Nakilala Ko ang Ate Kong CEO sa Isang Business Gala—At Kinabukasan, Akala ng Boss Ko na Isa Akong Sugar Baby

Kabanata 1

Tatlong oras bago magsimula ang taunang Business Excellence Gala sa Makati, bigla akong tinawagan ng boss ko.

“Clara, maghanda ka. Sasama ka sa akin mamayang gabi.”

Napalingon ako sa orasan.

“Sir? Hindi ba hindi tayo kasama sa listahan ng mga inimbitahan?”

Narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga.

“Hindi sana.”

“Pero umatras ang isang kompanya kanina. Nakakuha ako ng slot.”

Ngumiti ako.

Si Marco Reyes, ang CEO ng maliit na logistics startup na Horizon Express, ay hindi kailanman sumusuko.

Tatlong taon na siyang lumalaban para iligtas ang kumpanyang minana niya sa kanyang ama.

Dating kilalang shipping company ang pamilya nila.

Pero nang mamatay ang kanyang ama, nalubog sa utang ang negosyo.

Ngayon, halos limampung empleyado na lang ang natitira.

At araw-araw, personal siyang naghahanap ng investors.

Minsan pa nga, siya mismo ang nagde-deliver ng proposal.

Kaya kahit mahirap ang sitwasyon, hindi ko maiwasang humanga sa kanya.

Nagtrabaho ako bilang executive assistant niya nang mahigit isang taon.

Pero wala siyang alam tungkol sa totoong pagkatao ko.

Para sa kanya…

Isa lang akong simpleng empleyadong nagtapos sa isang state university.

Hindi niya alam na ang apelyido kong Villanueva ay pareho ng isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa.

At hindi niya alam…

Na ang Ate kong si Isabella Villanueva…

Ay ang bagong Chairwoman ng Villanueva Capital Holdings.

Isa sa pinakamalalaking investment firms sa Pilipinas.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, dumating kami sa isang marangyang hotel sa Makati.

Punong-puno ng mga negosyante.

Mga senador.

Mga kilalang artista.

At mga CEO ng malalaking korporasyon.

Habang nakatingin ako sa paligid, naramdaman ko ang kakaibang pananabik.

Mahigit limang taon na rin akong hindi sumasama sa mga ganitong pagtitipon.

Noong bata pa ako, lagi akong kasama nina Mama at Ate.

Pero nang pumasok ako sa kolehiyo, nagpasya akong mamuhay nang normal.

Ayaw kong tratuhin ako ng mga tao batay sa apelyido namin.

Gusto kong patunayan na kaya kong magtagumpay nang sarili ko.

At ngayong gabi…

Isa lang akong assistant.

Walang nakakaalam kung sino talaga ako.

Maliban sa isang tao.

Ang Ate ko.

“Clara.”

Naputol ang iniisip ko.

Nakatingin sa akin si Marco.

“Handa ka na?”

Tumango ako.

“Handa na po.”

Ngumiti siya.

“Ngayong gabi, kailangan nating makahanap ng investor.”

“Kahit isa lang.”

Inilabas ko ang tablet.

“Nakaayos na po ang presentation.”

“May dalawang proposal tayong dala.”

“Isa para sa expansion.”

“Isa para sa strategic partnership.”

Napangiti siya.

“Mabuti.”

Pagpasok namin sa ballroom, halos mawalan ako ng hininga.

Napakaganda ng lugar.

Crystal chandeliers.

Champagne towers.

Live orchestra.

At sa gitna ng bulwagan…

May isang babaeng nakasuot ng itim na designer gown.

Napapalibutan ng dose-dosenang tao.

Eleganteng nakangiti.

Matikas.

Makapangyarihan.

Ang Ate ko.

Si Isabella.

At nang magtagpo ang mga mata namin…

Halos mapangiti siya.

Pero mabilis niyang itinago ang ekspresyon.

Naiintindihan niya agad.

Ayaw kong malaman ng boss ko ang katotohanan.

Biglang nagsalita si Marco.

“Clara.”

“Tingnan mo.”

“Si Chairwoman Isabella.”

“Kung makakausap natin siya ngayong gabi…”

“Baka ito na ang pagkakataon ng Horizon.”

Napasinghap ako.

“Hindi kaya masyadong mataas ang target natin?”

Napangiti siya.

“Kung hindi tayo susubok…”

“Talo na agad tayo.”

At bago pa ako makatanggi…

Hinawakan niya ang siko ko.

At diretso kaming lumapit.

Pagdating namin sa harap ni Isabella…

Tahimik siyang tumingin sa amin.

Seryoso.

Propesyonal.

Parang hindi niya ako kilala.

Inilahad ni Marco ang kamay niya.

“Good evening, Ma’am.”

“Ako po si Marco Reyes ng Horizon Express.”

“At ito po ang executive assistant kong si Clara.”

Lumunok ako.

At pilit ngumiti.

“Good evening po.”

“Malaking karangalan po ang makilala kayo.”

Saglit akong tumingin sa Ate ko.

Isang maliit na senyas.

Agad niya akong naintindihan.

Nakipagkamay siya.

At parang unang beses niya akong nakita.

“Miss Clara.”

“Napakaganda ng pangalan mo.”

Napapikit ako.

Hindi talaga nagbabago ang Ate ko.

Kahit nasa negosyo.

Mahilig pa rin akong asarin.

Samantalang si Marco…

Napatigil.

Parang may kakaibang naramdaman.

Pero hindi siya nagsalita.

Sa halip ay inilabas niya ang proposal.

“Ma’am.”

“Alam kong marami kayong naririnig na business pitches.”

“Pero sana mabigyan ninyo kami ng limang minuto.”

Hindi agad sumagot si Isabella.

Sa halip…

Inabot niya ang isang baso ng juice.

At iniabot sa akin.

“Miss Clara.”

“Mukhang pagod ka.”

“Uminom ka muna.”

Nanlaki ang mata ni Marco.

Napatingin siya sa akin.

Pagkatapos ay tumingin kay Isabella.

At doon ko unang nakita…

Ang kakaibang ekspresyon sa mukha niya.

Parang…

Nalilito.

Nagseselos.

At may bahid ng takot.

Pagkatapos ng gala…

Tahimik akong lumabas sa likurang parking lot.

May naghihintay na itim na luxury SUV.

Binuksan ni Isabella ang pinto.

“Bilis.”

“Bago ka pa makita.”

Sumakay ako.

At huminga nang maluwag.

Akala ko…

Natapos na ang gabi.

Hindi ko alam…

Na sa kabilang bahagi ng parking area…

Nakatayo si Marco.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa folder.

Namumutla ang mukha.

Habang nakatingin sa sasakyang sinakyan ko.

At nakita niyang sumilip si Isabella mula sa loob.

Ngumiti sa akin.

At hinawakan pa ang kamay ko.

Unti-unting namula ang mga mata ni Marco.

Mahina siyang bumulong.

“Hindi…”

“Huwag mong sabihin…”

“May iba pala siyang buhay…”

“At buong panahong ito…”

“Ako lang ang walang alam.”

Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga…

Tumawag siya sa HR.

“Pakipasok si Clara.”

“Ngayon din.”

At sa mesa niya…

May nakahanda nang isang sobre.

Isang resignation form.

At isang dokumentong may nakasulat:

CONFIDENTIAL INVESTIGATION REPORT

Sa unang pahina…

Naroon ang litrato ko.

Kasama si Isabella.

Na may malaking pamagat:

“Posibleng May Relasyon ang Empleyado sa Chairwoman ng Villanueva Capital.”

At eksaktong sandaling iyon…

Binuksan ko ang pinto ng opisina niya.

Ngumiti ako.

“Good morning, Sir.”

Hindi ko alam…

Na handa na siyang tanungin ang isang bagay na maaaring tuluyang magbago sa relasyon naming dalawa.

“Clara…”

“Sino ba talaga ang babaeng iyon?”

Kabanata 2

Tahimik akong isinara ang pinto ng opisina.

Nakaupo si Marco sa likod ng mesa.

Hindi siya tumingin agad sa akin.

Nakatingin lang siya sa dokumentong nasa harapan niya.

“Umupo ka.”

Bahagya akong nagtaka.

Karaniwan kasi, kahit seryoso siya sa trabaho, palagi siyang magalang.

Ngayon, malamig ang tono niya.

Umupo ako.

“May problema po ba, Sir?”

Dahan-dahan niyang itinulak papunta sa akin ang sobre.

“Basahin mo.”

Binuksan ko ito.

At halos matawa ako nang makita ang laman.

Mga litrato namin ni Ate.

Pababa ako ng SUV.

Binubuksan niya ang pinto para sa akin.

May isang larawan pa na nakahawak siya sa kamay ko.

Napakaganda ng kuha.

Para talaga kaming…

Magkasintahan.

Napatingin ako kay Marco.

“Sir…”

“Ano po ito?”

Napahigpit ang pagkakahawak niya sa bolpen.

“Ikaw ang dapat kong tanungin.”

“Sino ba talaga siya?”

Tahimik ako.

Hindi ko alam kung paano sasagutin.

Hindi dahil gusto kong magsinungaling.

Kundi dahil natatawa talaga ako.

“Ano po ba ang iniisip ninyo?”

Tumayo siya.

Naglakad papunta sa bintana.

Pagkatapos ay nagsalita nang hindi lumilingon.

“Clara.”

“Isang taon kitang nakasama.”

“Alam kong hindi ka mahilig sa mamahaling gamit.”

“Hindi ka gumagamit ng branded bags.”

“Hindi ka nagsusuot ng alahas.”

“Hindi ka nagpapakita ng anumang kakaibang bagay.”

“Pero kagabi…”

“Lumabas ka kasama ng pinakamakapangyarihang babae sa investment industry.”

“Tapos sumakay ka sa sasakyan niyang nagkakahalaga ng higit dalawampung milyong piso.”

Tahimik siyang tumawa.

Mapait.

“Alam mo bang magdamag akong hindi nakatulog?”

Napakunot noo ako.

“Bakit naman po?”

Bigla siyang lumingon.

Namumula ang mga mata niya.

“Dahil iniisip ko…”

“Kung naging mahirap ba akong boss.”

“Kung mababa ba ang sweldo mo.”

“Kung kulang ba ang pagtrato ko sa’yo.”

“Kaya napilitan kang humanap ng ibang paraan para magkaroon ng magandang buhay.”

Napasinghap ako.

“Ano?!”

Tumango siya.

“Akala ko…”

“May relasyon kayo.”

Halos mabulunan ako.

“Sir!”

“Babae po siya!”

Napakamot siya sa noo.

“Alam ko.”

“Pero hindi na mahalaga kung babae o lalaki.”

“Ang mahalaga…”

“May espesyal na relasyon kayo.”

Hindi ko napigilang tumawa.

Talagang tumawa ako nang malakas.

Napakunot lalo noo niya.

“Nakakatawa ba?”

“Oo.”

“Sobra.”

Hindi ko mapigilan.

“Sir.”

“Akala ninyo sugar baby ako?”

Tahimik siya.

Hindi sumagot.

Pero sapat na ang ekspresyon niya.

At doon ko nalaman.

Oo.

Iyon nga ang iniisip niya.

Napahawak ako sa tiyan ko sa kakatawa.

Samantalang siya naman ay lalo lamang sumimangot.

“Clara.”

“Hindi ito biro.”

“Kung may problema ka…”

“Pwede mo naman akong sabihan.”

“Pwede kitang tulungan.”

Unti-unti akong tumigil sa pagtawa.

Tumingin ako sa kanya.

Biglang naging seryoso.

“Sir.”

“Kung sabihin kong wala kayong dapat ipag-alala.”

“Maniniwala ba kayo?”

Tahimik siya.

Pagkatapos ay umiling.

“Hindi.”

Napabuntong-hininga ako.

Mukhang hindi talaga ako makakatakas.

Kukunin ko sana ang cellphone ko.

Pero biglang may kumatok.

Pumasok ang HR manager.

Mukhang kinakabahan.

“Sir Marco.”

“Nandito po si Chairwoman Isabella Villanueva.”

Nanigas ang buong opisina.

“Kasama po niya ang legal team.”

“At apat na board directors.”

Natigilan si Marco.

“Ano?”

“Ano’ng ginagawa niya rito?”

Lumunok ang HR.

“Humihingi po siya ng appointment.”

“Personal.”

“At sinabi niyang…”

Huminto siya.

Napatingin sa akin.

At saka kay Marco.

“Sinabi niyang…”

“Narito siya para sunduin ang bunso niyang kapatid.”

Tahimik.

Napakatahimik.

Parang tumigil ang oras.

Dahan-dahang lumingon si Marco.

Unti-unti.

Parang robot na nauubusan ng baterya.

Nakatingin siya sa akin.

Hindi makapaniwala.

At ako naman…

Napakamot na lamang sa ulo.

Mahinang ngumiti.

“Sorpresa?”

Sa mismong sandaling iyon…

Bumukas ang pinto.

At pumasok si Isabella.

Nakasuot ng puting suit.

Eleganteng elegante.

Kasunod ang apat na abogado.

Diretso siyang lumapit.

Hindi man lang tumingin kay Marco.

Bagkus…

Inilagay niya ang kamay sa balikat ko.

At malamig na ngumiti.

“Clara.”

“Sabi ni Mama.”

“Umuwi ka na.”

“At ikaw…”

Sa unang pagkakataon ay tumingin siya kay Marco.

Matalim ang tingin.

“Ikaw ba ang boss na nag-imbestiga sa kapatid ko?”

Namutla si Marco.

At hindi pa niya alam…

Na mas malaking sikreto ang malalaman niya pagkalipas lamang ng ilang minuto.

Dahil ang Horizon Express…

Ang kumpanyang ipinaglalaban niya sa loob ng tatlong taon…

Ay may koneksiyon pala sa pamilya Villanueva.

At ang kapalaran nito…

Ay nakasalalay sa isang pirma lamang ni Isabella.

Nakilala Ko ang Ate Kong CEO sa Isang Business Gal...