MULING PAGKIKITA
BAHAGI 4: ANG MULING PAGKIKITA
Tatlong araw matapos ang tawag.
Nakatayo ako sa lumang bodega sa tabing-dagat.
Ito ang lugar na itinakda para sa palitan.
Ako.
Ang flash drive.
At si Rafael.
Kasama ko rin ang mga awtoridad na lihim na nakapuwesto sa paligid.
Eksaktong alas-diyes ng gabi nang dumating ang mga sasakyan.
Bumukas ang pinto.
At lumabas ang isang lalaking matagal ko nang hinahanap.
Payat.
May mga puting buhok na.
Ngunit walang duda.
Si Rafael iyon.
Nang makita niya ako, bahagya siyang napangiti.
“Matagal-tagal din tayong hindi nagkita.”
Napatawa ako kahit naninikip ang dibdib ko.
“Akala ko patay ka na.”
“Ako rin.”
Sandaling natahimik kaming dalawa.
Pagkatapos ay nagsimula ang palitan.
Ngunit bago pa man nila makuha ang flash drive…
Lumitaw ang mga awtoridad.
Nagkagulo ang lahat.
May mga nagtangkang tumakas.
May mga sumuko.
At sa loob lamang ng ilang minuto, natapos din ang lahat.
Tuluyang nabuwag ang sindikatong matagal nang naghahasik ng takot.
Ligtas si Rafael.
Ligtas si Isabella.
At sa wakas…
Malaya na rin kami.
Pagkalipas ng ilang buwan.
Tahimik na ang buhay.
Nakatira si Rafael sa isang maliit na bahay malapit sa dagat kasama si Isabella.
Hindi na siya kailangang magtago.
Hindi na niya kailangang tumakbo.
At higit sa lahat…
Hindi na siya kailangang magsinungaling tungkol sa kanyang pagkatao.
Isang hapon, binisita ko sila.
Nasa bakuran si Isabella habang nagtatanim ng mga bulaklak.
Mas masaya na ang mukha niya ngayon.
Mas magaan.
Mas payapa.
Samantalang si Rafael naman ay nakaupo sa veranda.
May hawak na tasa ng kape.
Parang isang ordinaryong ama na nagrerelaks matapos ang mahabang araw.
Ngumiti siya nang makita ako.
“Alam mo, Gabriel…”
“Ano?”
“Sa wakas natupad din ang pangarap natin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alin doon?”
“Yung mamuhay nang normal.”
Napatawa kami pareho.
Dahil tama siya.
Sa loob ng maraming taon, akala namin ay hindi na posible iyon.
Ngunit naroon kami ngayon.
Buhay.
Malaya.
At may pagkakataong magsimula muli.
Samantala, si Mama Elena ay hindi pa rin nagbabago.
Halos araw-araw niya pa rin akong pinapaalalahanan.
“Kailan ka mag-aasawa?”
“Mama naman…”
“Anong mama naman? Tatlumpu ka na!”
Mula sa sala ay narinig ko ang malakas na tawa nina Rafael at Isabella.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon ng panganib, pagtatago, at takot…
Natawa rin ako nang buong puso.
Dahil minsan…
Ang tunay na tagumpay ay hindi pera.
Hindi kapangyarihan.
Hindi katanyagan.
Kundi ang makauwi.
Makapiling ang mga mahal mo sa buhay.
At magkaroon ng pagkakataong mamuhay nang payapa.
WAKAS