Limang Taon Nang Kasal, Ang Tanging Kinaiinisan Ko sa Asawa Ko Ay Ang Kanyang Pag-iipon ng Gintong Alahas—Hanggang sa Gabi na Nilimas ng Kasosyo Ko ang ₱30 Milyon ng Kumpanya at Binuksan Niya ang Matagal Niyang Itinatagong Aparador…
Limang Taon Nang Kasal, Ang Tanging Kinaiinisan Ko sa Asawa Ko Ay Ang Kanyang Pag-iipon ng Gintong Alahas—Hanggang sa Gabi na Nilimas ng Kasosyo Ko ang ₱30 Milyon ng Kumpanya at Binuksan Niya ang Matagal Niyang Itinatagong Aparador…
Kabanata 1
Sa loob ng limang taon naming pagsasama ni Marielle Santos, iisa lang ang bagay na halos araw-araw naming pinag-aawayan.
Hindi siya maluho.
Hindi siya mahilig sa branded bags.
Hindi rin siya nagpapa-salon linggo-linggo tulad ng mga asawa ng mga kaibigan ko.
Pero may kakaiba siyang bisyo.
Tuwing sweldo.
Diretso siyang pumupunta sa mga alahasan sa Quiapo o Binondo.
Minsan isang manipis na bracelet.
Minsan maliit na bangle.
Minsan sampung gramo.
Minsan dalawampu.
At kapag may bonus siya sa bangko kung saan siya nagtatrabaho, bumibili siya ng mas mabigat na piraso.
Paulit-ulit.
Tahimik.
Walang mintis.
Ako si Adrian Villanueva.
Tatlong taon na akong kasosyo sa isang IT solutions company sa Makati kasama sina Miguel Dela Cruz at Paolo Reyes.
Maganda ang takbo ng negosyo.
Lumalaki ang mga kontrata.
Malapit na naming makuha ang pinakamalaking proyekto namin.
Kung magiging maayos ang lahat…
Bawat isa sa amin ay kikita ng hindi bababa sa limang milyong piso ngayong taon.
At habang ako ay abalang-abala sa pagpapalaki ng negosyo…
Ang asawa ko naman ay tila kuntento nang mag-ipon ng ginto.
Hindi ko maintindihan.
Isang gabi habang nasa isang bar kami sa BGC kasama ang mga kasosyo ko, tumawag si Marielle.
Mahina ang boses niya.
“Love… bumaba ulit ang presyo ng ginto ngayon.”
“May nabili akong maliit na bracelet.”
Napapikit ako.
Huminga nang malalim.
“Marielle.”
“Hanggang kailan ka bibili ng ganyan?”
“Alam mo bang puwede nating ipasok sa kumpanya ang perang ginagastos mo?”
“Tingnan mo si Karen, asawa ni Miguel.”
“Nag-aaral ng MBA.”
“Nag-iinvest sa mutual funds.”
“Ikaw?”
“Ginto pa rin?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ng ilang segundo.
Mahinang sabi niya.
“Gusto ko lang mag-ipon.”
Napatawa ako.
“Mag-ipon?”
“Para saan?”
“May emergency fund tayo.”
“May insurance.”
“May savings.”
“Anong klaseng pag-iipon ba ‘yan?”
Hindi siya sumagot.
Katulad ng dati.
Hindi nakikipagtalo.
Hindi nagtatampo.
Hindi nagpapaliwanag.
Pagbalik ko sa mesa, nagtawanan sina Miguel at Paolo.
“Bro.”
“Baka naghahanda si misis mo.”
“Sakaling iwan ka.”
“May pangsimula na agad.”
Nagtawanan silang lahat.
Napangiti rin ako.
Pero hindi ko alam kung bakit.
Parang may kung anong bumigat sa dibdib ko.
Dahil ang totoo…
Matalino si Marielle.
Mas mataas pa nga ang grades niya sa akin noong college.
Graduate siya ng Finance.
Mahusay sa pera.
At alam kong hindi siya bumibili ng ginto dahil wala siyang alam.
May dahilan.
Pero hindi ko lang maintindihan.
Pag-uwi ko nang gabing iyon.
Halos alas onse na.
Patay ang ilaw sa sala.
May maliit na ilaw lamang na nagmumula sa aming kwarto.
Pagpasok ko.
Nakita ko siyang nakaupo sa gilid ng kama.
May maliit na pulang kahon sa harap niya.
At may ilang resibo.
Pagkakita niya sa akin.
Agad niya itong isinara.
“Nakainom ka?”
“Kaunti lang.”
Tumayo siya.
Nagpunta sa kusina.
At bumalik dala ang mainit na bimpo.
Tahimik niya akong pinunasan sa noo.
Katulad ng ginagawa niya sa loob ng limang taon.
Hindi siya malambing.
Hindi siya mahilig yumakap.
Hindi siya clingy.
Hindi siya palaging nagsasabing mahal niya ako.
Pero hindi rin siya nagkulang.
Laging may pagkain.
Malinis ang bahay.
Maayos ang lahat.
Parang isang taong tahimik na gumagawa ng tungkulin niya.
Habang pinagmamasdan ko siyang humihiga at tumalikod sa akin.
Bigla akong nagsalita.
“Marielle.”
“Hmm?”
“Bawasan mo na ang pagbili ng ginto.”
Mahina siyang sumagot.
“Sige.”
“Kaunti na lang.”
Katulad ng lagi niyang sagot.
At muli kaming natulog.
Magkalayo.
Na para bang dalawang taong magkasama lamang sa iisang bahay.
Hindi mag-asawa.
Hindi rin magkaibigan.
At hindi ko alam noon…
Na makalipas lamang ang tatlong linggo…
Isang tawag ang magpapabago sa buong buhay ko.
Isang tawag na magsasabing nawawala si Miguel.
Sarado ang opisina.
Patay ang mga telepono.
At nawawala rin ang mahigit tatlumpung milyong piso ng kumpanya.
Nang gabing iyon…
Habang nanginginig akong nakaupo sa sala…
Tahimik na lumapit si Marielle.
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos ay dahan-dahang hinila palabas ang malaking aparador sa aming silid.
At sa likod nito…
May nakatagong bakal na pinto.
Kinuha niya ang susi sa ilalim ng kanyang unan.
Ipinasok ito.
At nang bumukas ang pinto…
Hindi ako nakapagsalita.
Dahil ang nasa loob…
Ay hindi lamang mga gintong alahas.
May mga dokumento.
Mga sobre.
Mga bundle ng resibo.
At dose-dosenang piraso ng ginto na kumikislap sa ilalim ng ilaw.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon…
Ngumiti siya.
At sinabi ang mga salitang nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Adrian… bago ka magtanong kung bakit ako nag-ipon ng lahat ng ito…”
“May kailangan muna akong ipakita sa’yo tungkol kay Miguel.”
At nang buksan niya ang unang sobre… nanlamig ang buong katawan ko.
Sa ibabaw nito ay nakasulat lamang ang tatlong salita:
“Hindi siya nawawala.”
Itutuloy…
Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa sobre. Hindi ko agad ito nabuksan. Pakiramdam ko ay may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Tumingin ako kay Marielle.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Tahimik siyang umupo sa harap ko.
“Basahin mo.”
Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.
Mga larawan.
Mga screenshot.
Mga bank transfer.
Mga kontrata.
Mga resibo.
At sa bawat papel na inilalabas ko, lalong bumibigat ang dibdib ko.
Hindi nawawala si Miguel.
Mahigit walong buwan na pala siyang naglilipat ng pera.
Paunti-unti.
Hindi sapat para mapansin ko.
Dalawang daang libo.
Tatlong daang libo.
Limang daang libo.
Hanggang sa umabot sa milyon-milyon.
Nakasaad sa mga dokumento ang pangalan ng isang kompanyang nakarehistro sa Cebu.
Ang direktor.
Miguel Dela Cruz.
Napahawak ako sa ulo ko.
“Hindi posible.”
“Magkaibigan kami.”
“Magkasama kaming nagsimula.”
Tahimik si Marielle.
“Kaibigan mo siya.”
“Hindi ibig sabihin noon na hindi ka niya kayang lokohin.”
Tumayo ako.
“Hindi.”
“Hindi puwede.”
“Bakit ngayon mo lang sinabi?”
Napatingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nakita kong may lungkot sa mga mata niya.
“Kasi hindi ka nakikinig.”
“Tuwing magsasalita ako tungkol sa negosyo mo, sinasabi mong wala akong alam.”
“Kapag may napapansin ako, sinasabi mong masyado akong nag-aalala.”
“Kapag nagtatanong ako tungkol kay Miguel, ipinaparamdam mong wala akong karapatang makialam.”
Hindi ako nakapagsalita.
Naalala ko.
Maraming beses niyang tinanong.
Bakit daw masyadong malaki ang entertainment expenses.
Bakit paulit-ulit ang emergency withdrawals.
Bakit may supplier na binabayaran kahit walang delivery records.
At bawat pagkakataon.
Ako mismo ang tumahimik sa kanya.
“Doon ka na lang sa mga alahas mo.”
“Hayaan mo na ang negosyo.”
Paulit-ulit kong sinabi iyon.
Napabuntong-hininga siya.
“Noong una, inisip kong baka nagkakamali lang ako.”
“Pero habang tumatagal, mas dumadami ang ebidensiya.”
“Kaya nagsimula akong mag-ipon.”
Napatingin ako sa mga gintong nakasalansan sa vault.
“Para saan?”
“Para sa atin.”
“Sakaling dumating ang araw na mawalan tayo ng lahat.”
“Alam kong darating iyon.”
“Pero hindi ko alam kung kailan.”
Parang may humigpit sa lalamunan ko.
“Ako…”
Napailing siya.
“Hindi ko kailangan ng paliwanag.”
“Gusto ko lang maging handa.”
“Kapag nawalan ka ng negosyo.”
“Kapag iniwan ka ng mga kaibigan mo.”
“Kapag pinagtawanan ka ng mga tao.”
“Ayaw kong mawalan ka rin ng bahay.”
Tahimik akong umupo.
Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang luha ko.
Limang taon.
Limang taon ko siyang pinagalitan.
Pinagtawanan.
Pinagsabihan ng nanay ko.
Pinahiya ng mga kaibigan ko.
At sa loob ng limang taon.
Tahimik lang siyang naghanda para iligtas ako.
Biglang tumunog ang telepono ko.
Si Paolo.
Agad kong sinagot.
“Paolo!”
Narinig ko ang mabigat niyang paghinga.
“Adrian.”
“Patay tayo.”
“Ano?”
“Nakita ko si Miguel.”
“Saan?”
“NAIA Terminal 3.”
“Tatakas na.”
“Kasama niya ang asawa niya.”
“May dala silang apat na maleta.”
Tumayo ako.
“Kunin mo siya!”
“Hindi puwede.”
“Adrian…”
“Tatlo ang kasama niyang bodyguard.”
“At may isa pa siyang sinabi.”
“Ano?”
Tahimik si Paolo.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi.
“Sabi niya…”
“Huwag na raw tayong maghanap.”
“Dahil hindi lang siya ang kumuha ng pera.”
Nanlamig ako.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Paolo.
“May isa pang kasosyo.”
“At kilala mo nang mabuti.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Sino?”
Tahimik si Paolo.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang nagpahinto sa paghinga ko.
“Adrian…”
“Ang pangalan sa dokumento ay…”
At eksaktong sandaling iyon, dahan-dahang inilapag ni Marielle ang isa pang makapal na sobre sa mesa.
Nakatingin siya sa akin.
At sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa buong mundo ko.
“Hindi pa tapos.”
“Dahil ang taong kasama ni Miguel sa pagnanakaw…”
“…ay miyembro ng sarili mong pamilya.”
