KASUNDUANG HINDI KO KAILANMAN PINIRMAHAN
BAHAGI 4: ANG KASUNDUANG HINDI KO KAILANMAN PINIRMAHAN
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Lima buwan bago ang kasal?
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng matandang lalaki.
Hindi ko maalala na may pinirmahan akong anumang kasunduan noong panahong iyon.
Pero kung tutuusin…
Lima buwan bago ang kasal din nagsimula ang lahat ng kakaibang pangyayari.
Si Daniel ang nagprisintang mag-asikaso ng halos lahat ng papeles.
Siya ang nagsabing siya na ang bahala sa reservation ng venue.
Siya rin ang nagdala sa akin sa bangko para raw mas mapadali ang pagbubukas ng joint account.
Noon, hindi ko iyon pinag-isipan.
Akala ko normal lang na nagtutulungan ang dalawang taong magpapakasal.
Ngayon ko lang naisip na baka bawat sandali pala noon ay bahagi na ng plano.
Hindi ako nagpakita na narinig ko ang usapan nila.
Tahimik akong lumakad palayo.
Pagdating ko sa kotse ko, agad kong isinara ang pinto at huminga nang malalim.
Pagkatapos ay tinawagan ko ang isang tao.
—Hello, Attorney Sofia?
Tahimik sa kabilang linya bago sumagot ang babae.
—Mira? Akala ko nasa honeymoon ka na.
Napangiti ako nang mapait.
—Mahabang kuwento. Kailangan ko ng tulong mo.
Makalipas ang isang oras ay nasa opisina na ako ng abogado.
Magkababata kami ni Sofia.
Magkaiba man ang landas na tinahak namin, hindi nawala ang tiwala namin sa isa’t isa.
Tahimik niyang binasa ang lahat ng dokumentong dala ko.
Ang incident report mula sa airport.
Ang pekeng authorization.
Ang mga email.
Ang booking history.
Ang CCTV screenshots.
Hanggang sa makarating siya sa notarized consent.
Inilapag niya ang papel sa mesa.
—Mira, malinaw na hindi pareho ang pirma.
—Iyon din ang sinabi ko.
—Hindi lang iyon.
Tinuro niya ang petsa.
—Ayon dito, alas-dos ng hapon ito pinirmahan.
Tumango ako.
—Ano’ng problema roon?
Binuksan niya ang cellphone ko.
Pinakita niya ang larawan sa gallery.
Larawan iyon ng wedding rehearsal.
May time stamp.
Eksaktong alas-dos ng hapon.
Nasa simbahan ako kasama ang buong pamilya.
Hindi ako maaaring nasa opisina ng notaryo sa parehong oras.
Napangiti si Sofia.
—Isa na itong napakalakas na ebidensya.
Parang may malaking batong naalis sa dibdib ko.
Pero hindi pa tapos.
—May narinig akong usapan kanina.
Ikinuwento ko ang matandang lalaki.
Ang limang buwang kasunduan.
Tahimik siyang nakinig.
Pagkatapos ay nagsalita.
—Kung may ganoong dokumento, mahahanap natin iyon.
Kinabukasan, maaga kaming nagtungo sa registry office.
Humingi si Sofia ng kopya ng lahat ng dokumentong may kaugnayan sa pangalan ko nitong nakaraang taon.
Makalipas ang halos dalawang oras…
May inilabas na makapal na folder ang empleyado.
Isa-isang binuklat iyon ni Sofia.
Bigla siyang tumigil.
—Mira…
Lumapit ako.
May isang kontrata.
May pirma ko.
May fingerprint pa.
Ngunit hindi ko iyon maalala kailanman.
Ang pamagat ng dokumento ay:
Kasunduan sa Pamamahala ng Pinagsamang Ari-arian.
Nakasaad doon na pagkatapos ng kasal, si Daniel ang magkakaroon ng karapatang mamahala sa lahat ng perang papasok sa aming joint account, kabilang ang wedding gifts, travel fund, at iba pang ipon.
Napalunok ako.
—Hindi ko ito pinirmahan.
Tahimik na tumango si Sofia.
—Alam ko.
Tinuro niya ang fingerprint.
—Pero ito ang mas kakaiba.
Tinitigan ko ang papel.
Hindi malinaw ang fingerprint.
Para lamang iyong kinopya mula sa ibang dokumento.
Agad kaming humingi ng forensic examination.
Mabuti na lamang at pumayag ang opisina dahil may pormal nang reklamo.
Tatlong araw ang lumipas.
Tatlong araw ding walang tigil ang pagtawag ni Daniel.
Hindi ko sinagot kahit isa.
Maging ang biyenan ko ay paulit-ulit na nagpapadala ng mensahe.
“Mag-usap muna kayo.”
“Pamilya pa rin kayo.”
“Huwag mong sirain ang kinabukasan ni Daniel.”
Hindi ako sumagot.
Sa halip, abala ako sa pangangalap ng ebidensya.
Samantala, isang hindi inaasahang tao ang tumawag.
Si Clarisse.
Nag-atubili akong sagutin.
—Ano’ng kailangan mo?
Tahimik siya nang ilang segundo.
—Pwede ba tayong magkita?
—Wala na tayong dapat pag-usapan.
—Hindi tungkol kay Daniel.
Napakunot ang noo ko.
—Kung ganoon?
Mahina ang boses niya.
—May mga bagay kang hindi alam.
Nagkita kami sa isang maliit na café.
Simple lang ang suot niya.
Wala ang kumpiyansang ipinakita niya sa airport.
Mukha siyang ilang gabing hindi nakatulog.
Pagkaupo pa lang niya ay inilapag niya ang isang maliit na sobre sa mesa.
—Ano ito?
—Mga screenshot.
Binuksan ko.
Nakita ko ang mahahabang usapan nila ni Daniel.
Mga mensahe bago pa man ang kasal.
“Kapag natuloy ang kasal, makukuha na natin ang access sa account.”
“Konting tiis na lang.”
“Pagkatapos ng honeymoon, hihiwalayan ko rin siya.”
Nanikip ang dibdib ko.
Ngunit may isa pang mensahe ang higit na nagpayanig sa akin.
“Siguraduhin mong mapipirmahan niya ang property agreement bago ang kasal.”
Tumingin ako kay Clarisse.
—Bakit mo ibinibigay sa akin ito?
Napabuntong-hininga siya.
—Dahil hindi ito ang napag-usapan namin.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
Napayuko siya.
—Akala ko pera lang ang habol niya.
Hindi ko alam na pati pangalan mo, pirma mo, at buong buhay mo ang kukunin niya.
Tahimik akong nakinig.
—Noong una, naniwala akong mahal pa rin niya ako.
Pero habang tumatagal…
Napansin kong kahit ako, ginagamit lang niya.
Kapag natapos na ang lahat, ako rin ang balak niyang iwan.
Napatingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, wala akong nakitang pagmamataas sa mukha niya.
Takot lang.
At pagsisisi.
Iniabot niya ang isa pang USB drive.
—Nasa loob lahat ng voice recordings namin.
Lahat ng plano.
Lahat ng usapan.
Lahat ng pag-amin niya.
Hindi ko agad inabot.
—Bakit ko paniniwalaan ito?
Tumulo ang luha niya.
—Dahil gusto kong itama ang huli kong pagkakamali.
Kinuha ko ang USB.
Hindi dahil pinatawad ko siya.
Kundi dahil alam kong mahalaga iyon.
Kinagabihan, dumating ang resulta ng forensic examination.
Tinawagan ako ni Sofia.
—Mira.
—May resulta na?
—Oo.
—Ano ang sabi?
Huminga siya nang malalim.
—Tama ang hinala natin.
Tumayo ako.
—Peke ang pirma?
—Oo.
—At ang fingerprint?
Sandaling natahimik si Sofia bago nagsalita.
—Mas malala pa roon.
Hindi kinunan ang fingerprint mula sa dokumentong iyon.
Kinuha ito mula sa isang lumang loan application na pinirmahan mo dalawang taon na ang nakalipas.
Ipinatong lamang nila ang fingerprint sa bagong kontrata gamit ang digital editing bago ito inilimbag.
Nawalan ako ng masabi.
Ibig sabihin…
Hindi lamang simpleng pandaraya ang ginawa nila.
Matagal na nila akong pinaghandaan.
At habang hawak ko ang telepono, may isa pang mensaheng dumating mula kay Sofia.
Kalakip nito ang larawan ng isang bagong dokumentong kakukuha lamang niya mula sa korte.
Nakasulat sa itaas ang pangalan ni Daniel.
At sa ibaba nito ang isang petisyon na lihim niyang inihain dalawang linggo bago ang aming kasal.
Nang mabasa ko ang dahilan ng petisyon, tuluyan akong napaupo.
Hindi pala honeymoon ang tunay niyang pakay.
Plano na pala niyang tapusin ang aming kasal bago pa man ito tunay na magsimula.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)