ANG ARAW NA MAMANA KO ANG DALAWANG DAANG BILYONG PISO NG AKING AMA, NALAMAN KONG HINDI PALA AKO ANG TUNAY NA ASAWA NG LALAKING KASAMA KONG NATULOG SA LOOB NG ANIM NA TAON

Noong araw na pupuntahan ko ang opisina upang pormal na tanggapin ang mana ng aking ama, isa lang ang laman ng isip ko.

Paano ko ililigtas ang kompanya ni Adrian Villanueva.

Tatlong buwan nang nalulugi ang Villanueva Holdings.

Sunod-sunod ang pag-atras ng investors.

Naka-freeze ang ilang proyekto.

At ilang gabi ko nang nakikitang hindi makatulog si Adrian.

Minsan pa nga, nadatnan ko siyang umiiyak nang palihim sa study room.

Hinawakan ko ang kamay niya noon.

“Konting tiis pa, mahal.”

“Kapag natanggap ko na ang mana ni Papa, makakabangon din tayo.”

Mahigpit niya akong niyakap.

“Bella, ikaw lang talaga ang meron ako.”

Ngumiti ako.

Anim na taon na kaming magkasama.

Anim na taon mula nang ikasal kami sa isang engrandeng seremonya sa isang eksklusibong resort sa Tagaytay.

Buong Maynila noon ang pinag-usapan ang kasal namin.

May fireworks.

May orchestra.

May limang daang bisita.

At sa harap ng lahat, hawak ni Adrian ang mikropono.

“Sa buong buhay ko, iisa lang ang babaeng mamahalin ko.”

“Si Isabella Del Rosario.”

Tumayo ang lahat.

Nagpalakpakan.

May ilan pang naiyak.

At naniwala akong ako ang pinakamaswerteng babae sa Pilipinas.

Hanggang ngayong araw.

Tahimik kong binabasa ang mga dokumento sa conference room ng law firm.

Pagkatapos ng ilang minuto, isinara ng abogado ang folder.

Hindi siya agad nagsalita.

Nakatingin lang siya sa akin.

Parang may gusto siyang sabihin ngunit nag-aalinlangan.

“Attorney?”

May kung ano sa mukha niya.

“Miss Del Rosario…”

“May bagay po akong kailangang ipaliwanag.”

Hindi ako nag-angat ng tingin.

“Sige po.”

“Sabihin ninyo.”

Huminga siya nang malalim.

“Ang marriage certificate ninyo ni Mr. Adrian Villanueva…”

“Hindi po ito nakarehistro sa PSA.”

Tumigil ang kamay ko.

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.

“Ano po ang ibig sabihin ninyo?”

Binuksan niya ang laptop.

Ipinakita ang opisyal na verification.

“Walang record.”

“Ang serial number ng certificate ay hindi umiiral.”

“At base sa aming imbestigasyon…”

“Ang dokumentong hawak ninyo ay peke.”

Tahimik.

Napakatahimik.

Naririnig ko pa ang mahinang tunog ng printer sa labas.

Pero parang biglang nawalan ng hangin ang silid.

Hindi ako nagtanong kung bakit.

Hindi ko rin tinanong kung paano.

Isa lang ang mahalaga.

“Ibig sabihin…”

“Ang mana ni Papa…”

“Sa akin lang mapupunta?”

Tumango ang abogado.

“Dalawang daang bilyong piso.”

“Personal na pag-aari ninyo.”

“Dahil legal na single pa rin kayo.”

Nanatili akong tahimik.

Pagkatapos ay nagtanong ako.

“Sino ang tunay na asawa niya?”

Nagbukas siya ng isa pang dokumento.

At nang tingnan niya ako, para siyang nahihirapang magsalita.

“Ang legal na asawa ni Adrian Villanueva ay…”

Tumigil siya.

“Si Samantha Reyes.”

Parang may kung anong pumutok sa loob ko.

Samantha.

Ang executive assistant ni Adrian.

Ang babaeng tinatawag kong bunso.

Ang babaeng lagi kong pinapadalhan ng regalo tuwing Pasko.

Ang babaeng ilang beses ko pang ipinagtanggol sa board meetings.

Ang babaeng yumuyuko sa akin at nagsasabing—

“Salamat po, Ate Bella.”

Ate Bella.

Ngayon ko lang naisip.

Baka noon pa man ay tinatawanan na nila ako.

Nagsalita muli ang abogado.

“Nagpakasal sila.”

“Anim na taon na ang nakalipas.”

“Dalawang araw matapos ang kasal ninyo.”

Nanigas ako.

Dalawang araw.

Ibig sabihin…

Noong honeymoon namin sa Palawan.

Noong gabing isinumpa niyang ako lang ang mamahalin niya.

May legal na asawa na pala siya.

At ako?

Isa lamang akong magandang dekorasyon.

Isang babaeng mayaman.

Isang ATM.

Isang tulay patungo sa mana ng pamilya Del Rosario.

Tahimik akong pumirma sa mga dokumento.

Pagkatapos ay itinulak ko iyon pabalik sa abogado.

“Siguraduhin ninyong walang mababawas.”

“Lahat ng dalawang daang bilyong piso.”

“Ipasok sa personal kong account.”

Tumango siya.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon.

Ngunit malamig ang ngiti ko.

“At isa pa.”

“Nais kong maghain ng kaso.”

Natigilan siya.

“Kanino po?”

Tumayo ako.

Tinignan ang larawan ni Papa na nasa wallet ko.

At saka ko ibinalik ang tingin sa abogado.

“Kay Adrian Villanueva.”

“At kay Samantha Reyes.”

“Tungkol saan?”

Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone.

Binuksan ang banking application.

At nakita ang huling transaksyon.

Limang daang milyong piso.

Tatlong araw lang ang nakalipas.

Mula sa personal kong account.

Patungo sa isang condominium unit sa Bonifacio Global City.

Nakapangalan kay…

Mrs. Samantha Villanueva.

Napangiti ako.

Sa wakas.

May ebidensiya na ako.

At ngayong gabi…

Uuwi ako sa bahay.

Maghahanda ng hapunan.

Magbubukas ng mamahaling alak.

At hihintayin kong umuwi ang lalaking anim na taon akong niloko.

Dahil hindi niya alam…

Na ngayong araw din—

Naging pinakamayamang babae ako sa bansa.

At bukas ng umaga…

Magigising siyang wala nang kompanya.

Wala nang pera.

At wala nang babaeng handang tawagin siyang asawa.

Ngunit ang hindi niya rin alam…

Ay may isa pang lihim na natuklasan ng abogado.

Isang dokumentong hindi pa niya naipapakita sa akin.

Isang dokumentong nagsasabing—

May isang batang limang taong gulang na nakalista bilang nag-iisang tagapagmana ni Adrian Villanueva.

At ang pangalan ng ina nito ay…

Samantha Reyes.

At ang address?

Ang mismong condominium na binili gamit ang pera ko.

Dahan-dahan kong isinara ang telepono.

At ngumiti.

Dahil alam kong…

Hindi pa nagsisimula ang tunay nilang bangungot.

Kabanata 2

Eksaktong alas-siyete ng gabi nang marinig ko ang tunog ng sasakyan ni Adrian sa garahe.

Katulad ng nakagawian sa loob ng anim na taon.

Bitbit niya ang paborito kong puting rosas.

May hawak ding maliit na kahon ng cake.

Ngumiti siya nang makita akong naghahanda ng hapunan.

“Bella.”

“Lumabas ka pala ngayon?”

Tumango ako.

“May inayos lang.”

Lumapit siya.

Hinagkan ang noo ko.

Amoy mamahaling pabango.

Hindi ang pabangong ginagamit niya.

Isa itong pambabaeng pabango.

Matamis.

Pamilyar.

Bigla kong naalala.

Ito ang pabangong niregalo ko kay Samantha noong nakaraang kaarawan niya.

Napangiti ako.

Napakaganda talaga ng mundo.

Minsan, kusang inilalapit ng mga traydor ang kanilang mga kasalanan.

“Bakit ka nakangiti?” tanong niya.

“Tuwang-tuwa lang.”

“Bukas kasi magiging espesyal ang araw.”

Mas lalo siyang ngumiti.

“Sakto.”

“May magandang balita rin ako.”

Umupo siya sa mesa.

Nagbuhos ng alak.

Pagkatapos ay hinawakan ang kamay ko.

“Bella.”

“Kailangan kong humingi ng tulong.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Alam ko na ang sasabihin niya.

“Ang kompanya natin…”

“Malapit nang ma-bankrupt.”

“Kung may paraan lang sana…”

Huminto siya.

Tinitigan ako.

“Makukuha mo na ba ang mana ng daddy mo?”

Sa loob ng anim na taon.

Ito ang unang pagkakataong narinig kong tinawag niyang “Daddy” ang ama ko.

Dati kasi.

Lagi niyang sinasabing:

“Ang kayamanan ng pamilya mo ay hindi mahalaga.”

“Kaya kitang buhayin.”

Napakaganda pala ng pag-ibig.

Lalo na kapag may dalawang daang bilyong piso itong kapalit.

“Inasikaso ko na.”

Sagot ko.

Agad siyang naliwanagan.

Talagang lumiwanag ang mukha niya.

“Talaga?”

“Magkano?”

Napatingin ako sa wineglass ko.

“Dalawang daang bilyon.”

Natigilan siya.

Halos mabitawan ang baso.

“Dalawang daang…”

“Bilyon?”

Tumango ako.

At nakita kong nanginginig ang mga daliri niya.

Sa unang pagkakataon.

Nakakita ako ng totoong kasakiman sa mga mata ng lalaking minahal ko.

Lumapit siya.

Lumuhod pa sa harapan ko.

“Bella.”

“Alam mo namang lahat ng ginagawa ko ay para sa pamilya natin.”

“Kapag nailigtas natin ang kompanya…”

“Ipapangalan ko sa iyo ang bagong headquarters.”

Tumango ako.

“Talaga?”

“Oo.”

“Sumusumpa ako.”

Ngumiti ako.

Pagkatapos ay inilabas ko ang cellphone ko.

At ipinakita sa kanya ang isang larawan.

Larawan ng condominium.

Larawan ng titulo.

At resibo ng pagbili.

Nakapangalan kay Samantha Villanueva.

Namutla siya.

“A-anong ibig sabihin nito?”

Tinungga ko ang alak.

Pagkatapos ay tumingin sa kanya.

“Ikaw ang magsabi.”

Hindi siya nakapagsalita.

Isa pang larawan.

Marriage certificate.

PSA copy.

Legal.

Opisyal.

Anim na taon nang mag-asawa.

Si Adrian Villanueva.

At si Samantha Reyes.

Parang nawalan siya ng dugo.

“Bella.”

“Pakinggan mo muna ako.”

Tumawa ako.

Mahina.

Pero malamig.

“Ano’ng ipapaliwanag mo?”

“Na peke ang kasal natin?”

“Na habang tinatawag kitang asawa…”

“May legal kang asawa?”

“Na ginastos mo ang pera ko para bumili ng bahay para sa kanya?”

Hindi siya makasagot.

Tumayo ako.

At inilapag ang isa pang dokumento.

Summons.

Demand letter.

Kasong fraud.

Kasong estafa.

Kasong falsification.

Nanlaki ang mata niya.

“Bella!”

“Huwag!”

“Mahal kita!”

Hindi ko napigilang matawa.

“Mahal mo ako?”

“Anim na taon mo akong ginawang tanga.”

“Anim na taon akong nagtimpla ng kape para sa lalaking may ibang asawa.”

“Anim na taon kong tinawag na kapatid ang kabit mo.”

Biglang lumuhod si Adrian.

Umiyak.

Humawak sa laylayan ng damit ko.

“Patawarin mo ako.”

“Napilitan lang ako.”

“May dahilan.”

Huminto ako.

“Dahilan?”

Tumango siya.

At sa wakas.

Sinabi niya ang katotohanan.

“May anak kami.”

“May sakit.”

“Kailangan niya ng bone marrow transplant.”

“Samantha ang ina.”

“At ako ang ama.”

“Pero hindi iyon ang pinakamalaking sikreto.”

Napatingin ako sa kanya.

Halos mawalan ng emosyon.

May mas masahol pa pala.

Napaluha siya.

“Dahil…”

“Hindi ako tunay na anak ng pamilya Villanueva.”

“Ako ay inampon lang.”

“At ang taong nag-utos sa akin na pakasalan ka…”

“Ay ang sarili mong tiyuhin.”

Parang huminto ang mundo.

Tiyuhin ko?

Kuya ng yumao kong ama?

Ang taong anim na taong tumayong tagapangalaga ko?

Si Eduardo Del Rosario?

Dahan-dahan kong hinawakan ang mesa.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Napaiyak si Adrian.

“Inutusan niya akong manatili sa tabi mo.”

“Hanggang sa makuha mo ang mana.”

“Pagkatapos…”

“Ililipat natin ang lahat ng ari-arian sa pangalan niya.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Anim na taon.

Hindi pala dalawa.

Tatlo silang nanloko sa akin.

Ang lalaking minahal ko.

Ang babaeng itinuring kong kapatid.

At ang tiyuhing itinuring kong pangalawang ama.

Ngunit hindi pa doon natapos.

Biglang nag-ring ang cellphone ko.

Tinignan ko ang screen.

Unknown number.

Sinagot ko.

Mahinang boses ng isang batang lalaki ang narinig ko.

“Tita Bella…”

“Gusto kitang makita.”

“Nasa ospital ako.”

“Tinago nila ako.”

“At may sasabihin ako.”

“Tungkol sa pagkamatay ng lolo mo.”

Pagkatapos…

Naputol ang tawag.

At eksaktong sandaling iyon—

May tumunog na putok ng baril mula sa labas ng mansyon.

At sumigaw ang bodyguard ko.

“Ma’am!”

“Nakidnap si Mr. Adrian!”

Kabanata 3: Ang Katotohanan na Tinago sa Loob ng Anim na Taon

Napahinto ako.

Hindi dahil nag-aalala ako kay Adrian.

Kundi dahil alam kong may isang taong natatakot nang mabunyag ang katotohanan.

Lumapit ang chief ng security.

“Ma’am Bella, hindi po totoong kidnapping.”

“Kusang sumakay si Sir Adrian sa sasakyan.”

Napangiti ako.

Siyempre.

Kapag desperado na ang mga taong nagsinungaling nang matagal, kusa silang tumatakas.

“Hanapin ninyo ang batang tumawag.”

“Ngayon din.”

Makalipas ang isang oras.

Nasa isang pribadong ospital ako sa Quezon City.

Nakahiga sa kama ang isang payat na batang lalaki.

Anim na taong gulang.

Maputla.

May nakakabit na suwero.

Ngunit nang makita niya ako, agad siyang napaluha.

“Tita Bella.”

“Ako si Nathan.”

Umupo ako sa tabi niya.

“Huwag kang matakot.”

“Sabihin mo sa akin ang lahat.”

Huminga siya nang malalim.

“Lolo Eduardo ang nag-utos.”

“Lagi ko silang naririnig.”

“Sinabi niyang kapag namatay ka, mapupunta sa kanya ang lahat.”

Nanlamig ako.

“Ano?”

Tumango ang bata.

“Narinig ko rin.”

“Siya rin ang nagpalit ng gamot ng lolo mo.”

“At sinabi niyang hindi dapat malaman ninuman.”

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang matandang babae.

Nanay ni Samantha.

Humahagulgol.

“Miss Bella.”

“Patawarin mo kami.”

“Kasalanan naming lahat.”

Ikinuwento niya ang lahat.

Anim na taon na ang nakalipas.

Nalubog sa utang si Adrian.

Nilapitan siya ni Eduardo Del Rosario.

Binigyan ng pera.

Binigyan ng posisyon.

Kapalit ng isang kondisyon.

Pakasalan si Bella.

Makapasok sa pamilya.

Hintayin ang mana.

Pagkatapos ay ililipat ang yaman.

Ngunit hindi inaasahan ni Adrian na tunay niya akong mamahalin.

Sa pagdaan ng mga taon.

Nagsimula siyang magsisi.

Gusto niyang sabihin ang totoo.

Pero huli na.

Dahil hawak ni Eduardo ang lahat.

Mga utang.

Mga ebidensiya.

Pati sakit ni Nathan.

Ginamit niya ang bata upang takutin sina Adrian at Samantha.

Napaluha si Samantha nang makita niya ako.

Lumuhod siya.

“Bella.”

“Hindi kita kailanman kinamuhian.”

“Alam kong mali.”

“Pero wala kaming mapuntahan.”

“Hindi legal ang kasal namin.”

Natigilan ako.

“Ano?”

Ibinigay niya ang isang dokumento.

Desisyon ng korte.

Tatlong taon nang annulled ang kasal nila.

Hindi lang ito sinabi ni Eduardo.

Kaya pala.

Pare-pareho pala silang biktima.

Ako.

Si Adrian.

Si Samantha.

At si Nathan.

May iisang halimaw lang.

Si Eduardo Del Rosario.

Dalawang linggo ang lumipas.

Naglabas ng warrant of arrest ang korte.

Kasama ang Anti-Money Laundering Council.

BIR.

NBI.

At SEC.

Nabunyag ang lahat.

Mahigit apatnapung shell companies.

Mahigit limampung bilyong piso ang ninakaw.

Palsipikadong pirma.

Pagpatay sa negosyo.

At ang pagkamatay ng aking ama.

Hindi aksidente.

Isa itong planadong pagpatay.

Nahuli si Eduardo sa airport habang papuntang Dubai.

Nang dalhin siya sa korte.

Tumingin siya sa akin.

“Bella.”

“Ako ang nagpalaki sa iyo.”

Tumango ako.

“Oo.”

“At ako ang magpapakulong sa iyo.”

Habambuhay.

Makalipas ang anim na buwan.

Tuluyan nang nalugi ang Villanueva Holdings.

Ngunit hindi ko hinayaang maghirap si Nathan.

Pinagamot ko siya.

Ako ang nagbayad ng transplant.

Ako ang unang taong nakita niya nang magising matapos ang operasyon.

“Tita Bella.”

“Pwede ba kitang tawaging Mommy?”

Napaluha ako.

Hinawakan ko ang maliit niyang kamay.

“Siyempre.”

Isang hapon.

Habang naglalakad ako sa hardin ng bahay ni Papa.

May narinig akong boses.

“Bella.”

Lumingon ako.

Si Adrian.

Payat.

Simple na ang damit.

Wala nang mamahaling relo.

Wala nang luxury car.

Wala nang bodyguards.

Lumapit siya.

Hindi lumuhod.

Hindi umiyak.

Hindi humingi ng pera.

Ngumiti lamang.

“Salamat.”

“Sa pagliligtas kay Nathan.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

“Anong plano mo ngayon?”

Napangiti siya.

“Magsisimula ulit.”

“Sa sarili kong pagsisikap.”

Tumango ako.

Makalipas ang ilang segundo.

Naglabas siya ng isang maliit na kahon.

Ang singsing na ibinigay niya sa akin anim na taon na ang nakalipas.

“Babalik ko na.”

“Kasi hindi ko ito karapat-dapat.”

Hindi ko kinuha.

Ngumiti ako.

“Itago mo.”

“Para maalala mong minsan…”

“May babaeng minahal ka nang buong puso.”

“At sinayang mo.”

Tahimik siyang tumango.

Pagkatapos ay tumalikod.

At naglakad palayo.

Hindi ko siya pinigilan.

Dahil may mga taong mahal natin.

Ngunit hindi na natin maaaring balikan.

Tumayo ako sa ilalim ng punong mangga na itinanim ng ama ko noon.

Kasama si Nathan.

Mahigpit niyang hawak ang kamay ko.

“Tita Mommy.”

“Masaya ka na ba?”

Napangiti ako.

Tumingin sa langit.

At sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon ng panlilinlang.

Tunay akong nakahinga nang maluwag.

“Oo.”

“Masaya na ako.”

Dahil may mga bagay na hindi kayang bilhin ng dalawang daang bilyong piso.

At isa roon ang kapayapaan ng puso.

At minsan, ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang sirain ang mga taong nanakit sa atin.

Kundi ang mabuhay nang masaya habang pinapanood nilang hindi na nila kailanman maibabalik ang taong minsang minahal sila nang tapat.

WAKAS