NAGKUNWARI AKONG APATNAPUNG TAONG GULANG NA YAYA UPANG MAGTRABAHO SA BAHAY NG ISANG BILYONARYO. HINDI KO INAASAHANG ISANG GABI ANG SISIRA SA LAHAT NG PLANO KO…
Nagkunwari akong si Aling Marites Dela Cruz, isang biyudang apatnapung taong gulang mula sa Laguna, para makapasok bilang yaya sa tahanan ng pamilya Villareal sa Forbes Park, Makati.
Makapal ang makeup ko araw-araw.
Dinadagdagan ko ng pekeng nunal ang mukha ko.
Nilalagyan ko ng puting hibla ang buhok ko.
Maluwag na blouse, kupas na pantalon, at salamin na makapal ang lente.
Dahil ang totoo?
Dalawampu’t apat na taong gulang lang ako.
Ang tunay kong pangalan ay Angela Dela Cruz.
At kailangan ko ng trabahong may mataas na sahod upang mapagamot ang aking anak na si Gab.
Maswerte ako.
Mabait ang amo.
Madalas wala sa bahay.
Ang kailangan ko lang gawin ay alagaan ang pusang British Shorthair na si Mochi, linisin nang kaunti ang mansion, at magluto ng simpleng pagkain.
At ang pinakamahalaga…
Hindi ako kailangang makisalamuha kay Adrian Villareal.
Ang tatlumpung taong gulang na CEO ng Villareal Holdings.
Gwapo.
Mayaman.
At may kasintahang halos lahat ng socialites sa Maynila ay kilala.
Si Bianca Monteverde.
Maganda.
Elegante.
At siguradong magiging asawa ng susunod na tagapagmana ng Villareal Group.
Akala ko mananatiling tahimik ang buhay ko.
Hanggang sa gabing iyon.
Nagkaroon ng company anniversary ang Villareal Holdings sa isang limang bituing hotel sa Bonifacio Global City.
Inutusan akong magdala ng ilang gamit ni Adrian.
Pagdating ko roon, abala ang lahat.
May nagsabing:
“Aling Marites, sandali lang po. Pakihatid na rin po itong gamot sa suite ni Sir Adrian.”
Pagdating ko sa penthouse suite…
Binuksan ni Adrian ang pinto.
Namumula ang mukha.
Halatang lasing.
“Ikaw?”
“Opo, Sir.”
“Teka…”
Bigla siyang napahawak sa ulo.
“Masakit…”
Akala ko simpleng pagkalasing lang.
Tinulungan ko siyang makaupo.
Nagbigay ng tubig.
Pero maya-maya…
Hinawakan niya ang kamay ko.
Mahigpit.
At bumulong.
“Huwag kang umalis…”
Nagulat ako.
Sinubukan kong kumawala.
Pero tila hindi na siya ganap na makapag-isip.
At sa gabing iyon…
Isang pagkakamali ang nangyari.
Isang pagkakamaling hindi ko kailanman pinangarap.
Kinabukasan.
Bago pa siya magising.
Tahimik akong umalis.
At isinumpa ko sa sarili.
Hindi ko aaminin.
Kahit kailan.
Hindi ko hahayaang mawala ang trabahong ito.
Ngunit tatlong araw lang ang lumipas.
Parang sumabog ang buong kumpanya.
May empleyadong nakakita raw ng isang babaeng nakasuot ng uniform ng event na lumabas sa penthouse ni Adrian madaling-araw.
At nabalitaan iyon ni Bianca.
Parang bagyo siyang dumating sa Villareal Tower.
Nakasuot ng puting designer dress.
Matataas na takong.
Mukhang handang lumaban sa kahit sino.
“ILABAS NINYO SIYA!”
Sigaw niya sa lobby.
“Lahat ng babaeng empleyado pumila!”
Isa-isang pinatayo ang mga sekretarya.
Mga marketing staff.
Mga intern.
Mga accountant.
Sinusuri niya ang bawat mukha.
Bawat lipstick.
Bawat buhok.
Bawat damit.
“Ikaw ba?”
“Hindi po.”
“Ikaw?”
“Hindi rin po.”
Nagkataon namang dumating ako.
May dalang lunchbox para kay Adrian.
Nanginginig ang kamay ko.
Halos mabitawan ko ang baunan.
Bigla akong nabangga ni Bianca.
“Tabi!”
Napaatras ako.
Napatingin siya sa akin.
Mula ulo hanggang paa.
Pagkatapos ay ngumiti nang may pangungutya.
“Ay naku.”
“Kasama ka ba rito?”
“Anong pakialam mo?”
“Isa ka lang namang matandang yaya.”
Tumawa ang ilang empleyado.
Pilitan akong ngumiti.
“Opo Ma’am.”
“Magdadala lang po ako ng tanghalian.”
“At saka…”
“Matanda na po ako.”
“May anak pa.”
“Wala na pong lalaking papatol sa akin.”
Tumawa si Bianca.
“Tama.”
“Hindi ka naman siguro type ni Adrian.”
Nakahinga ako nang maluwag.
Akala ko ligtas na ako.
Pero sa mismong sandaling iyon…
May narinig kaming malamig na boses sa likuran.
“Talaga ba?”
Tumigil ang lahat.
Dahan-dahang lumingon si Bianca.
At ako rin.
Nakatayo sa pintuan si Adrian.
Naka-itim na suit.
Mahigpit ang titig.
At ang mga mata niya…
Direktang nakatingin sa akin.
Hindi kay Bianca.
Hindi sa mga empleyado.
Kundi sa akin.
Pagkatapos ay ngumiti siya nang bahagya.
At sinabi ang mga salitang nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Kung hindi siya ang hinahanap mo…”
“Tulungan mo nga akong ipaliwanag.”
“Bakit hanggang ngayon…”
“Ang pabango niya pa rin ang naamoy ko sa unan ko gabi-gabi?”
Namutla si Bianca.
Napatakip sa bibig ang mga empleyado.
At unti-unting lumapit si Adrian sa akin.
Habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko.
At marahan niyang inabot ang kamay ko.
“Aling Marites…”
“O dapat ba kitang tawaging…”
“…Angela?”
Nanigas ang buong katawan ko.
Dahil ang pangalang iyon…
Ay hindi kailanman nakasulat sa records ng Villareal family.
At ibig sabihin lamang noon…
Matagal na niya akong kilala.
At matagal na rin niyang alam…
Na hindi ako ang babaeng nagpapanggap na maging yaya.
Ngunit paano?
At gaano katagal na niyang itinatago ang lihim na iyon?
Sa sandaling bubuksan ko ang bibig ko upang magsalita…
May isa pang boses na sumigaw mula sa elevator.
“Angela!”
Napalingon kaming lahat.
At nakita kong nakatayo roon ang aking kapatid.
Namumutla.
Umiiyak.
At hawak-hawak ang isang sobre ng ospital.
“Nasaan si Gab?”
“May kumuha sa kanya!”
At sa likod niya…
May isang lalaking naka-itim na suit ang dahan-dahang naglakad palabas.
Hawak ang kamay ng aking anak.
Nakatingin siya kay Adrian.
At malamig na nagsalita.
“Sir.”
“Nakita na namin ang taong nagpapasunod sa amin.”
“At mukhang…”
“Mas malapit siya sa inyo kaysa sa inaakala natin.”
Kasabay noon…
Unti-unting lumingon si Adrian.
Papunta kay Bianca.
Na noon ay tuluyan nang namutla.
Kabanata 2
Namutla si Bianca.
“Ako?” halos hindi siya makapaniwala.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Hindi agad sumagot ang lalaking nakasuot ng itim.
Mahigpit niyang hawak ang kamay ni Gab habang pinagmamasdan si Adrian.
“Sir, isang oras na naming sinusundan ang sasakyan.”
“May babaeng nagbayad sa driver para kunin ang bata mula sa daycare.”
“At nang makita naming nasa loob ang bata, agad namin siyang pinigilan.”
Nanginginig ang tuhod ko.
Lumapit ako at niyakap si Gab.
“Anak!”
“Mommy!”
Mahigpit siyang kumapit sa leeg ko.
“May magandang auntie po. Sabi niya dadalhin niya ako sa Disneyland.”
Biglang natahimik ang paligid.
Namutla si Bianca.
“Sinungaling!”
“Hindi ko kilala ang batang iyan!”
Ngunit sa sandaling iyon, nagsalita si Gab.
Tinuro niya si Bianca.
“Siya po.”
“Siya po ang nagbigay sa akin ng chocolate kahapon.”
Nanigas si Bianca.
“Imposible!”
“Kailan pa?”
“Sa labas ng school.”
Nakahawak pa rin si Adrian sa kamay ko.
Pakiramdam ko ay umiikot ang mundo.
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot.
Ang muntik nang mawala si Gab.
O ang katotohanang alam na ni Adrian ang tunay kong pagkatao.
Tahimik na tumingin sa akin si Adrian.
“Angela.”
“Hindi ito ang tamang lugar.”
“Uwi tayo.”
Sa unang pagkakataon matapos ang halos isang taon kong pagtira sa Villareal Mansion…
Pumasok ako sa bahay hindi bilang si Aling Marites.
Kundi bilang si Angela.
Tinanggal ko ang pekeng nunal.
Hinugasan ang makapal na makeup.
Hinayaan kong bumagsak ang mahaba kong buhok.
Nang bumaba ako sa hagdan.
Tahimik na nakaupo si Adrian sa sala.
Nanlaki ang mga mata ni Mang Tonyo, ang hardinero.
Maging ang kasambahay ay napahawak sa bibig.
“Si Aling Marites pala…”
“Napakaganda…”
Hindi ako tumingin kay Adrian.
“Kailan mo nalaman?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay ngumiti nang bahagya.
“Noong unang araw.”
Napatigil ako.
“Ano?”
Kinuha niya ang isang lumang litrato mula sa drawer.
At halos tumigil ang paghinga ko.
Ako iyon.
Dalawampung taong gulang.
Nakangiti.
Kasama ang ate kong si Clarissa.
Sa isang charity event.
“Ikaw ang babaeng tumulong sa akin pitong taon na ang nakaraan.”
Napakunot-noo ako.
Hindi ko maalala.
Nagpatuloy siya.
“Nabangga ako.”
“Nasugatan.”
“Lahat ng tao kumukuha ng video.”
“Ikaw lang ang tumulong.”
“At nawala ka.”
Tahimik akong napaupo.
Hindi ko akalaing siya pala iyon.
Ngumiti siya.
“Hinahanap kita noon.”
“Pero hindi kita nakita.”
“Tapos isang araw…”
“Bigla kang dumating sa bahay ko.”
“Bilang apatnapung taong gulang na yaya.”
Napangiti siya.
“Napakasama ng makeup mo.”
Napahiya ako.
“Bakit hindi mo ako inilantad?”
Tumayo siya.
Dahan-dahang lumapit.
“Dahil gusto kong malaman.”
“Bakit kailangang magsinungaling ng isang babaeng minsang nagligtas ng buhay ko.”
Hindi ko napigilan.
Umiyak ako.
Ikinuwento ko lahat.
Ang pagkamatay ng asawa ko.
Ang leukemia ni Gab.
Ang milyon-milyong gastusin.
Ang paghiram ng pangalan ng ate ko.
At ang desperasyon kong makahanap ng trabaho.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos.
Kinuha niya ang medical file ni Gab.
“Magkano?”
“Tatlong milyong piso.”
“Sagot ko.”
Napailing ako.
“Hindi pwede.”
“Hindi ako nanghihingi.”
“Uutangin ko.”
Ngumiti siya.
“Hindi utang.”
“Hindi rin tulong.”
Tumingin siya sa akin.
“Investment.”
“Investment?”
“Oo.”
Sa unang pagkakataon.
Ngumiti nang totoo si Adrian.
“Investment sa magiging ina ng magiging mga anak ko.”
Namula ako.
“Ano?!”
Ngunit bago pa ako makasagot…
Biglang bumukas ang pintuan.
Pumasok si Bianca.
Kasama ang isang matandang babae.
At nang makita ko siya…
Parang huminto ang tibok ng puso ko.
Mama.
Ang sarili kong ina.
Namumutla siya.
Umiiyak.
At hawak-hawak ang isang lumang birth certificate.
“Angela…”
“Patawarin mo ako.”
“May katotohanan akong itinago sa loob ng dalawampu’t limang taon.”
Napalunok ako.
“Ano po iyon?”
Umiiyak siyang tumingin kay Adrian.
Pagkatapos ay sinabi ang mga salitang nagpayanig sa buong sala.
“Ang ama ni Adrian…”
“At ang ama mo…”
“Iisang tao.”
Biglang tumayo si Adrian.
Nanlaki ang mga mata.
“Ano?!”
At saka dahan-dahang inilapag ng nanay ko ang isa pang dokumento sa mesa.
Isang DNA report.
At sa itaas nito ay nakasulat:
Probability of Sibling Relationship: 0%.
Ngunit sa ibaba ng papel…
May nakatatak na pangalan ng taong nagpeke sa pagsusuri.
At iyon ay…
Bianca Monteverde.
Sa unang pagkakataon…
Tuluyan nang nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.
