Pinagbintangan Akong Nagpanggap na May Sakit Para Makakuha ng Scholarship—Pero Walang Nakakaalam Kung Ano Talaga ang Nawala sa Akin Tatlong Taon Na ang Nakalipas
Pawis na pawis na bumalik sa dormitoryo si Hazel matapos ang mandatory fitness assessment ng unibersidad.
Pagpasok pa lamang niya sa kuwarto, nakita niya akong nakaupo sa kama, tahimik na nagbabasa habang umiinom ng tsaa.
Napangisi siya.
“Ang sarap talaga ng buhay mo, Andrea.”
Tumingin ako.
“Bakit?”
“Bakit?” natatawa niyang sagot.
“Kami halos himatayin sa 1.6-kilometer run sa oval ng campus.”
“Ikaw? Relax lang dito.”
Humigop ako ng tsaa.
May medical exemption ako.
Alam iyon ng buong dormitoryo.
Pero hindi tumigil si Hazel.
“Alam mo…” sabi niya habang inilalapag ang bag.
“May nakita akong babae kanina.”
“Kasing tangkad mo.”
“Pareho kayo ng puting university shirt.”
“Tumatakbo para sa ibang estudyante.”
“Binabayaran yata.”
Napatingin sa akin ang dalawa pa naming kasama sa kuwarto.
Natawa lang ako.
“At sigurado kang ako iyon?”
“Oo.”
“Paano?”
“Dahil pakiramdam ko ikaw.”
Tumawa ako.
Akala ko simpleng inggit lang.
Hindi ko alam na iyon pala ang simula ng pagkasira ng apat na taong pinaghirapan ko.
Kinabukasan, alas nuwebe ng umaga.
May kumatok sa pintuan.
Pagbukas ko, naroon ang Student Affairs Officer na si Professor Ramon Castillo.
Kasama niya si Hazel.
At nakangiti ito.
Parang nanalo sa lotto.
“Andrea De Leon.”
“Kailangan mong sumama sa opisina.”
“Bakit po?”
May ibinagsak siyang cellphone sa mesa.
“Ikaw na mismo ang tumingin.”
Binuksan ko ang university forum.
Isang post ang may mahigit sampung libong reactions.
ANDREA DE LEON FAKED HER DISABILITY TO AVOID FITNESS TESTS BUT SECRETLY EARNS MONEY BY RUNNING FOR OTHER STUDENTS
Sunod-sunod ang comments.
“Kadiri.”
“Kaya pala mataas GPA.”
“Scammer.”
“Alisin ang scholarship.”
“Unfair.”
Tahimik kong ibinaba ang cellphone.
“Hindi po ako tumakbo para sa iba.”
Humalukipkip si Professor Castillo.
“May ebidensya.”
Inilabas ni Hazel ang screenshot.
Malabong CCTV image.
May babaeng tumatakbo.
Naka-puting university shirt.
Yun lang.
Hindi makita ang mukha.
Napangiti ako.
“Iyan?”
“Oo.”
“Hindi ba’t libo kaming may ganitong shirt?”
Namula si Hazel.
“Hindi mo kami maloloko.”
“Sinadya mong isuot para may dahilan kang itanggi.”
Napailing ako.
“Wala kayong kahit isang malinaw na larawan.”
“Walang mukha.”
“Walang pangalan.”
“Walang video.”
“Puro hula.”
Tumayo si Hazel.
“Pero bakit ka exempted?”
“Dahil may sakit.”
“Sabi mo.”
“Pero sa dorm, normal ka namang kumilos.”
“Wala kang saklay.”
“Hindi ka pilay.”
“Parang wala kang problema.”
Unti-unting dumami ang mga estudyanteng nakikinig sa labas ng opisina.
May nagbulungan.
“Tama nga.”
“Mukha naman siyang healthy.”
“Bakit exempted?”
Huminga ako nang malalim.
“Wala akong obligasyong ipaliwanag ang medical history ko.”
Pero tumawa si Hazel.
“Ano?”
“Takot kang malaman nila?”
Napatingin siya sa ibang estudyante.
“Alam n’yo ba?”
“Kapag exempted ka sa PE subjects, hindi bababa ang GPA mo.”
“At sino ba ang rank number one ngayon?”
Tinuro niya ako.
“Si Andrea.”
“At sino ang rank number two?”
Tahimik siyang ngumiti.
“Ako.”
Natahimik ang lahat.
Ngayon malinaw na.
Hindi ito tungkol sa fitness test.
Hindi ito tungkol sa hustisya.
Ito ay tungkol sa scholarship.
Sa full master’s sponsorship.
At sa slot para sa exchange program sa Singapore.
Kapag natanggal ako…
Si Hazel ang papalit.
Biglang may sumigaw.
“Sir!”
Isang lalaking estudyante ang lumapit.
Si Mark Santos.
Rank number three.
“Kung totoo ngang nandaya siya, dapat kanselahin ang scholarship!”
“Nawalan kami ng pagkakataon dahil sa kanya!”
Lumapit siya sa akin.
Galit na galit.
“Isauli mo ang slot na hindi naman para sa’yo!”
Itinulak niya ako.
Napasandal ako sa mesa.
Napangiwi ako sa sakit.
At doon…
Napatingin ang lahat.
Dahil sa ilalim ng pantalon ko…
May narinig silang kakaibang tunog.
TOK.
TOK.
Parang bakal na tumama sa kahoy.
Natahimik ang buong opisina.
Napakunot-noo si Professor Castillo.
“Ano iyon?”
Namutla si Hazel.
Ako naman ay dahan-dahang yumuko.
At inilagay ang kamay ko sa kaliwang hita.
Pagkatapos ay tumingin ako sa kanilang lahat.
Mahinahon.
Walang galit.
Walang luha.
At sinabi ko lamang—
“Gusto ninyo bang malaman kung bakit exempted ako sa PE?”
“Sige.”
“Tatlong taon na ang nakalipas…”
“…iniwan ko ang kalahati ng kaliwang binti ko sa ilalim ng isang bus sa Quezon City.”
At doon lamang nagsimulang manginig ang mukha ni Hazel.
Dahil may isang taong kararating pa lang sa pintuan ng opisina—at hawak niya ang kumpletong medical records ko.
At ang taong iyon ay hindi isang doktor.
Kundi ang mismong dating driver na nakabangga sa akin.
Natahimik ang buong opisina.
Parang huminto ang oras.
Nakatingin ang lahat sa kaliwang binti ko.
Si Hazel, na kanina lamang ay punong-puno ng kumpiyansa, ay unti-unting namutla.
“A-anong ibig mong sabihin?” nauutal niyang tanong.
Dahan-dahan akong umupo.
Pagkatapos ay hinubad ko ang sapatos ko.
Kasunod ang medyas.
At maingat kong inalis ang espesyal na cover ng prosthetic leg.
Tumambad ang titanium socket na nakakabit sa natitira kong hita.
May ilang estudyanteng napasinghap.
May isang babae pang napatakip ng bibig.
“Oh my God…”
“Hindi…”
“Prosthetic pala…”
Namuti ang mukha ni Professor Castillo.
“Andrea…”
“Ikaw…”
Tumango ako.
“Tatlong taon na ang nakalipas.”
“Pauwi ako mula sa volunteer teaching program namin sa Tondo.”
“Isang bus ang nawalan ng preno.”
“Tinulak ko palabas ang dalawang batang nasa harapan ko.”
“Pero hindi na ako nakaiwas.”
Tumigil ako sandali.
Hindi dahil nasasaktan ako.
Kundi dahil ayokong maawa sila.
“Pagkagising ko sa ospital…”
“Wala na ang kalahati ng kaliwang binti ko.”
Tahimik ang lahat.
Hindi makapagsalita si Hazel.
Maging si Mark Santos ay nakayuko.
Ngunit bago pa man may makapagsabi ng anuman—
May kumatok.
Tatlong beses.
Tok.
Tok.
Tok.
Lumingon kaming lahat.
Isang lalaki na nasa limampung taong gulang ang nakatayo sa pintuan.
Simple ang suot.
Mukha siyang ordinaryong drayber.
Pero nanginginig ang mga kamay niya.
May dala siyang makapal na brown envelope.
Nakilala ko agad siya.
Si Mang Ernesto.
Ang drayber ng bus.
Ang lalaking araw-araw na bumibisita sa akin sa ospital noon.
Ang lalaking halos magpakamatay sa konsensiya.
Lumapit siya.
Huminto sa harapan ko.
Pagkatapos ay yumuko.
Nang napakalalim.
“Andrea.”
“Patawarin mo ako.”
Umiyak ang matanda.
“Kasalanan ko.”
“Kung hindi ako nagpuyat noon para magdoble ng pasada…”
“Hindi mawawala ang paa mo.”
Tumayo si Professor Castillo.
“Hindi po kailangan—”
Pero itinaas ni Mang Ernesto ang envelope.
“Nandito lahat.”
“Medical records.”
“Hospital bills.”
“Certification ng disability.”
“At approval letter ng university.”
Ibinigay niya ito sa propesor.
Isa-isang binasa ni Professor Castillo ang mga dokumento.
Unti-unting nagbago ang ekspresyon niya.
Pagkabigla.
Pagkahihiya.
Pagkakasala.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Hazel.
“Hazel.”
“Alam mo ba ito?”
Napaatras si Hazel.
“H-hindi.”
“Hindi ko alam.”
“Akala ko—”
“Akala mo?” tanong ko.
“Akala mong nandadaya ako?”
Hindi siya makatingin sa akin.
Tumulo ang luha niya.
“Ako kasi ang pangalawa sa ranking.”
“Kapag nawala ka…”
“Ako ang makakakuha ng scholarship.”
Tahimik akong ngumiti.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil nakakalungkot.
Ganito pala kaliit ang tingin niya sa akin.
Na handa siyang sirain ang buhay ng isang tao.
Dahil lamang sa inggit.
Ngunit biglang nagsalita si Professor Castillo.
“Hindi lang ito simpleng paninirang-puri.”
“Nag-file na kami ng report sa Cybercrime Unit.”
Natahimik si Hazel.
“Ano?”
“Natukoy na namin ang anonymous account.”
“Ikaw ang gumawa.”
“Ikaw rin ang nag-edit ng CCTV image.”
Namutla siya.
“Sir…”
“Makinig po kayo…”
At doon pumasok ang isang IT staff.
May dala siyang laptop.
“Sir.”
“Nakuha na namin ang deleted files.”
“At may nakita po kaming chat records.”
Napakunot-noo si Professor Castillo.
“Anong chat records?”
Binuksan ng IT staff ang screen.
At kitang-kita ng lahat ang mensahe ni Hazel.
Hazel:
“Kailangan nating pabagsakin si Andrea bago lumabas ang final list.”
Unknown User:
“Paano?”
Hazel:
“Madali lang.”
“Kapag nasira ang reputasyon niya, kusa siyang aalis.”
“At saka…”
“May mas malaking sikreto pa akong nalaman tungkol sa kanya.”
Natahimik ang buong opisina.
Napakunot-noo ako.
Hindi ko alam ang tinutukoy niya.
Tumingin si Professor Castillo.
“Anong sikreto?”
Umiyak si Hazel.
Ayaw niyang magsalita.
Pero nagsalita si Mang Ernesto.
Mahina.
At nanginginig.
“Dahil…”
“Hindi lamang ang paa ni Andrea ang nawala noon.”
Tumigil siya.
Napuno ng luha ang kanyang mga mata.
“May isa pang batang nasugatan sa aksidente.”
“At ang batang iyon…”
“ay kapatid ni Hazel.”
Namilog ang mga mata ni Hazel.
“Hindi…”
“Imposible.”
Hindi makapagsalita si Mang Ernesto.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
At ibinunyag ang katotohanang itinago sa loob ng tatlong taon.
“Andrea…”
“…ikaw ang taong nagligtas sa buhay ng kapatid ni Hazel.”
At doon tuluyang bumagsak sa sahig si Hazel.
Habang nanginginig niyang binubulong—
“Hindi…”
“Hindi maaaring siya…”
“Dahil kung siya ang nagligtas kay Bea…”
“…ako pala ang sumira sa buhay ng taong nagligtas sa kapatid ko.”
