akala niya matatakot ako kapag binanggit niya ang anak ko, pero hindi niya alam na may isang camera sa tapat ng paaralan
bahagi 2: akala niya matatakot ako kapag binanggit niya ang anak ko, pero hindi niya alam na may isang camera sa tapat ng paaralan
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko rin inulit ang utos.
Pero nang marinig ni Ramos ang boses ko, alam niyang hindi na ito ordinaryong manhunt.
Personal na ito.
“Sir, tatawagan ko ang school,” mabilis niyang sabi.
“Hindi,” pigil ko.
Napatingin siya sa akin.
“Kung may tao siya sa paligid ng St. Agnes, malalaman nilang nag-panic tayo kapag bigla tayong tumawag. I-check mo muna ang CCTV sa kalsada sa tapat ng gate. Kunin mo rin ang traffic camera sa kanto ng Pedro Gil.”
Tumango si Ramos at agad tumakbo sa dulo ng hallway.
Ako naman, tinawagan ko ang kapitbahay naming si Aling Lorna.
Dalawang ring pa lang, sinagot na niya.
“Diego? May problema ba?”
“Kumusta si Mia?”
“Nandito. Kumakain ng pandesal. Bakit?”
Huminga ako nang malalim, pero hindi pa rin lumuwag ang dibdib ko.
“Huwag ninyo siyang palabasin. I-lock ang gate. Kung may kumatok, kahit kakilala, huwag bubuksan.”
Natahimik si Aling Lorna.
Pagkatapos, bumaba ang boses niya.
“Anak… may nangyari ba?”
“May hinahanap lang ako.”
Hindi ko na ipinaliwanag.
Minsan, mas ligtas ang isang tao kapag mas kaunti ang alam niya.
Pagkababa ko ng tawag, bumalik ako sa group chat.
Nagkakagulo pa rin sila.
May mga nagtatanong kay Raffy.
May mga nagtatanggol sa kanya.
May mga biglang tahimik.
At may ilang kaklase naming babae na hindi pa rin nagse-seen.
Nag-type ako ng isang maikling mensahe.
“Walang sinuman ang aalis ng Manila kung may alam kayo kung nasaan si Raffy. Mag-message kayo sa akin nang pribado.”
Hindi pa umaabot ng sampung segundo, sunod-sunod na pumasok ang private messages.
Pero karamihan walang silbi.
“Diego, totoo bang pulis ka?”
“Bro, ano ba nangyari kagabi?”
“Hindi naman siguro gagawin ni Raffy ’yan, mabait siya dati.”
Mabait.
Napangiti ako nang walang saya.
Sa Pilipinas, ilang beses ko nang narinig ang salitang iyan sa mga kapitbahay ng suspek.
Mabait po siya.
Tahimik lang po siya.
Palasimba po siya.
Tumutulong po siya sa barangay.
At pagkatapos, sa likod ng “mabait” na mukha, may mga babaeng ginawang paninda, may mga batang ginamit na panakot, may mga pamilyang winasak.
Biglang may isang mensahe na nagpaangat ng tingin ko.
Galing kay Liza Mercado, isa sa mga tahimik naming kaklase noon.
“Diego, kagabi bago magsimula ang dinner, narinig ko si Raffy na may kausap sa phone. Sabi niya: ‘Huwag sa Bay Crown pagkatapos. Sa Navotas na lang tapusin.’ Akala ko tungkol sa event.”
Navotas.
Lumamig ang mga daliri ko.
Hindi iyon simpleng lugar.
Dalawang buwan na naming sinusundan ang isang warehouse sa Navotas Fish Port area. Isa iyon sa posibleng taguan ng grupong sangkot sa mga babae mula sa hotels at bars.
Hindi pa kami makapasok noon dahil kulang ang warrant at kulang ang ebidensya.
Ngayon, si Raffy mismo ang nagdugtong sa hotel at warehouse.
Tumawag ako kay Ramos.
“May lead. Navotas.”
“Sir,” hingal niyang sagot, “may nakuha rin kami sa CCTV malapit sa St. Agnes.”
Natigil ang paghinga ko sandali.
“Ano?”
“May itim na van na umikot sa school gate alas-sais singkwenta ng umaga. Walang plate sa harap. Pero sa likod, may sticker ng isang event supplier.”
“Pangalan?”
“RV Premier Events.”
RV.
Rafael Villanueva.
Saglit kong ipinikit ang mga mata ko.
Kahit hindi kinuha si Mia, ipinakita niya na kaya niyang lumapit.
Iyon ang gusto niyang iparamdam.
Na abot niya ang bahay ko.
Abot niya ang anak ko.
Abot niya ang anumang bagay na mahalaga sa akin.
Lumabas ako ng ospital, mabilis ang hakbang.
“Ramos, ipalabas mo sa lahat ng unit ang van. Coordinate with Navotas. Pero tahimik lang. Ayokong makatanggap siya ng balita bago tayo makalapit.”
“Copy, sir.”
Bago ako makasakay sa sasakyan, may humabol sa akin mula sa entrance ng ospital.
Si Liza.
Maputla siya, nakabalabal ng jacket, nanginginig pa ang kamay.
“Diego!”
Huminto ako.
“Bakit ka lumabas? Dapat nagpapahinga ka.”
Umiling siya. Namumula ang mga mata niya.
“May kailangan kang malaman.”
Tumingin ako sa paligid at inilapit siya sa gilid ng ambulansya bay.
“Sabihin mo.”
Napalunok siya.
“Hindi lang kagabi nangyari ’to.”
Kumunot ang noo ko.
“Ano ibig mong sabihin?”
“Kilala ko ang isa sa mga babaeng nag-report dati. Si Maricel. Pinsan siya ng officemate ko. Noong nakita ko ang balita tungkol sa Bay Crown dati, naisip ko na kakaiba. Kasi bago siya mangyarihan, may event din siyang pinuntahan. Organizer noon… kumpanya ni Raffy.”
Parang may bumagsak na bakal sa dibdib ko.
“Sigurado ka?”
Tumango siya, umiiyak na.
“Hindi ko sinabi dati kasi wala akong ebidensya. At kagabi… bago ako mahilo, nakita ko si Raffy sa gilid ng bar. Hindi siya umiinom. Pinapanood niya kami. Parang binibilang kung sino ang tatayo, kung sino ang mahuhulog.”
Kinuyom ko ang panga ko.
“Liza, makinig ka. Bumalik ka sa loob. Huwag kang kakausap sa kahit sino tungkol dito.”
“Diego…”
“Ano pa?”
Tinaas niya ang cellphone niya. Basag ang gilid ng screen, pero gumagana pa.
“Bago ako mawalan ng malay, na-record ko siya.”
Pinindot niya ang play.
Malabo ang video. Umiikot ang kuha, halatang nanginginig ang kamay niya.
Una, tunog ng tawanan.
Pagkatapos, boses ni Raffy.
Mahina, pero malinaw.
“Si Ana, dalhin sa room 2816. Si Liza, huwag masyadong damihan, kilala ang pamilya niyan. Pero si Carmela… siguraduhin ninyong hindi makakauwi bago mag-alas-dose.”
Tumigil ang dugo sa ugat ko.
Iyon na.
Hindi lang testimonya.
Hindi lang hinala.
Direktang ebidensya.
“Isend mo sa akin. Ngayon.”
Habang sinesend ni Liza ang video, tumawag si Ramos.
“Sir, nakita namin ang van.”
“Saan?”
“Papunta sa Navotas. Pero may masama pang balita.”
“Sabihin mo.”
“Hindi lang si Raffy ang sakay. May kasama siyang babae. Based sa CCTV, mukhang si Carmela Cruz, isa sa mga dinala sa ospital kagabi.”
Napalingon ako sa entrance ng hospital.
“Imposible. Nasa loob siya.”
“Sir… kakacheck lang ng nurse. Wala na siya sa room.”
Sa sandaling iyon, biglang nag-ring ang phone ko.
Unknown number.
Sinagot ko.
Ilang segundo, puro ingay ng makina ang narinig ko.
Pagkatapos, boses ni Raffy.
“Diego, ang bilis mo pa rin pala mag-isip. Kaya lang, huli ka pa rin.”
Tahimik ako.
Tumawa siya.
“Nasa akin si Carmela. At kung gusto mong makita siyang buhay, pumunta ka mag-isa sa lumang cold storage sa Navotas. Walang Ramos. Walang SWAT. Walang pulis.”
Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
Mula sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang iyak ng babae.
Pagkatapos, bumulong si Raffy:
“At dalhin mo ang anak mo.”