Taong Nasa Likod ng Lahat
Bahagi 4: Ang Taong Nasa Likod ng Lahat
Tahimik ang buong sala.
Ang katahimikang iyon ay mas mabigat pa kaysa anumang sigawan.
Lahat ay nakatitig kay Papa, na hawak pa rin ang cellphone. Hindi pa man siya nakapagsasalita, sunod-sunod nang tumunog ang mga telepono ng mga naroon. May mga tawag mula sa mga kaibigan, kasosyo sa negosyo, at maging sa mga kamag-anak na nagtatanong kung totoo ba ang kumakalat na balita.
Mabilis na binuksan ni Gabriel ang isang balita sa internet.
Nasa pinakataas ang pamagat.
“Anak ng Dalawang Kilalang Pamilya, Pinipilit sa Kasalang Ayaw Nila.”
Kasunod nito ang mga litrato namin.
May larawan ko habang bumababa sa sasakyan niya.
May kuha sa hardin ng bahay habang magkausap kami.
May litrato rin ng aming dalawang pamilya sa hapag-kainan.
Lahat ay kuha nang palihim.
Nanginig ang kamay ko.
“Ibig sabihin… may taong nagmamasid sa atin ngayong gabi?”
Tahimik na tumango si Gabriel.
“Hindi lang ngayong gabi.”
“Matagal na.”
Biglang nagsalita ang ama niya.
“I-lock ang lahat ng gate.”
“Walang lalabas hangga’t hindi natin nalalaman kung sino ang may kagagawan nito.”
Agad namang kumilos ang mga tauhan ng bahay.
Samantala, lumapit sa akin ang ate ko.
“Huwag kang matakot.”
“Malalaman din natin ang totoo.”
Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, mabilis na pumasok ang isa sa mga tauhan.
“Sir!”
“May nahuli po ang security.”
Lahat ay napatingin sa pintuan.
Ilang sandali pa, may dalawang guwardiyang pumasok habang may kasamang isang lalaki.
May dala itong camera na may mahabang lente.
Namutla siya nang makita ang lahat ng naroon.
“Iyan ang photographer!” sigaw ng isang tauhan.
Tahimik na tumingin si Gabriel sa lalaki.
“Para kanino ka nagtatrabaho?”
Hindi ito agad sumagot.
Hanggang sa magsalita ang ama ni Gabriel.
“Sabihin mo ang totoo.”
“Kung hindi, ipapaabot natin ito sa pulis.”
Napalunok ang lalaki.
“Ako… ako lang po ang inutusan.”
“Nino?”
Tahimik siyang yumuko.
“Isang babae po.”
Nagkatinginan kaming lahat.
“Babae?”
“Opo.”
“Hindi ko po siya kilala.”
“Sa telepono lang kami nag-usap.”
“Malaki ang ibinayad niya.”
“Kailangan ko lang daw kunan ng litrato ang lahat ng mangyayari ngayong gabi.”
Humigpit ang kamao ni Papa.
“May pangalan ba?”
Tumango ang lalaki.
“May ginamit siyang alias.”
“Ano?”
“‘Moonlight.'”
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi ako makahinga.
Iyon ang username na ginagamit ko noon sa online.
Ang username na ako lang at si Gabriel ang nakaaalam.
Napatingin agad sa akin si Gabriel.
“Hindi ikaw.”
Sigurado ang boses niya.
“May ibang gumagamit ng account mo.”
Bigla kong naalala.
Mga ilang linggo bago ako makipaghiwalay sa kanya, minsang hindi ko mabuksan ang account ko nang ilang minuto.
Akala ko noon ay simpleng error lamang.
Ngayon ko lang napagtanto…
Maaaring may ibang nakapasok doon.
Agad kong sinabi ang lahat ng naaalala ko.
Tahimik na nakinig ang lahat.
Pagkatapos ay nagsalita ang ate ko.
“May naaalala rin ako.”
“Linggo bago ang gabing ito, may hindi kilalang babae ang pumunta sa opisina ko.”
“Sinasabi niyang tigilan ko raw ang kasunduan.”
“Akala ko noon ay reporter lang.”
“Nang tanungin ko ang pangalan niya, ngumiti lang siya.”
“Ano’ng sinabi niya?” tanong ni Gabriel.
“‘May taong hindi papayag na maging masaya kayo.'”
Muling bumigat ang katahimikan.
Sa pagkakataong iyon, nagsalita ang ama ni Gabriel.
“Ang target nila ay hindi lang ang kasunduan.”
“Gusto nilang pag-awayin ang dalawang pamilya.”
Tumango si Papa.
Sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang gabing iyon, bumaba ang tono ng boses niya.
“Nagkamali ako.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Lumingon siya sa akin.
“Nicole.”
“Akala ko ang pinakamainam ay ako ang magdesisyon para sa inyong magkapatid.”
“Hindi ko naisip na lalo ko pala kayong masasaktan.”
Tahimik akong nakinig.
Lumapit siya.
“Hindi kita tinanong.”
“Hindi ko rin pinakinggan ang gusto mo.”
“Pasensya ka na.”
Hindi iyon ang Papa na nakasanayan ko.
Ngayon ko lang siya narinig na humingi ng tawad.
Lumapit din ang ama ni Gabriel sa kanyang anak.
“At ikaw.”
“Hindi rin kita pinakinggan.”
“Palagi kong iniisip ang pangalan ng pamilya.”
“Nakalimutan kong may sarili ka ring buhay.”
Tahimik na yumuko si Gabriel.
“Salamat po.”
Huminga nang malalim si Papa bago humarap sa lahat.
“Sa harap ng dalawang pamilya, binabawi ko ang anumang kasunduan.”
“Wala nang ipipilit na kasal.”
“Kung sino ang pipiliin ng mga anak natin, iyon ang susuportahan natin.”
Naluha si Mama.
Mahigpit niyang niyakap kaming magkapatid.
Samantala, lumapit si Gabriel sa akin.
Hindi siya nagsalita agad.
Ngumiti lamang siya.
Iyong ngiting matagal ko nang nami-miss sa kabilang dulo ng telepono.
“Dati,” mahina niyang sabi, “ikaw ang unang nag-block sa akin.”
Napangiti ako kahit may luha.
“Oo.”
“Ngayon…”
Inilahad niya ang kamay niya.
“Puwede ba kitang ligawan ulit?”
Napatawa ako.
“Akala ko ba, nagawa mo na iyan.”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Noon, sa screen lang.”
“Gusto kong magsimula ulit.”
“Sa pagkakataong ito…”
“Harapan.”
Naramdaman kong unti-unting gumaan ang lahat ng bigat na ilang buwan kong dala.
Marahan kong inilagay ang kamay ko sa kamay niya.
Ngumiti ako.
“Hello.”
“Puwede mo akong ligawan.”
Bumalik ang ngiti sa kanyang mukha.
At sa unang pagkakataon matapos ang dalawang taong relasyon na nagsimula lamang sa isang simpleng mensahe, hindi na kami pinagdurugtong ng internet, ng mga lihim, o ng mga maling akala.
Magkahawak na kami ng kamay.
Sa harap ng aming mga pamilya.
At sa wakas, wala nang kailangan pang itago.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)