Kinuha ng Nobyo Ko ang ₱25 Milyon na Pondo ng Kasal Para Iligtas ang Kanyang Unang Pag-ibig—Tatlong Araw Pagkaraan, Ako ang Umupo sa Upuan ng Pangulo ng Kumpanyang Pinagtatrabahuhan Niya
Pitong taon kaming magkasintahan.
Pitong taon kong pinaniwalaan na si Adrian Villanueva ang lalaking makakasama ko habang-buhay.
Hanggang sa isang gabi, hiniling niyang ibigay ko ang ₱25 milyon na inilaan namin para sa bahay at kasal.
Hindi para sa amin.
Kundi para iligtas ang kanyang unang pag-ibig.
Hindi ako tumutol.
Ngumiti lang ako.
At makalipas ang tatlong araw, ako mismo ang uupo sa pinakamataas na upuan ng kumpanyang pinagtatrabahuhan niya.
At ako rin ang magpapasya kung mananatili pa siya roon.
Kabanata 1
Kakatapos lamang kumulo ng sinigang sa kusina nang sabihin ni Adrian ang mga salitang tuluyang sumira sa pitong taon naming relasyon.
“Andrea, kailangan ni Bianca ng tulong.”
Pinatay ko ang kalan.
Umangat ang mainit na singaw at bahagyang napaso ang likod ng kamay ko.
Sa sala, nakangiti ang kanyang ina na si Celeste Villanueva.
“Andrea, kawawa naman si Bianca.”
“Nalugi ang negosyo ng ama niya sa Quezon City.”
“May mga nagpapautang nang pumupunta sa bahay nila.”
“Pwede namang ipagpaliban ang pagbili ninyo ng condo.”
“Pitong taon na kayong magkasama. Ano ba naman ang ilang buwan pa?”
Tahimik na nakaupo si Adrian sa sofa.
Hindi man lang siya tumingin sa akin.
Nakatingin lang siya sa cellphone.
Sunod-sunod ang mga mensahe.
Mula kay Bianca Reyes.
“Kuya Adrian…”
“Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko.”
“Kung wala ka, baka mawala na ako.”
“Ayokong magalit si Ate Andrea.”
“Ayokong sirain ang relasyon ninyo…”
Napangiti ako nang mapait.
Ibinaba ko ang mangkok ng sinigang sa mesa.
Kaagad na sumimangot si Celeste.
“Ang init naman.”
“Gusto mo bang mapaso kami?”
Ito ang paboritong ulam ni Adrian.
Noong nagsisimula pa lang siya bilang junior manager sa isang malaking kumpanya sa Makati, madalas siyang umuuwi ng alas-dose ng gabi.
Palagi akong naghihintay.
May mainit na pagkain.
May ilaw na bukas.
At may taong nagmamahal sa kanya.
Minsan pa nga, niyakap niya ako at sinabi:
“Kapag kasal na tayo, araw-araw may mainit na pagkain sa bahay.”
Ngayon…
Hindi man lang niya kayang tumingin sa akin.
“Mom, huwag mo nang pagalitan si Andrea.”
Sandaling lumambot ang ekspresyon ko.
Pero agad ding nawala.
Dahil sumunod niyang sinabi:
“Mabait naman si Andrea.”
“Maiintindihan niya.”
Tiningnan ko siya.
“Ang perang iyon ang pambili natin ng condo.”
Ngayon lang siya tumingin sa akin.
Ngunit wala na roong pagmamahal.
Pagod lamang.
At pagkainis.
“Pinapahiram lang naman.”
“Babawi rin siya.”
Agad na sumabat si Celeste.
“Tama.”
“Hindi naman mawawala.”
“Tsaka iba ang pinagsamahan nina Bianca at Adrian.”
“Magkasama silang lumaki.”
Mula sa kabilang upuan ay nagsalita rin ang kanyang ama.
“Andrea.”
“Huwag kang masyadong makasarili.”
“May mga relasyong hindi mo kailanman maiintindihan.”
Hindi ko napigilang mapangiti.
Pitong taon.
Ako ang sumama kay Adrian noong wala siyang pera.
Ako ang nagbayad sa operasyon ng kanyang ina.
Ako ang tumulong sa ama niyang makabayad ng utang.
Ako ang nagturo sa kanya kung paano humawak ng negosyo.
Pero hanggang ngayon…
Isa pa rin akong tagalabas.
Tumunog ang cellphone.
Tumatawag si Bianca.
Halos tumakbo si Adrian para sagutin.
Narinig ko ang hikbi ng babae.
“Adrian…”
“Nandito na naman sila…”
“Kinakatok ang pinto…”
“Natatakot ako…”
Biglang tumayo si Adrian.
“Hintayin mo ako.”
“Pupunta ako.”
Tinapik ako ng kanyang ina.
“Andrea.”
“Kunin mo na ang ATM.”
Sa ATM na iyon nakalagay ang ₱25 milyon.
Mana ng yumao kong ina.
At ipon ko sa loob ng maraming taon.
Nasa pinakailalim iyon ng drawer sa kwarto.
Katabi ng photo album ng engagement shoot namin.
Sa larawan…
Hinahalikan ni Adrian ang noo ko.
At sinasabi niyang:
“Pitong taon ko itong hinintay.”
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Bank notification.
May nagtangkang gamitin ang birthday ko bilang PIN.
Si Adrian.
Nagkamali siya ng isang beses.
Mula sa labas ng pinto, sinabi niya:
“Andrea.”
“Huwag ka nang magtampo.”
Tahimik kong inilabas ang ATM.
Iniabot sa kanya.
“Huling tanong.”
“Sigurado ka?”
Huminga siya nang maluwag.
“Konting panahon lang.”
“Kapag maayos na si Bianca…”
“Bibili tayo ng pinakamagandang condo sa BGC.”
Ngumiti ang kanyang ina.
“Ayan.”
“Ganyan dapat ang magiging asawa.”
Sa sandaling makuha ni Adrian ang ATM…
Nahulog ang frame ng engagement picture namin.
Bumagsak sa sahig.
Nabasag ang salamin.
Tiningnan lamang iyon ni Adrian.
Pagkatapos ay malamig na nagsalita.
“Makakabili naman tayo ng bago.”
Isinara nila ang pinto.
Naiwan akong mag-isa.
Tahimik.
Malamig.
At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…
Hindi ako umiyak.
Sa halip…
Kinuha ko ang cellphone.
At tumawag sa abogado ng aking ina.
“Attorney Santos.”
“Handa na akong gamitin ang shares na iniwan ni Mama.”
Nagkaroon ng katahimikan sa kabilang linya.
Pagkatapos ay nagsalita siya.
“Miss Andrea…”
“Nakapirma na po.”
“Mula ngayong gabi…”
“Kayo na po ang pinakamalaking shareholder ng Arcadia Holdings.”
Ang kumpanyang iyon.
Ang kumpanyang araw-araw pinapasukan ni Adrian.
At ang kumpanyang pinapangarap niyang maging vice president balang araw.
Ngumiti ako.
Tahimik.
Malamig.
Mapanganib.
At sinabi ko:
“Maganda.”
“Magkita tayo sa board meeting.”
“Sa loob ng tatlong araw.”
“At huwag munang ipaalam sa kahit sino.”
Lalo na…
Kay Adrian Villanueva.
Dahil sa loob lamang ng tatlong araw…
Malalaman niyang ang babaeng iniwan niyang walang bahay…
Ay siya palang babaeng may kapangyarihang wakasan ang kanyang buong karera.
At sa mismong sandaling iyon…
Hindi niya alam na nakatanggap na rin ang Human Resources ng isang lihim na email.
Na may iisang paksa lamang.
CONFIDENTIAL: Immediate Executive Review of Employee Adrian Villanueva
Kabanata 2
Tatlong araw ang lumipas.
Tatlong araw na walang tawag si Adrian.
Walang mensahe.
Walang paliwanag.
Pero sa social media, masaya siya.
May nakita akong bagong post ni Bianca.
Isang selfie sa loob ng isang mamahaling showroom sa Bonifacio Global City.
Nakasuot siya ng puting designer dress.
Nakasandal kay Adrian.
May caption.
“Kapag may taong handang iligtas ka sa pinakamadilim mong araw, huwag mo siyang pakakawalan.”
May emoji pang singsing.
Napangiti ako.
Hindi dahil nasasaktan pa ako.
Kundi dahil alam kong malapit nang dumating ang araw na hindi na siya makakangiti.
Alas nuwebe ng umaga.
Huminto ang aking sasakyan sa harap ng Arcadia Holdings.
Nagbukas ang pinto.
Lumabas ako.
Nakasuot ng itim na suit.
Simpleng hikaw na diyamante.
At ang relo ng aking ina.
Agad akong sinalubong ng executive assistant.
“Good morning, Ma’am Andrea.”
“Naghihintay na po ang board.”
Tumango ako.
Pagpasok namin sa elevator, nagtanong siya.
“Sigurado po ba kayong gusto ninyong dumalo nang hindi muna ipinapaalam ang inyong pagkakakilanlan?”
Tumango ako.
“Mas gusto kong makita ang tunay nilang mukha.”
Pagbukas ng elevator sa ika-tatlumpung palapag…
Narinig ko ang pamilyar na boses.
“Bianca.”
“Hintayin mo lang.”
“Kapag na-promote ako bilang Senior Director ngayong quarter, makakabawi rin tayo.”
Tumigil ako.
Si Adrian.
Nakatalikod.
Hindi niya ako nakita.
Kasama niya si Bianca.
Nakasuot ito ng mamahaling damit.
May dalang branded bag.
Ngunit tatlong araw pa lamang ang nakalipas nang sabihin nitong wala siyang pambayad sa utang.
Napangisi ako.
Mukhang mabilis siyang nakaahon.
Biglang nagsalita si Bianca.
“Adrian.”
“Paano kung malaman ni Andrea?”
Napatawa si Adrian.
“Andrea?”
“Napakasimple niyang babae.”
“Kapag sinabi kong mahal ko siya, naniniwala agad.”
“Pitong taon ko siyang kasama.”
“Alam kong hindi niya ako kayang iwan.”
Tumigil sandali.
Pagkatapos ay tumawa.
“At saka…”
“Hindi niya malalaman.”
“Kapag nakuha ko na ang posisyon bilang director, makikipaghiwalay na rin ako.”
Nanigas ang katawan ko.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil sa sobrang kapal ng mukha niya.
Pitong taon.
Ginawa pala niya akong insurance.
Isang taong puwedeng balikan.
Isang taong puwedeng pagkakitaan.
Sa sandaling iyon…
Lumapit ang assistant ko.
“Mam.”
“Handa na po.”
Tumango ako.
At naglakad patungo sa conference room.
Eksaktong alas-diyes.
Binuksan ang pinto.
Tumayo ang lahat.
Ang chairman ng kumpanya ay ngumiti.
“Ladies and gentlemen.”
“Ngayong araw, ipakikilala natin ang bagong majority shareholder ng Arcadia Holdings.”
Nagkatinginan ang mga empleyado.
Nagbulungan.
Maging si Adrian ay napalingon.
Mukhang puno ng pag-asa.
Marahil ay iniisip niyang isa itong pagkakataon para mapansin siya.
Nakangiting sinabi ng chairman.
“Please welcome…”
“Ms. Andrea Santiago.”
Tumigil ang oras.
Nawala ang kulay sa mukha ni Adrian.
Unti-unting lumaki ang kanyang mga mata.
Parang hindi siya makahinga.
“Andrea…”
Bumulong siya.
“Hindi…”
“Hindi puwede…”
Tumayo ako.
Tahimik.
Eleganteng naglakad.
At umupo sa pinakadulong upuan.
Ang upuan ng pangulo.
Pinindot ko ang mikropono.
At nagsalita.
“Good morning.”
“Ako ang bagong may-ari ng limampu’t isang porsiyento ng Arcadia Holdings.”
“At simula ngayon…”
“Ako rin ang mamamahala sa executive review.”
Nanginginig na tumayo si Adrian.
“Andrea…”
“Puwede ba tayong mag-usap?”
Ngumiti ako.
“Of course.”
“Pero mamaya na.”
“Dahil may mas mahalagang agenda.”
Binuksan ko ang pulang folder sa mesa.
At dahan-dahang sinabi.
“Unang usapin.”
“Internal investigation.”
“May empleyadong gumamit ng resources ng kumpanya para sa personal na pakinabang.”
“At may hindi maipaliwanag na pagkawala ng tatlong milyong piso sa project account.”
Tumigil ako.
Diretsong tumingin kay Adrian.
“Mr. Adrian Villanueva.”
“Maaari mo bang ipaliwanag kung bakit ang perang inilabas mo para tulungan si Bianca Reyes…”
“…ay nagmula pala sa account ng kumpanya?”
Biglang namutla si Bianca.
Napaatras siya.
At sa unang pagkakataon…
Napagtanto ni Adrian.
Hindi lamang niya mawawala ang trabaho.
Posible rin siyang makasuhan.
At mas lalo siyang nanginig nang ilapag ko ang isa pang dokumento sa mesa.
DNA report.
Bank transfers.
At isang kontrata.
Kontratang pirmado ni Bianca.
Na nagpapatunay na hindi utang ang perang natanggap niya.
Kundi bayad.
Bayad para sa isang plano.
Isang planong sirain ako.
At sa sandaling iyon…
Tumayo si Bianca.
Umiiyak.
Nanginginig.
At sumigaw.
“Adrian!”
“Sabihin mo sa kanila!”
“Hindi ko kayang akuin lahat!”
“Sabihin mo sa kanila kung sino talaga ang nag-utos sa atin!”
Natahimik ang buong conference room.
Dahan-dahan akong tumayo.
At nagtanong.
“Sino?”
Tumulo ang luha ni Bianca.
At nanginginig niyang itinuro ang isang tao.
Hindi si Adrian.
Hindi ang kanyang ama.
Hindi rin ang kanyang ina.
Kundi…
Ang chairman mismo ng Arcadia Holdings.
Ang lalaking limang minuto pa lang ang nakalipas ay ngumiti at bumati sa akin bilang bagong may-ari.
At bigla siyang tumawa.
Isang malamig.
At nakakatakot na tawa.
“Sa wakas.”
“Nalaman mo rin.”
“Andrea…”
“Akala mo ba aksidente lamang ang pagkamatay ng iyong ina?”
Huling Kabanata
Natahimik ang buong conference room.
Parang tumigil ang oras.
Si Ricardo Del Rosario, ang chairman ng Arcadia Holdings, ay dahan-dahang tumayo.
Wala na ang maamo niyang ngiti.
Ang natira lamang ay isang malamig at mapanghamak na ekspresyon.
“Andrea,” sabi niya.
“Napakatalino mo.”
“Katulad ng iyong ina.”
“Pero masyado kang nahuli.”
Nanginginig ang kamay ni Adrian.
“Sir…”
“Ano po ang ibig ninyong sabihin?”
Napangiti si Ricardo.
“Pitong taon ka naming ginamit.”
Napalunok si Adrian.
“Po?”
“Tama ang narinig mo.”
“Ikaw ang perpektong kasangkapan.”
“Mahal ka ni Andrea.”
“At alam naming gagawin niya ang lahat para sa lalaking mahal niya.”
Tumulo ang malamig na pawis sa noo ni Adrian.
Unti-unti niyang naalala.
Ang pagpapaopera ng kanyang ina.
Ang pagbabayad ng utang ng kanyang ama.
Ang puhunan sa maliit niyang negosyo.
Ang kotse.
Ang condo reservation.
Lahat…
Si Andrea ang nagbigay.
Hindi niya kailanman inusisa kung saan nanggagaling ang pera nito.
Hindi niya man lamang tinanong.
Dahil nasanay siyang tanggapin.
At mahalin lamang ang sarili.
Tahimik akong tumingin kay Ricardo.
“Ano ang ginawa ninyo sa aking ina?”
Napabuntong-hininga siya.
“Dapat ay aksidente lamang.”
“Pero matigas ang ulo ng ina mo.”
“Ayaw niyang ipagbili ang shares.”
“Ayaw niyang umalis.”
“At gusto niyang ilantad ang pandaraya sa kumpanya.”
Tumigil siya.
At ngumiti.
“Kaya napilitan kaming manahimik siya.”
Parang sumabog ang dibdib ko.
Tumayo ako.
“May ebidensiya ako.”
Napatawa siya.
“Ebidensiya?”
“Sino ang maniniwala sa iyo?”
Doon ko inilapag ang isang USB drive.
Ngumiti ang abogado ng aking ina.
“Labing-isang taon itong itinago ni Mrs. Santiago.”
“May video.”
“May audio recordings.”
“At may confession.”
Biglang namutla si Ricardo.
“Ano?!”
Pinindot ko ang remote.
Lumabas ang video.
Makikita ang aking ina.
Nakaupo siya sa ospital.
Mahina.
Maputla.
Ngunit malinaw ang kanyang boses.
“Kung pinapanood ito ng anak ko…”
“Ibig sabihin may nangyari na sa akin.”
“Andrea.”
“Huwag mong ipaghiganti ang mama.”
“Hanapin mo lamang ang katotohanan.”
“At huwag mong hayaang kontrolin ka ng galit.”
Kasunod noon ay isang recording.
Boses ni Ricardo.
“Kapag hindi pumirma si Elena Santiago…”
“Huwag na siyang hayaang makarating sa hearing.”
Natahimik ang lahat.
May mga direktor na agad tumayo.
Ang ilan ay tumawag ng abogado.
Ang iba naman ay tumawag sa pulisya.
Biglang lumuhod si Adrian.
“Andrea…”
“Pasensya ka na.”
“Hindi ko alam.”
“Nagamit lang ako.”
Tumingin ako sa kanya.
Tahimik.
Walang galit.
Wala na ring pagmamahal.
Pagod lamang.
“Adrian.”
“Pitong taon kitang minahal.”
“Pero pitong taon mo rin akong piniling maliitin.”
“Hindi ka biktima.”
“Araw-araw kang may pagkakataong piliin ako.”
“Pero araw-araw mong pinili si Bianca.”
Tumulo ang luha niya.
“Hindi ko alam na mawawala ka.”
Napangiti ako.
“Hindi.”
“Hindi mo inisip na kaya kong mawala.”
Lumapit si Bianca.
Umiiyak.
“Nadala lang ako.”
“Akala ko mahal niya ako.”
Tumango ako.
“At ngayon?”
Umiyak siya.
“Ngayon alam kong ginagamit lang din niya ako.”
Makalipas ang dalawang oras…
Dumating ang mga pulis.
Inaresto si Ricardo Del Rosario.
Kasama ang ilan sa kanyang kasabwat.
Lumabas sa media ang eskandalo.
Bumagsak ang kanilang reputasyon.
At muling itinayo ang Arcadia Holdings.
Sa pagkakataong ito…
May katapatan.
At may respeto.
Pagkaraan ng anim na buwan.
Nakaupo ako sa rooftop ng bagong headquarters.
Pinapanood ang paglubog ng araw sa Makati skyline.
Lumapit ang assistant ko.
“Ma’am.”
“Nandito po si Adrian.”
“Huling beses daw.”
Tumango ako.
Pumasok siya.
Simple na lamang ang kanyang suot.
Wala nang mamahaling relo.
Wala nang yabang.
May dala siyang maliit na kahon.
“Ito.”
“Inipon ko.”
“Ang unang hulog sa perang kinuha ko.”
Ngumiti ako.
“Hindi ko na kailangan.”
Napaluha siya.
“May pag-asa pa ba?”
Tahimik akong tumingin sa langit.
Pagkatapos ay nagsalita.
“May mga salamin na kapag nabasag…”
“Kahit buuin mo ulit…”
“Hindi na mawawala ang mga bitak.”
“At may mga taong kapag napagod nang magmahal…”
“Hindi na sila bumabalik.”
Tumayo ako.
At iniwan siya roon.
Mag-isa.
Katulad ng pag-iwan niya sa akin noong gabing pinili niyang iligtas ang babaeng matagal na niyang minamahal.
Paglabas ko ng elevator…
Tumunog ang cellphone ko.
Mensaheng galing sa abogado.
Congratulations, Ms. Santiago.
Opisyal na kayong nahalal bilang Chairwoman ng Arcadia Holdings sa loob ng susunod na limang taon.
Napangiti ako.
Hindi dahil natalo ko sila.
Hindi dahil nawalan sila ng lahat.
Kundi dahil sa wakas…
Hindi na ako ang babaeng naghihintay ng mainit na hapunan para sa isang lalaking hindi marunong umuwi.
Ako na ang babaeng bumuo ng sarili niyang tahanan.
At sa pagkakataong ito…
Hindi na kailanman ito masisira ng maling pag-ibig.
