Katotohanang Matagal Nang Itinago
Bahagi 3A: Ang Katotohanang Matagal Nang Itinago
“Si Nicole ang magiging nobya niya.”
Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo matapos marinig ang mga salitang iyon.
Hindi ako agad nakahinga.
Hindi rin ako agad nakapagsalita.
Lahat ng tao sa sala ay tila nabigla rin sa biglaang pahayag ni Papa. Maging si Mama ay napatingin sa kanya na para bang ngayon lang niya narinig ang desisyong iyon.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” mahinang tanong ni Ate.
Nanatiling seryoso si Papa.
“Hindi na matutuloy ang orihinal na plano.”
“Bakit?” tanong ng ama ni Gabriel habang bahagyang kumunot ang noo.
Huminga nang malalim si Papa bago nagsalita.
“Dahil tumanggi ang anak ko.”
Napatingin kaming lahat kay Ate.
Tahimik lamang siyang nakaupo.
Maya-maya ay ngumiti siya nang mapait.
“Opo,” mahinahon niyang sabi. “Ako ang unang tumanggi.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Ate…”
Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang kamay ko.
“Pasensya ka na.”
“Akala ko mas makabubuting hindi mo muna malaman.”
“Hindi ko gustong madamay ka.”
Napailing ako.
“Hindi ko naiintindihan…”
“Kung tumanggi ka pala, bakit ako ang ipinalit?”
Tahimik ang buong sala.
Walang gustong magsalita.
Sa huli, ang ama ni Gabriel ang unang bumuntong-hininga.
“Noong una, ang kasunduan ay para sa panganay ng bawat pamilya.”
“Pero nang tumanggi ang ate mo, iminungkahi ng papa mo na ikaw na lamang ang pumalit.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Ako?”
“Hindi man lang ako tinanong.”
Tumayo ako.
Hindi ko na kayang manatiling nakaupo habang pinag-uusapan nila ang buhay ko na para bang isa lamang akong dokumentong maaaring ipasa sa iba.
“Papa.”
Diretso kong tiningnan ang ama ko.
“Hindi po ako gamit.”
Hindi siya natinag.
“Nicole.”
“Lahat ng ginagawa ko ay para sa kinabukasan ninyo.”
“Hindi po.”
Napailing ako.
“Para iyon sa gusto ninyo.”
“Hindi sa gusto namin.”
Tumigas ang ekspresyon niya.
“Hindi ka pa marunong umunawa.”
“Kapag nag-asawa ka sa pamilya nila, magiging panatag ang buong pamilya natin.”
Napatawa ako nang mapait.
“Kung ganoon pala, bakit hindi kayo ang magpakasal?”
Biglang tumahimik ang sala.
Hindi ko pa kailanman nasagot si Papa nang ganoon.
Maging si Mama ay napatakip ng bibig.
“Nicole!” saway niya.
Pero hindi na ako umatras.
Dalawang taon kong minahal ang isang taong hindi ko alam ang tunay na pagkakakilanlan.
Dalawang taon kong pinangarap na balang araw ay magkikita kami.
At ngayong nasa harap ko na siya, hindi bilang kasintahan kundi bilang isang taong ipinagpapalit sa pagitan ng dalawang pamilya.
Hindi ko na kayang manahimik.
“Ayoko po.”
Malinaw kong sinabi ang bawat salita.
“Ayokong maging kapalit ninuman.”
“Ayoko ring magpakasal dahil lang sa isang kasunduan.”
Humigpit ang hawak ni Papa sa tasa ng tsaa.
“Hindi ito kahilingan.”
“Desisyon ito.”
Bago pa ako makapagsalita, isang boses ang biglang sumingit.
“Ako rin po.”
Lahat ng mata ay napunta kay Gabriel.
Tahimik siyang tumayo.
Diretso siyang humarap sa mga magulang namin.
“Hindi rin ako papayag.”
Bahagyang nagdilim ang mukha ng ama niya.
“Gabriel.”
“Pinag-usapan na natin ito.”
“Opo.”
“Pero hindi ibig sabihin noon ay pumayag ako.”
Lumapit siya sa gitna ng sala.
“Simula pa lang, sinabi ko nang hindi ako magpapakasal sa taong hindi ko mahal.”
“Tapos ngayon, gusto ninyong palitan lang ang pangalan?”
“Tao po ang pag-uusapan natin.”
“Hindi kontrata.”
Tahimik na nakatingin sa kanya ang lahat.
Hindi ko inaasahang sasabihin niya iyon sa harap ng dalawang pamilya.
Lalo na ng sarili niyang ama.
Maya-maya ay nagsalita ang matandang lalaki.
“May iba ka bang mahal?”
Hindi agad sumagot si Gabriel.
Sandali siyang tumingin sa akin.
Napansin kong bahagya siyang ngumiti.
Isang ngiting puno ng pangungulila.
“Opo.”
Matatag ang boses niya.
“Matagal ko nang minamahal ang isang babae.”
“Dalawang taon na.”
“Hindi ko man alam ang tunay niyang pangalan noon.”
“Hindi ko man nakita ang mukha niya.”
“Pero sigurado akong siya ang gusto kong makasama habang buhay.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi ko magawang salubungin ang tingin niya.
“Nasaan siya ngayon?” tanong ng ama niya.
Mahabang katahimikan ang namagitan.
Pagkatapos ay marahan niyang inilabas mula sa bulsa ang cellphone niya.
Binuksan niya ang lumang chat.
Ang chat naming dalawa.
Nasa screen pa rin ang huli niyang mensahe.
“Hello. Puwede ba kitang ligawan?”
Kasunod ang sunod-sunod na pulang tandang padamdam.
Ipinakita niya iyon sa lahat.
“Siya po ang babaeng mahal ko.”
“Hanggang ngayon.”
“Hindi ko pa rin siya kayang kalimutan.”
Parang may kumurot sa puso ko.
Gusto kong sabihin na ako iyon.
Na ako ang babaeng ilang gabing kasabay niyang nanood ng pagsikat ng araw sa video call.
Ako ang nakikinig sa bawat pangarap niya.
Ako ang pinapangakuan niyang unang yayakapin kapag nagkita kami.
Pero hindi ko magawa.
Dahil sa sandaling iyon, tumayo si Papa.
Malakas niyang ipinatong ang isang makapal na brown envelope sa mesa.
“Kung ganoon,” malamig niyang sabi, “oras na para malaman ninyo ang totoo.”
Lahat ay napatingin sa sobre.
Dahan-dahan niya itong binuksan.
Pagkatapos ay inilabas ang ilang litrato.
At nang makita ko ang nasa unang larawan…
Bigla akong namutla.
Dahil ang larawang hawak ni Papa ay hindi kailanman dapat umabot sa kanya.
Isa iyong litrato ko.
Kasama si Gabriel.
Isang litrato na hindi namin kailanman kinunan nang magkasama.
At mas nakakatakot pa…
Pareho kaming nakatalikod sa camera, na para bang may taong matagal nang lihim na sumusunod sa aming dalawa.
Hindi ako makapaniwala sa nakita ko.
Nanginginig kong tinitigan ang litratong hawak ni Papa.
Ako at si Gabriel.
Magkasama.
Pareho kaming nakatalikod sa camera habang naglalakad sa gilid ng isang maliit na parke.
Pero imposible iyon.
Hindi pa kami kailanman nagkita.
Hindi pa kami kailanman naglakad nang magkasama.
“Hindi…” mahina kong bulong. “Hindi puwedeng mangyari iyan.”
Tahimik ang buong sala.
Ang ama ni Gabriel ang unang kumuha ng litrato. Ilang sandali niya itong sinuri bago siya napatingin sa anak.
“Gabriel,” mabigat niyang tanong, “ipapaliwanag mo ba ito?”
Napailing si Gabriel.
“Hindi ko rin alam kung saan galing iyan.”
Lumapit siya at maingat na kinuha ang larawan.
Matagal niya itong tinitigan.
Pagkatapos ay napakunot-noo siya.
“Photoshop ito.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
“Hindi kami nagkita.”
“Hindi pa namin alam ang mukha ng isa’t isa.”
“Imposibleng magkaroon ng ganitong litrato.”
Tahimik na ngumiti si Papa.
“Talaga ba?”
Mula sa sobre ay may inilabas pa siyang ilang papel.
“Matagal ko nang ipinapasuri ang pagkatao ng lalaking ka-chat ng bunso ko.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
“Papa…”
Hindi niya ako pinansin.
“Mahigit anim na buwan na kaming may private investigator.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Anim na buwan?
Ibig sabihin…
Matagal na pala nilang alam ang tungkol sa online relationship ko.
“At nang malaman naming ang lalaking iyon ay anak ng pamilyang makakasundo sana namin…” pagpapatuloy niya, “nagpasya akong alamin kung gaano kalalim ang relasyon ninyo.”
Galit na tumayo si Gabriel.
“Pinasundan ninyo kami?”
“Hindi.”
“Kayo ang pinasundan.”
Tahimik na itinuro ni Papa ang litrato.
“Ito ang report na ginawa nila.”
“Pinagdugtong nila ang mga lugar na pareho ninyong pinupuntahan.”
“Pareho kayong madalas pumunta sa parehong café.”
“Pareho kayong nanonood ng sunset sa iisang parke.”
“Pareho kayong bumibili ng libro sa iisang tindahan.”
“Magkalapit lang pala ang mundo ninyo, kahit hindi ninyo alam.”
Unti-unting bumaba ang kamay ni Gabriel.
Napangiti siya nang mapait.
“Kaya pala…”
“Ano?” tanong ko.
Marahan niya akong tiningnan.
“Naalala mo ba? Madalas kong ikuwento sa chat ang babaeng palagi kong nakakasabay sa bookstore.”
Bigla akong natigilan.
Naalala ko.
Noon pa man, lagi niyang ikinukuwento na may isang babaeng mahilig ding bumili ng nobela tuwing Sabado ng hapon.
Pinagtatawanan pa namin iyon.
Sinasabi kong baka soulmate niya ang babaeng iyon.
At lagi niyang isinasagot…
“Hindi. Ikaw lang ang soulmate ko.”
Napaluha ako.
Ako pala ang babaeng iyon.
Hindi lang namin alam.
Pareho pala kaming nasa iisang lungsod.
Pareho kaming naglalakad sa parehong mga lugar.
Paulit-ulit kaming nagkakasalubong nang hindi nakikilala ang isa’t isa.
“Hindi ito dahilan para tutulan ang kasunduan,” malamig na sabi ng ama ni Gabriel.
“Tapos na ang usapan.”
“Hindi pa po,” matatag na sagot ni Gabriel.
Lumapit siya sa gitna ng sala.
Ngayon ay wala na siyang takot sa mga mata.
“Kung may kasalanan man ako, iyon ay ang magmahal ng isang babaeng hindi ko kilala ang pangalan.”
“Pero hindi ko siya niloko.”
“Hindi rin ako nangako sa ibang babae.”
Napatingin siya kay Ate.
“At lalong hindi ko pinaasa ang taong ipinakikilala ninyo sa akin.”
Tahimik na ngumiti si Ate.
“Ako ang makakapagpatunay niyan.”
Nagulat ang lahat.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ni Mama.
Huminga nang malalim si Ate.
“Noong unang beses kaming pinakilala, sinabi agad ni Gabriel na may mahal na siyang iba.”
“Hindi niya itinago iyon.”
“Hindi rin niya ako pinaasa.”
“Pareho kaming tumanggi sa kasunduang ito.”
Nabigla ang lahat ng naroon.
Pati ako.
Ibig sabihin…
Mula pa sa simula, wala palang pagtataksil.
Wala palang pagtatambal habang may ibang minamahal.
Pareho silang lumalaban sa desisyong ipinilit ng matatanda.
Napuno ng katahimikan ang sala.
Unti-unting lumapit si Ate sa akin.
Mahigpit niya akong niyakap.
“Pasensya ka na.”
“Akala ko mapoprotektahan kita.”
“Pero lalo lang pala kitang nasaktan.”
Hindi ko napigilan ang pagluha.
“Ate…”
Hinaplos niya ang buhok ko.
“Kung alam ko lang na ikaw ang babaeng mahal niya, noon pa sana sinabi ko na ang lahat.”
Bago pa kami makapagsalita muli, tumunog ang telepono ni Papa.
Pagkasagot niya ay biglang nagbago ang kulay ng mukha niya.
“Ano?”
“Ngayon din?”
Ilang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos ay ibinaba niya ang telepono.
Tahimik siyang tumingin sa lahat.
“May problema.”
“Ano po iyon?” tanong ni Mama.
Huminga siya nang malalim.
“May lumabas na balita sa internet.”
“May naglabas ng buong kuwento tungkol sa kasunduan ng dalawang pamilya.”
“At isinama nila ang pangalan nina Nicole at Gabriel.”
“Sa loob lang ng ilang minuto… kumakalat na ito sa buong lungsod.”
Sabay-sabay kaming napatingin sa isa’t isa.
Alam naming kapag tuluyang lumaki ang iskandalong iyon…
Hindi na lang puso namin ang masisira.
Pati ang dangal ng dalawang pamilya ay maaaring tuluyang gumuho.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)