BIYAHENG HINDI NILA INAASAHAN
BAHAGI 2: ANG BIYAHENG HINDI NILA INAASAHAN
Namutla ang mukha ni Daniel sa sandaling sinagot niya ang tawag.
Nasa tabi pa rin ako ng gate, hawak ang kamay ni Lio, habang ang dalawang maleta namin ay nakatayo sa tabi ng aking paa. Hindi ako kumilos. Hindi rin ako nagsalita. Pinanood ko lamang kung paano unti-unting nagbago ang ekspresyon ng lalaking ilang minuto lang ang nakalipas ay walang pakialam na ipinagtabuyan kaming mag-ina sa bus.
“Anong ibig mong sabihin na naka-hold ang account?” tanong niya, pilit pinapakalma ang boses.
Sa kabilang linya, hindi ko naririnig ang sinasabi ng kausap niya, pero sapat na ang itsura ni Daniel para maintindihan kong nagsisimula nang gumuho ang tiwala niya sa sarili.
Mabilis siyang lumingon sa akin.
“Mai,” tawag niya, mas mababa na ang tono kaysa kanina. “Ano ang ginawa mo?”
Kumapit nang mahigpit si Lio sa kamay ko. Ramdam kong kinakabahan siya, kaya yumuko ako at ngumiti nang banayad.
“Wala kang kailangang intindihin, anak. Pupunta tayo sa magandang lugar.”
Kuminang ang mga mata niya.
“May swimming pool po ba roon?”
“Oo,” sabi ko. “At may malaking playground.”
Agad siyang ngumiti, parang sa isang sagot ko ay naalis ang bigat sa kanyang dibdib.
Pero si Daniel, lalo lamang nagdilim ang mukha.
Nilapitan niya ako habang hawak pa rin ang cellphone. “Tinatanong kita. Ano ang ginawa mo sa account ng kompanya?”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Account ng kompanya?” mahinahon kong ulit. “Hindi ba account ko iyon?”
Natigilan siya.
Nasa likuran niya ang biyenan kong babae, hawak ang isang kahon ng mamahaling prutas. Kanina ay napakatapang niyang magsabing mag-bus na lang kami ng anak ko. Ngayon, nanlaki ang mga mata niya na para bang ngayon lang niya naalala kung kaninong pangalan nakatali ang malaking bahagi ng negosyong matagal na nilang ipinagmamalaki.
“Mai,” singit ng biyenan ko, pilit pinapalambot ang boses. “Ano ba naman itong ginagawa mo? Aalis na tayo. Huwag kang gumawa ng eksena sa harap ng bahay.”
Ngumiti ako nang walang saya.
“Eksena?” tanong ko. “Kanina, noong ipinapasakay ninyo sa bus ang apo ninyo dahil mas mahalaga ang mga regalo, hindi ba iyon eksena?”
Namula ang mukha niya.
“Hindi naman ganoon ang ibig kong sabihin. Puno lang talaga ang sasakyan.”
“Tama,” sagot ko. “Puno ang sasakyan. Puno ng mga bagay na mas mahalaga kaysa amin.”
Hindi sila agad nakasagot.
Si Daniel ang unang nakabawi. “Mai, huwag mong palakihin ito. Ilang oras lang naman ang biyahe. Susunduin ko kayo sa terminal pagdating doon.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ilang oras lang para sa iyo. Pero para sa anak mo, iyon ang unang beses na mararamdaman niyang hindi siya sapat para magkaroon ng sariling upuan sa sasakyan ng kanyang ama.”
Namilog ang mata ni Daniel, tila ngayon lang niya narinig ang bigat ng ginawa niya.
Pero huli na.
Dumating ang sasakyang in-book ko. Isang malinis at komportableng van ang huminto sa tapat ng bahay. Bumaba ang driver at magalang na lumapit.
“Ma’am, kayo po ba si Ma’am Mai?”
“Oo.”
Kinuha niya agad ang mga maleta namin at inilagay sa likuran.
Lumapit si Daniel at hinawakan ang braso ko. Hindi mahigpit, pero sapat para pigilan ako.
“Saan kayo pupunta?”
Dahan-dahan kong tiningnan ang kamay niya sa braso ko. Marahil may nakita siya sa tingin ko, dahil kusa niya iyong binitiwan.
“Magbabakasyon kami ng anak ko,” sagot ko. “Tulad ng gusto ninyo. Hindi kami sasabay.”
“Mai, hindi ito biro.”
“Wala akong sinabing biro ito.”
Nang sandaling iyon, muling tumunog ang cellphone niya. Sa pagkakataong ito, hindi na lang isang tawag. Sunod-sunod na mensahe ang pumasok. Nakita ko sa screen ang pangalan ng accountant nila.
Hindi ko kailangang hulaan ang laman.
Ilang buwan ko nang inihahanda ang araw na ito.
Hindi dahil gusto kong maghiganti. Kundi dahil matagal ko nang alam na darating ang sandaling kailangan kong iligtas ang sarili ko at ang anak ko.
Noong nagsisimula pa lamang kami ni Daniel, ako ang naglabas ng puhunan para sa maliit niyang negosyo. Ako ang pumirma sa loan. Ako ang naglagay ng titulo ng maliit na lupa na minana ko bilang collateral. Nang lumaki ang kita, pinili kong manahimik at hayaan siyang magmukhang siya ang nagtagumpay.
Dahil asawa ko siya.
Dahil pamilya kami.
Pero sa bawat taon, unti-unti niyang nakalimutan kung sino ang kasama niyang nagtayo ng lahat.
Hanggang sa pati ako, naging parang gamit na puwedeng itabi kung wala nang espasyo.
“Mai,” sabi niya, halos pabulong na. “Hindi mo puwedeng gawin ito. May mga bayarin tayo. May mga tao sa opisina. May kontrata.”
“Tama,” sabi ko. “Kaya nga abogado ang kinausap ko. Legal ang lahat. Ang account na nasa pangalan ko ay pansamantalang pinigilan. Ang mga ari-ariang personal kong pag-aari ay hindi na maaaring gamitin bilang garantiya nang walang pahintulot ko.”
Lalong pumuti ang mukha niya.
Ang biyenan ko naman ay biglang sumabat, “Bakit mo gagawin iyan sa asawa mo? Pamilya kayo!”
Napatitig ako sa kanya.
“Pamilya?” mahinahon kong tanong. “Noong kailangan ng apo ninyo ng upuan, pamilya ba siya?”
Natahimik siya.
May ilang kapitbahay nang napapatingin mula sa malayo. Hindi ako mahilig sa iskandalo, kaya binuhat ko ang bag ni Lio at hinila nang marahan ang kamay ng anak ko.
“Halika na, anak.”
Sumunod si Lio, ngunit bago kami makasakay, tumakbo si Daniel palapit.
“Mai, pag-usapan natin ito. Huwag kang umalis. Puwede nating ayusin.”
Huminto ako.
May bahagi sa akin, ang dating ako, na baka noon ay bumigay sa ganitong tono. Baka noon, naniwala akong nagsisisi siya. Baka noon, sinabi kong sige, kalimutan na natin.
Pero hindi na ako ang dating Mai.
“Daniel,” sabi ko, “anim na taon kitang kinausap. Walong taon akong naghintay na piliin mo kami. Ngayon lang ako tumahimik, saka mo gustong makinig?”
Wala siyang naisagot.
Inakay ko si Lio papasok sa van. Umupo siya sa tabi ng bintana at tuwang-tuwang kumaway sa akin.
“Mommy, aalis na po tayo?”
“Oo,” sabi ko habang sumasakay. “Aalis na tayo.”
Bago magsara ang pinto, narinig kong sumigaw ang biyenan ko.
“Mai! Paano na kami? Paano ang mga regalo? Paano ang pag-uwi namin?”
Napalingon ako sandali.
Sa unang pagkakataon, nakita ko silang lahat na nakatayo sa tabi ng sasakyang punô ng mga kahon, ngunit walang kahit anong katiyakan.
At doon ko naunawaan.
Minsan, kailangang umalis ka muna bago nila makita ang bakanteng lugar na iniwan mo.
Ngunit hindi na iyon problema ko.
Umandar ang van.
Tahimik kong pinatay ang cellphone ko.
Habang papalayo kami, sumandal si Lio sa balikat ko at bumulong,
“Mommy, galit po ba si Daddy?”
Hinaplos ko ang buhok niya.
“Hindi iyon ang importante, anak.”
“Ano po ang importante?”
Tumingin ako sa daang maliwanag sa unahan.
“Na mula ngayon, hindi na tayo sasakay sa lugar kung saan hindi tayo binibigyan ng upuan.”
Akala ko tapos na roon ang lahat.
Pero pagdating namin sa resort kinagabihan, habang masayang tumatakbo si Lio papunta sa malaking Christmas display sa lobby, biglang bumukas ang cellphone ko pagkasaksak ko sa charger.
Mahigit isandaang missed calls.
Dose-dosenang mensahe.
At sa pinakataas ng screen, isang mensaheng galing sa abogado ko ang nagpahinto sa paghinga ko.
“Ma’am Mai, kailangan ninyong makita ito agad. May nadiskubre kaming lihim na transaksyon sa pangalan ng anak ninyo.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)