinakasalan?”
Walang sagot.
Ilang segundo.
Sampu.
Labinlima.
Sapat na iyon.
Napatawa ako, pero nanginginig ang boses ko.
“Alam mo.”
“Bella,” marahan niyang sabi, “hindi ganoon kasimple.”
Bella.
Palayaw na siya lang ang gumagamit.
Dati, kapag tinatawag niya ako niyan, lumalambot ang puso ko.
Ngayon, parang lason.
“Anong hindi simple?” tanong ko. “Ibinenta mo ba ako?”
“Pinrotektahan kita.”
“Pinrotektahan?” Napalakas ang boses ko. “Sa pamamagitan ng pagpapakasal sa akin sa isang lalaking may buhay pang asawa?”
“Akala namin patay na si Alina.”
“Akala ninyo?” Napatingin ako kay Teresa. “O iyon ang kailangan ninyong paniwalaan para matuloy ang deal?”
Tahimik siya.
Doon, tuluyan na akong nakasiguro.
Sa labas, may reporter na bumulong:
“Kasama pala ang pamilya Santos…”
Biglang naramdaman kong hindi lang kasal ko ang gumuho.
Pati ang pangalan ko.
Pati ang dugo ko.
Pati ang lahat ng pinaniwalaan kong totoo.
“Tatay,” sabi ko, pinipilit maging kalmado, “magkano?”
“Isabella—”
“Magkano ang halaga ko sa kontrata ninyo?”
Wala siyang sagot.
“Shares ba? Loans? Expansion? Ilang bilyon kapalit ng buhay ko?”
“Anak, makinig ka muna—”
Pinatay ko ang tawag.
Hindi ko na kayang makinig.
Kung papakinggan ko pa siya, baka mas lalo ko lang kamuhian ang sarili ko dahil minsan, minahal ko silang lahat.
Gabriel.
Tatay ko.
Ang pamilyang Monteverde.
Ang pamilyang Santos.
Lahat sila ay nakaupo sa iisang mesa, pinirmahan ang kinabukasan ko, at ngumiti habang tinatawag itong kasal.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Simula ngayon, hindi lang annulment ang haharapin mo.”
Naningkit ang mata niya.
“Isabella, huwag.”
“Bigamy. Fraud. Psychological abuse. Misuse of conjugal funds. At kung totoo ang sinabi ni Teresa tungkol kay Alina…”
Huminto ako.
Tumingin ako sa camera.
“Illegal detention.”
Nagwala ang sala.
Sabay-sabay nagsalita ang mga reporter.
“Mrs. Monteverde, magsasampa po ba kayo ng kaso?”
“Mr. Gabriel, may sagot po ba kayo?”
“Ms. Sofia, alam po ba ninyo ang tungkol kay Alina Dizon?”
“Mrs. Ramirez, tinanggap po ba ninyo ang condo habang alam ninyong kasal si Gabriel?”
Si Sofia biglang napaupo sa sahig.
“Hindi ko alam…” iyak niya. “Wala akong alam…”
Pero sa puntong iyon, wala nang interesado sa luha niya.
Ang bida ng eskandalo ay nagbago.
Hindi na lang ito tungkol sa kabit.
Hindi na lang tungkol sa batang hindi kay Gabriel.
Ito ay tungkol sa isang babaeng sinabing patay.
Isang kasal na maaaring hindi legal.
Isang pamilya na bumili ng katahimikan.
At ako, ang asawang hindi pala sigurado kung asawa nga ba talaga.
Biglang tumunog ang cellphone ni Teresa.
Nanginginig niyang sinagot iyon.
“Hello?”
Ilang segundo lang, nanlaki ang mata niya.
“Ano? Nasaan siya?”
Napatingin ako sa kanya.
“Teresa?”
Bumagsak ang kulay sa mukha niya.
“Si Alina,” bulong niya. “Nawala siya sa safe house.”
Nabitiwan ko ang hawak kong papel.
“Anong ibig sabihin nawala?”
“May kumuha sa kanya,” sabi ni Teresa, halos hindi makahinga. “May pumasok na dalawang lalaki. Pinatay ang CCTV. Naiwan ang nurse na walang malay.”
Nagngitngit ang mga ngipin ko.
At ang unang taong tiningnan ko ay si Gabriel.
“Ginawa mo ba ito?”
Umiling siya agad.
“Hindi. Hindi ako—”
“Wag kang magsinungaling sa akin.”
“Hindi ako!” sigaw niya, pero may takot sa mukha niya.
Takot na hindi pang-guilty.
Takot na parang alam niyang kung sino ang gumawa nito.
Mula sa speaker ng cellphone ng assistant niya, biglang nagsalita si Don Emilio.
Mababa.
Malamig.
Mapanganib.
“Gabriel, umuwi ka na. Ngayon din.”
Lahat kami napatingin sa cellphone.
Hindi iyon pakiusap.
Utos iyon.
At sa ilalim ng utos na iyon, may banta.
Tiningnan ko si Gabriel.
“Ang ama mo?”
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon.
Dahan-dahan akong tumayo.
“Attorney, tawagan ang pulis. Tawagan ang NBI. Tawagan lahat.”
Tumango ang abogado ko at agad kumilos.
Pero bago pa siya makalabas ng sala, biglang umalingawngaw ang notification sound mula sa cellphone ko.
Isang mensahe mula sa unknown number.
Walang text.
Isang video lang.
Huminto ang paghinga ko habang pinindot ko iyon.
Lumitaw sa screen ang isang madilim na silid.
May babaeng nakaupo sa sahig.
Nakatali ang mga kamay.
Gulo ang buhok.
Maputla ang mukha.
Pero kahit pitong taon ang lumipas…
Kahit payat siya at sugatan…
Nakilala ko siya agad.
Alina Dizon.
Dahan-dahan siyang tumingin sa camera.
Basag ang labi niya.
May pasa sa pisngi.
At sa likod niya, may aninong lalaki na hindi kita ang mukha.
Pinilit ni Alina magsalita.
Mahina.
Punit-punit.
Pero malinaw.
“Isabella… huwag kang magtiwala kay Gabriel.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumili si Teresa.
“Alina!”
Sa video, umiling si Alina habang tumutulo ang luha niya.
“Hindi siya ang pinakamasama.”
Biglang lumapit ang anino sa likod niya.
Hinawakan nito ang buhok ni Alina at hinila paitaas.
Napasinghap ang lahat sa sala.
Narinig ang boses ng lalaki.
Mababa.
Pamilyar.
At sa sandaling iyon, tumigil ang mundo ko.
Dahil kilala ko ang boses na iyon.
Mas kilala ko pa kaysa sa boses ni Gabriel.
“Bella,” sabi ng lalaki sa video, “umuwi ka. Kung gusto mong mabuhay pa ang babaeng ito, itigil mo ang lahat ng kaso.”
Tumigas ang kamay ko sa cellphone.
Hindi ko namalayan na umaagos na pala ang luha ko.
Hindi dahil takot ako.
Kundi dahil sa galit.
Sa likod ko, nanginginig na nagtanong si Teresa:
“Sino… sino ang lalaking iyon?”
Hindi ako nakasagot agad.
Tumingin ako sa screen.
Sa babaeng bihag.
Sa aninong may hawak sa kanya.
Sa mundo kong tuluyan nang nabiyak.
Pagkatapos, dahan-dahan kong binigkas ang pangalan ng taong iyon.
“Tatay ko.”