Kuwintas na Hindi Dapat Makilala
Bahagi 2: Ang Kuwintas na Hindi Dapat Makilala
Nanigas ang buong katawan ko nang marinig ko ang tanong niya.
“Ang kuwintas na iyan… saan mo nakuha?”
Hindi agad ako nakasagot.
Pakiramdam ko, biglang lumiit ang loob ng sasakyan. Ang malamig na hangin mula sa aircon ay tila naging mabigat sa dibdib ko. Ramdam ko ang tibok ng puso ko hanggang sa dulo ng mga daliri ko.
Dahan-dahan kong hinawakan ang kuwintas na nakasabit sa leeg ko.
Maliit lang iyon.
Isang simpleng pendant na hugis buwan, may maliit na bituin sa gilid. Hindi mamahalin kung titingnan ng iba, pero para sa akin, iyon ang pinakamatinding alaala ng dalawang taong itinago ko sa lahat.
Regalo niya iyon noong unang anibersaryo namin online.
Hindi niya alam ang address ko noon, kaya ipinadala niya iyon sa isang maliit na locker service malapit sa school. Sinabi niya noon sa chat, “Kapag hindi pa kita kayang hawakan, kahit ito muna ang magsabi na mahal kita.”
Noong araw na natanggap ko iyon, halos hindi ako makatulog sa sobrang saya.
Ngayon, ang bagay na minsang nagpatunay na mahal niya ako ang siya namang maaaring magbunyag ng lahat.
Pinilit kong kumalma.
“Regalo po,” sagot ko, mababa ang boses.
“Kanino?”
Mas naging mabigat ang tono niya.
Hindi na iyon simpleng tanong. Parang sinusubukan niyang hulihin ang sagot ko sa pagitan ng paghinga ko.
“Kaibigan,” sabi ko.
Saglit siyang natahimik.
“Kaibigan?”
“Opo.”
Tumingin siya sa akin nang matagal. Hindi malamig ang tingin niya ngayon. Mas nakakatakot iyon, dahil puno iyon ng paghihinala at pagkalito.
“May kilala akong may kaparehong kuwintas niyan,” sabi niya.
Napalunok ako.
“Marami naman pong ganyang disenyo.”
“Hindi.”
Isang salita lang, pero parang pintong isinara nang malakas.
“Hindi marami ang ganyang disenyo. Ako ang nagpagawa niyan.”
Naramdaman kong nanlamig ang palad ko.
Hindi ko alam iyon.
Akala ko nabili lang niya online. Akala ko simpleng regalo lang iyon mula sa isang lalaking mahilig sa tahimik na sorpresa.
Hindi ko akalaing ipinagawa niya pala iyon.
Hindi ko akalaing wala akong matatakbuhan sa simpleng kasinungalingan.
Bumukas ang ilaw trapiko. Muling umandar ang sasakyan. Pero sa loob namin, parang tumigil ang lahat.
Hindi na siya nagsalita.
Ako rin.
Pero alam kong hindi pa tapos ang tanong niya. Hindi lang niya ipinagpatuloy dahil papalapit na kami sa bahay.
Nang makarating kami, nakita ko agad sa labas ang mga ilaw na nakasindi, ang mga bulaklak na inayos sa may pintuan, at ang ilang tauhang abalang naghahanda ng hapunan. Kahit hindi sabihin ni Papa, alam kong hindi ito simpleng kainan lang.
Ito ay parang maliit na seremonya.
Isang gabi para paglapitin ang dalawang pamilya.
Isang gabi para pag-usapan ang kasunduan.
Isang gabi para ipaalam sa lahat na ang ate ko at ang lalaking minahal ko nang patago ay maaaring maging mag-asawa.
Pagbaba ko ng sasakyan, mabilis kong tinago ang kuwintas sa loob ng damit ko.
Pero huli na.
Alam na niya.
At mas masakit doon, parang nagsisimula na rin siyang makaalala.
Pagpasok namin sa bahay, agad akong sinalubong ni Mama.
“Naku, dumating na kayo. Nicole, bakit parang namumutla ka?”
“Mainit lang po sa labas,” palusot ko.
“Mainit? Naka-aircon naman ang sasakyan,” sabi ni Papa mula sa sala.
Hindi ako nakasagot.
Sa tabi ni Papa, nakaupo ang ama ni Gabriel. Tahimik, maayos manamit, at may mukha ng taong sanay igalang ng lahat. Tumayo siya nang makita kami.
“At ito pala ang bunso,” sabi niya habang nakangiti. “Mas tahimik kaysa sa ate niya.”
Napangiti ako nang pilit.
“Magandang gabi po.”
Sumunod na lumabas mula sa hagdan ang ate ko.
Maganda siya gaya ng dati. Maayos ang buhok, elegante ang damit, at may ngiting kayang magpatahimik sa kahit sinong tao. Siya ang tipo ng anak na laging ipinagmamalaki sa harap ng bisita.
Ako naman ang laging nasa gilid.
Hindi dahil hindi ako mahal ng pamilya ko.
Kundi dahil mas madaling mahalin ang anak na hindi nagrereklamo, hindi nagtatago ng sikreto, at laging eksaktong tugma sa inaasahan ng lahat.
“Gabriel,” bati ng ate ko.
Magiliw siya, pero hindi malambing.
Napansin ko iyon.
Hindi siya mukhang kinikilig.
Hindi rin siya mukhang umaasang may magandang mangyayari.
Para siyang dumalo sa isang meeting na matagal na niyang alam ang agenda.
Tumango si Gabriel.
“Magandang gabi.”
Walang lambing sa boses niya.
Walang init.
Kung hindi ko siya nakilalang umiiyak sa chat noong minsang nag-away kami, kung hindi ko narinig ang mahina niyang tawa sa madaling-araw, kung hindi ko alam kung paano siya magsabi ng “miss na kita” na parang takot maubusan ng oras, iisipin kong ganito talaga siya.
Malamig.
Magalang.
Malayo.
Umupo kami sa hapag.
Pinilit kong pumuwesto sa dulong upuan, malayo sa kanya. Pero tila sinadya ng tadhana na pagtawanan ako. Pagdating sa ayos ng mesa, katapat ko mismo si Gabriel.
Sa pagitan namin ay mga pagkain, baso, kandila, at isang lihim na anumang sandali ay puwedeng sumabog.
Habang kumakain, puro matatanda ang nag-uusap.
Negosyo.
Pamilya.
Kinabukasan.
Mga bagay na tila mas mahalaga kaysa sa damdamin ng mga taong isasama sa kasunduan.
“Matagal na rin nating pinag-uusapan ito,” sabi ng ama ni Gabriel. “Maganda kung mas maging malinaw na sa mga bata ang plano.”
Ngumiti si Papa.
“Oo naman. Pareho naman silang nasa tamang edad. At sa tingin ko, bagay sila.”
Napahigpit ang hawak ko sa kutsara.
Bagay sila.
Dalawang salita na parang tinusok sa dibdib ko.
Tumingin ako sa ate ko. Kalmado pa rin siya. Tumingin ako kay Gabriel. Wala ring emosyon ang mukha niya, pero napansin kong ang kamay niya sa ilalim ng mesa ay bahagyang nakakuyom.
Hindi siya masaya.
Hindi rin siya payag.
Pero bakit wala siyang sinasabi?
Biglang nagsalita si Mama.
“Nicole, bakit tahimik ka? Hindi ka ba natutuwa para sa ate mo?”
Napatingin sa akin ang lahat.
Kasama siya.
Ang lalaking ilang oras pa lang ang nakalipas ay hinahanap pa ang babaeng nag-block sa kanya.
Pinilit kong ngumiti.
“Natutuwa po.”
Naramdaman kong parang nasugatan ang lalamunan ko sa pagsisinungaling.
“Masaya po ako para kay Ate.”
Saglit na kumislap ang mata ni Gabriel.
Hindi ko alam kung dahil ba narinig niya ang panginginig sa boses ko, o dahil may naalala siya.
Pagkatapos ng hapunan, lumipat ang matatanda sa sala para magkape. Naiwan kaming tatlo sa hardin: ako, ang ate ko, at si Gabriel.
Malamig ang simoy ng gabi. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng fountain sa gitna ng bakuran.
“Aalis muna ako sandali,” sabi ng ate ko. “May tatawagan lang ako.”
Bago siya umalis, hinawakan niya ang braso ko.
Hindi mahigpit, pero may ibig sabihin.
“Nicole, huwag kang masyadong kabahan.”
Napatingin ako sa kanya.
Kabahan?
May alam ba siya?
Pero bago pa ako makapagtanong, tumalikod na siya at pumasok sa loob.
Kami na lang ni Gabriel ang naiwan.
Hindi ako gumalaw.
Gusto kong bumalik sa bahay. Gusto kong tumakbo. Gusto kong tanggalin ang kuwintas at itapon sa pinakamalayong lugar.
Pero bago ako makalakad, nagsalita siya.
“Hindi ka talaga marunong magsinungaling.”
Dahan-dahan akong humarap.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
“Nang sinabi mong regalo iyon ng kaibigan mo, nanginginig ang boses mo.”
“Hindi po.”
“Ganiyan ka rin magsalita kapag kinakabahan.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Hindi ko po kayo naiintindihan.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
Hindi masyadong malapit para maging bastos, pero sapat para maramdaman kong wala na akong matatakasang distansya.
“May kilala akong babae,” sabi niya. “Dalawang taon ko siyang minahal. Hindi ko nakita ang mukha niya. Hindi ko alam ang tunay niyang pangalan. Pero alam ko ang boses niya kapag nagsisinungaling.”
Huminto ang paghinga ko.
“At kanina,” patuloy niya, “sa sasakyan, narinig ko iyon.”
“Marami pong tao ang magkapareho ng boses.”
“Marami rin bang tao ang may parehong kuwintas na ako lang ang nagpagawa?”
Wala akong naisagot.
Tinitigan niya ako.
Hindi galit ang mukha niya.
Mas masakit iyon.
Dahil nasasaktan siya.
“Bakit mo ako hinarangan?” mahina niyang tanong.
Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap.
Ang aminin ang totoo.
O ang patuloy na saktan siya.
Kumapit ako sa huling natitirang lakas ng loob ko.
“Dahil hindi tayo dapat nagkakilala.”
Kumunot ang noo niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“May kasunduan ang pamilya ninyo at pamilya namin.”
“Hindi ako pumayag doon.”
Napatigil ako.
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Hindi ako pumayag. Hindi ko rin balak pumayag.”
“Pero si Ate—”
“Ang ate mo rin, hindi pumayag.”
Parang biglang nawala ang tunog ng buong mundo.
“Ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ba niya sinabi sa iyo?”
Hindi ako makapagsalita.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto sa likod namin.
Naroon ang ate ko.
Tahimik siyang nakatayo, hawak ang cellphone, at seryoso ang mukha.
“Narinig ko ang lahat,” sabi niya.
Nanlamig ako.
“Ate…”
Lumapit siya sa amin.
Hindi galit ang mukha niya. Pero hindi rin iyon mukha ng isang taong walang pakialam.
Tumingin siya kay Gabriel.
“Sinabi ko na sa iyo kanina, kailangan nating tapusin ito ngayong gabi.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Nicole, may dapat kang malaman.”
Nanginginig ang boses ko nang itanong ko,
“Ano iyon?”
Hindi agad siya sumagot.
Sa halip, inilabas niya ang cellphone niya at ipinakita sa akin ang isang mensahe.
Mensahe iyon mula kay Papa.
Isang mensaheng ipinadala sa kanya ilang araw na ang nakalipas.
Nakasulat doon:
“Kahit ayaw mo, matutuloy ang kasunduan. Kung hindi ikaw, si Nicole ang ipapalit namin.”
Parang gumuho ang lupa sa ilalim ng mga paa ko.
Hindi ako makahinga.
Hindi pala ako basta tagamasid lang sa kasunduang ito.
Hindi pala ako basta kapatid na kailangang umatras para sa kaligayahan ng ate niya.
Sa simula pa lang…
Isa rin pala akong nakalaan na piyesa sa larong hindi ko piniling salihan.
At bago pa ako makapagsalita, muling tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Tinignan niya ang screen.
Biglang nagdilim ang mukha niya.
Mula sa loob ng bahay, narinig namin ang boses ni Papa.
“Gabriel, Nicole, pumasok kayo sandali.”
Humakbang papalapit si Mama sa pinto, hawak ang isang pulang sobre.
“May pormal kaming iaanunsyo ngayong gabi.”
Tumingin sa akin si Gabriel.
Mahigpit niyang hinawakan ang pulso ko.
At sa unang pagkakataon, hindi niya itinago ang galit sa mga mata niya.
“Nicole,” bulong niya, “kahit ano ang sabihin nila sa loob, huwag kang papayag.”
Ngunit bago pa kami makagalaw, bumukas nang tuluyan ang pinto.
At narinig ko ang tinig ni Papa, malinaw at matigas.
“Simula ngayong gabi, hindi na ang ate mo ang ikakasal kay Gabriel.”
Huminto ang mundo ko.
Dahil kasunod noon, sinabi niya ang pangalan ko.
“Ako na ang nagpasya.”
“Si Nicole ang magiging nobya niya.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)