Pagbalik Niya Sa Condominium, Isang Saradong Pinto Ang Bumungad Sa Kanya; Doon Lamang Niyang Naintindihan Na Hindi Lang Trabaho Ang Nawala Kundi Ang Buong Buhay Na Inakala Niyang Hindi Mawawala
BAHAGI 3 — Pagbalik Niya Sa Condominium, Isang Saradong Pinto Ang Bumungad Sa Kanya; Doon Lamang Niyang Naintindihan Na Hindi Lang Trabaho Ang Nawala Kundi Ang Buong Buhay Na Inakala Niyang Hindi Mawawala
Tahimik akong umuwi matapos ang emergency board meeting.
Hindi ako nagmadali.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, pakiramdam ko ay wala na akong kailangang habulin.
Pagdating sa condominium, nadatnan kong maayos pa rin ang sala.
Nandoon pa rin ang bookshelf na sabay naming binuo noong bagong kasal pa lamang kami.
Nandoon pa rin ang maliit na coffee table na binili namin sa weekend market sa Pasig.
Lahat ay pamilyar.
Pero iba na ang pakiramdam.
Hindi na iyon tahanang puno ng pag-asa.
Isa na lamang itong lugar na matagal ko nang tinitiis.
Lumabas si Aling Rosa, ang matagal naming kasambahay.
—Ma’am Elena, kumusta po ang meeting?
Ngumiti ako nang bahagya.
—Tapos na.
Tahimik siyang tumango.
Parang matagal na rin niyang hinihintay ang sagot na iyon.
—May ipinadala po akong movers kanina. Lahat ng personal na gamit ni Sir Mateo ay nailipat na sa storage facility na nakapangalan sa kanya. Kumpleto rin po ang inventory.
Tumango ako.
Hindi ko itinapon ang mga gamit niya.
Hindi ako nanira ng gamit.
Hindi ako gumanti sa paraang magdudulot ng gulo.
Ang gusto ko lamang ay malinaw ang hangganan.
Makalipas ang halos isang oras, tumunog ang intercom.
—Ma’am, narito po si Sir Mateo.
Tumingin ako sa monitor.
Nakatayo siya sa lobby.
Basang-basa ang polo.
Wala na ang dating kumpiyansa.
Mukhang ilang ulit na niyang sinubukang gamitin ang access card bago niya napagtantong naka-deactivate na iyon.
—Paakyatin mo siya.
Pagpasok niya sa unit, agad niyang napansin ang mga bakanteng bahagi ng walk-in closet.
Wala na ang mga suit.
Wala na ang golf clubs.
Wala na ang mamahaling relo niyang koleksiyon.
Lahat ay nakaimpake nang maayos.
Hindi nawawala.
Hindi rin sinira.
Inilipat lamang.
Napatingin siya sa akin.
—Elena… ano ito?
Tahimik kong inilapag ang isang tasa ng tsaa sa mesa.
—Umupo ka.
Hindi siya umupo.
—Sagutin mo muna ako.
—Hindi ko itinapon ang kahit ano sa mga gamit mo. Nasa storage silang lahat. Binayaran ko na rin ang anim na buwang renta.
Napailing siya.
—Hindi iyon ang punto.
—Ano ba ang punto para sa’yo, Mateo?
Tahimik siyang napatingin sa akin.
Marahil ngayon lamang niya napansin na hindi na ako umiiyak.
Hindi na rin ako nagtatanong.
Wala na rin akong hinihinging paliwanag.
Huminga siya nang malalim.
—Nagkamali ako.
Hindi ko siya sinagot.
—Elena… oo, naging pabaya ako. Pero hindi ibig sabihin noon na wala na akong pagmamahal sa’yo.
Napangiti ako.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil pamilyar na pamilyar na ang linyang iyon.
—Alam mo ba, Mateo… ilang beses ko nang narinig ang salitang “pasensya” mula sa’yo?
Hindi siya nakapagsalita.
—Noong nakalimutan mo ang birthday dinner natin.
Noong anniversary natin na nasa business trip ka raw.
Noong ipinagpalit mo ang bakasyon natin dahil may emergency meeting.
At nitong mga nakaraang buwan…
Noong bawat pagkakataong mas mahalaga ang ibang tao kaysa sa asawa mo.
Tahimik ang buong sala.
Naririnig lamang ang mahinang ugong ng air conditioner.
Maya-maya’y nagsalita siya.
—Hindi naging relasyon ang sa amin ni Bianca.
Diretso ko siyang tiningnan.
—Hindi na mahalaga kung ano ang tawag mo roon.
Ang mahalaga…
Pinili mo siyang unahin.
Araw-araw.
Paulit-ulit.
At iyon ang pinakamasakit.
Napaupo siya.
Ngayon lang marahil niya naramdaman ang bigat ng katahimikan.
Hindi na ito iyong katahimikang naghihintay ng paliwanag.
Ito ang katahimikang alam nang tapos na ang lahat.
Makalipas ang ilang sandali, tumunog ang cellphone ko.
Ang abogado ko.
—Ma’am Elena, may update po.
Lumabas muna ako sa balkonahe upang sagutin ang tawag.
—Na-freeze na po ng kumpanya ang reimbursement accounts. May lumabas pa pong karagdagang transaksyon nitong nakaraang buwan.
—Magkano?
—Halos siyam na milyong piso ang kabuuang halaga.
Napapikit ako.
Mas malaki pa pala kaysa sa inaasahan ko.
—May isa pa po.
—Ano iyon?
—Nakipag-ugnayan na po ang dalawang investors. Gusto raw nilang personal kayong makausap. Hindi na nila gustong ituloy ang negosasyon kay Mateo.
Nagpasalamat ako at ibinaba ang tawag.
Pagbalik ko sa sala, nakaupo pa rin si Mateo.
Ngunit ngayon ay hawak na niya ang isang lumang picture frame.
Larawan namin iyon.
Noong nagsisimula pa lang kaming mangarap.
Pareho kaming walang pera.
Pareho kaming nagtitiwala sa isa’t isa.
Tahimik niyang ibinalik ang frame sa estante.
—Pwede pa ba nating ayusin ito?
Matagal akong hindi sumagot.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong inilapag sa mesa ang isang puting sobre.
Tiningnan niya iyon.
—Ano ito?
—Basahin mo.
Binuksan niya ang sobre.
Habang isa-isang binabasa ang laman, unti-unting nagbago ang kulay ng mukha niya.
Hindi iyon divorce papers.
Hindi pa.
Isa iyong opisyal na demand letter.
Nakasaad doon ang lahat ng halagang personal niyang dapat ibalik sa kumpanya habang nagpapatuloy ang imbestigasyon.
Kasama ang listahan ng mga asset na maaaring maapektuhan kapag napatunayang nagkaroon ng financial misconduct.
Napatingin siya sa akin.
—Ikaw ang nagpasimula nito?
—Hindi.
Mahinahon kong sagot.
—Ikaw ang nagsimula noong pinili mong ipagpalit ang integridad mo para sa pansariling interes.
Tumayo ako at kinuha ang handbag ko.
—Saan ka pupunta?
—May dinner ako.
—Kanino?
Ngumiti ako nang bahagya.
—Sa dalawang investors na matagal mong pinabayaan.
Tahimik siyang nakatitig habang naglalakad ako patungo sa pinto.
Bago ako tuluyang lumabas, huminto ako sandali.
—Mateo.
—Oo?
—May isang bagay ka pang hindi alam.
Napakunot ang noo niya.
—Ano iyon?
Diretso ko siyang tiningnan.
—Ngayong umaga, nagkaisa ang board.
Simula bukas…
Ako na ang pansamantalang Chief Financial Officer ng kumpanya.
At ako rin ang mamumuno sa internal investigation laban sa’yo.
Hindi na siya nakapagsalita.
Dahan-dahan kong isinara ang pinto.
Sa kabilang panig, naiwan siyang mag-isa sa condo na minsan naming tinawag na tahanan.
Habang sa parking area, isang itim na sasakyan ang huminto sa tapat ko.
Pagbukas ng pinto, bumaba ang chairman ng kumpanya.
Tahimik niya akong inabutan ng isang asul na folder.
—Elena, may isa pa tayong problema.
Tinanggap ko ang folder.
Sa harap nito ay may malaking pulang tatak.
CONFIDENTIAL
At nang mabasa ko ang unang pahina, bigla akong napatigil.
May isa pang taong kasabwat ni Mateo sa loob ng kumpanya.
At ang pangalang nakasulat sa ulat…
Ay isang taong hindi ko kailanman pinaghinalaan.
(Itutuloy sa BAHAGI 4 ….)