Tawag na Hindi Na Maaaring Putulin
Bahagi 2: Ang Tawag na Hindi Na Maaaring Putulin
Nakatayo si Marco sa harap ko, basang-basa ang buhok sa hamog ng dagat, hingal na hingal na para bang tinakbo niya ang buong baybayin para lang maabutan ako.
Sa kamay niya, nakataas ang cellphone.
Sa screen, kitang-kita ko ang mukha ni Camille.
Maputla rin siya.
Ngunit hindi tulad ni Marco, ang mga mata niya ay hindi puno ng takot.
Puno iyon ng gulat.
At galit.
“Lia…” mahina ang boses ni Marco. “Puwede ba tayong mag-usap?”
Tinitigan ko siya.
Apat na taon.
Apat na taon kong minahal ang lalaking ito.
Dalawang taon kaming nagsama sa iisang bahay. Alam ko kung paano siya magkape sa umaga. Alam ko kung anong bahagi ng manok ang paborito niya. Alam ko kung paano siya matulog kapag pagod. Alam ko kung anong kanta ang pinapatugtog niya kapag nalulungkot.
Pero sa sandaling iyon, habang nakatayo siya sa harap ko, pakiramdam ko ay estranghero siya.
Isang taong aksidente ko lang nakasalubong sa isang madilim na kalsada.
“Mag-usap?” mahinahon kong tanong. “Ngayon mo lang naisip?”
“Hindi iyon ang iniisip mo.”
Napangiti ako.
Palagi nilang sinasabi iyon, hindi ba?
Kapag nahuli na.
Kapag wala nang maitatago.
Kapag ang ebidensya ay hawak mo na mismo.
Hindi iyon ang iniisip mo.
“Kung hindi iyon ang iniisip ko,” sabi ko, “bakit nasa kamay mo ang cellphone at kausap mo ngayon ang babaeng nakasulat bilang bride mo?”
Sa screen, gumalaw ang labi ni Camille.
“Marco,” malamig niyang sabi. “Sagutin mo siya.”
Nanigas ang mukha ni Marco.
“Camille, please. Mamaya na tayo mag-usap.”
“Hindi,” sagot ni Camille. “Ngayon.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong walang kontrol si Marco.
Dati, siya ang laging mahinahon. Siya ang laging may sagot. Siya ang laging marunong magpaikot ng usapan hanggang ako na ang magmukhang mali.
Pero ngayon, nasa gitna siya ng dalawang babaeng parehong naloko niya.
At wala siyang matatakbuhan.
Tinignan ko ang dagat sa likod niya. Madilim ang tubig. Malakas ang hampas ng alon sa mga bato. Kung dati, kapag ganito ang gabi, baka matakot ako. Pero ngayon, kakaibang linaw ang nasa dibdib ko.
“Marco,” sabi ko. “Bakit ka nandito?”
Huminga siya nang malalim.
“Hinahanap kita.”
“Bakit?”
“Dahil nag-aalala ako sa’yo.”
Tumawa ako.
Hindi malakas.
Hindi hysterical.
Isang maikli, malamig na tawa lang.
“Limang araw akong nawala. Limang araw kang nanood sa posts ko. Limang araw mong alam na buhay ako. Pero noong kailangan mo ng pera para sa nanay mo, saka ka nag-panic?”
Namula ang mukha niya.
“Hindi ganoon.”
“Paano, kung ganoon?”
Hindi siya agad nakasagot.
Sa kabilang linya, narinig ko ang boses ni Camille.
“Marco, may asawa ka na ba o wala?”
Napatitig ako sa screen.
Asawa.
Ang salitang iyon ay parang kutsilyong dahan-dahang ipinasok sa dibdib ko.
Hindi dahil gusto ko pa siyang pakasalan.
Kundi dahil naunawaan ko kung gaano kalalim ang panlolokong ginawa niya.
Hindi lang pala kasal ang pinaghahandaan nila.
Baka may papel na.
Baka may pirma na.
Baka buong pamilya na ang sangkot.
“Camille,” sabi ni Marco, “makinig ka muna—”
“Hindi,” putol ni Camille. “Apat na buwan mo akong niligawan. Sinabi mong single ka. Sinabi mong matagal ka nang walang karelasyon. Sinabi mong ako ang babaeng gusto mong ipakilala sa pamilya mo.”
Tumigil ang hangin sa paligid ko.
Apat na buwan.
Ibig sabihin, habang kasama ko pa siya, habang hinahatid niya ako sa trabaho, habang pinaplano namin kung kailan kami kukuha ng mas malaking apartment, nagsisimula na pala siyang manligaw ng iba.
At hindi lang basta iba.
Isang babaeng halos pakasalan na niya.
“Marco,” sabi ko, “may tanong ako.”
Tumingin siya sa akin, halos nagmamakaawa.
“Lia, please. Huwag dito.”
“Dito mismo.”
Lumapit ako ng isang hakbang.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko kailangan.
“Habang natutulog ka sa tabi ko, sinasabi mo rin ba sa kanya na mahal mo siya?”
Napapikit siya.
Iyon na ang sagot.
Naramdaman kong may kung anong pumutok sa loob ko.
Hindi puso.
Matagal na iyong nabasag noong makita ko ang papel sa aparador.
Ang pumutok ngayon ay ang huling hibla ng awa.
“Lia,” bulong niya, “nagkamali ako.”
“Hindi,” sagot ko. “Ang magkamali ay kapag nakalimutan mong bumili ng gamot. Ang magkamali ay kapag mali ang nasakyan mong jeep. Ang ginawa mo, pinili mo. Araw-araw. Paulit-ulit.”
Tahimik siya.
Si Camille sa screen ay hindi rin nagsasalita.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Binuksan ko ang folder na ginawa ko noong unang gabi matapos kong makita ang mga papeles niya.
Mga litrato.
Wedding confirmation.
Bank transfer.
Messages na aksidente kong nakita sa lumang tablet naming dalawa na naka-sync pa pala sa account niya.
Hindi ko sana gagamitin.
Noong una, akala ko aalis lang ako.
Magpapahinga.
Mag-iisip.
Pero habang lumalayo ako sa lungsod, unti-unti kong naintindihan: kung tatahimik ako, hindi lang ako ang mawawala.
Mauulit niya ito.
Kay Camille.
Sa ibang babae pa.
At baka sa susunod, mas masakit ang iiwan niyang sugat.
Pinindot ko ang isang larawan at iniharap kay Marco.
“Gusto mo bang ako ang magpaliwanag kay Camille, o ikaw?”
Namumutla na siya.
“Lia, ibaba mo muna ang phone.”
“Bakit?”
“Please.”
“Takot ka bang marinig niya ang totoo?”
“Lia!”
Sa unang pagkakataon, tinaasan niya ako ng boses.
Dati, kapag ginagawa niya iyon, napapatahimik ako.
Natututo akong lumunok ng sama ng loob.
Natututo akong sabihing baka pagod lang siya.
Baka stressed.
Baka ako ang mali.
Pero ngayong gabi, hindi na ako ang dating Lia.
“Camille,” sabi ko sa screen.
Tumuwid ang mukha niya.
“Ano iyon?”
“Hindi ko alam kung ano ang sinabi niya sa’yo. Pero ako si Lia. Apat na taon ko siyang naging boyfriend. Dalawang taon kaming nagsama. Hanggang kahapon, sa iisang apartment pa rin kami nakatira.”
Nakita kong napasapo si Camille sa bibig.
“May pruweba ako,” dagdag ko. “Kung gusto mo, ipapadala ko sa’yo lahat.”
“Lia, tama na!” sigaw ni Marco.
Lumapit siya, tila aagawin ang phone ko.
Pero mabilis akong umatras.
“Subukan mong hawakan ako,” sabi ko, “at sisigaw ako.”
Napahinto siya.
Sa paligid namin, may ilang taong naglalakad sa gilid ng dagat. Dalawang tindera sa maliit na stall ang napatingin. Isang matandang lalaki ang tumigil sa pag-aayos ng lambat.
Doon niya naalala na hindi kami nag-iisa.
Doon niya naalala na wala na siya sa loob ng bahay kung saan kaya niya akong paikutan gamit ang matatamis na salita.
“Marco,” sabi ni Camille. Nanginginig na ang boses niya. “Totoo ba?”
Walang sagot.
At dahil doon, sapat na.
Matagal na tumitig si Camille sa kanya.
Pagkatapos, tumawa siya.
Pero hindi iyon tawang masaya.
Iyon ang tawa ng babaeng nawalan ng tiwala sa loob lamang ng ilang segundo.
“Ang kapal ng mukha mo,” sabi niya. “Pinakilala na kita sa pamilya ko.”
“Camille, mahal kita—”
“Manahimik ka.”
Napakurap si Marco.
Ako rin.
Dahil sa tono ni Camille, malinaw na hindi siya marupok.
Hindi siya ang klase ng babaeng madaling patahimikin.
“Nasaan ka ngayon?” tanong niya kay Marco.
Hindi sumagot si Marco.
Ako ang sumagot.
“Sa tabing-dagat. Hinabol niya ako.”
“Good,” sabi ni Camille. “Huwag kang aalis diyan.”
Nakunot ang noo ko.
“Bakit?”
Dahan-dahang ngumiti si Camille sa screen.
“Dahil papunta na ang kapatid ko.”
Nanigas si Marco.
“Camille, huwag mong idamay ang pamilya mo.”
“Idinamay mo sila noong humingi ka ng pera sa papa ko para sa kasal.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Pera?
Hindi lang pala babae ang niloko niya.
May perang sangkot.
Napatingin ako kay Marco.
Ngayon ko naalala ang mga bank documents sa lata.
Mga transfer.
Mga halagang hindi ko noon inintindi dahil sa sobrang pagkabigla ko sa wedding confirmation.
“Anong pera?” tanong ko.
Napaatras si Marco.
“Wala iyon.”
“Anong pera, Marco?”
Hindi siya makatingin sa akin.
At doon, nagsalita si Camille.
“Sinabi niya sa pamilya ko na may maliit siyang photography business at kailangan niya ng dagdag puhunan para sa kasal namin. Nangako siyang ibabalik pagkatapos ng event.”
Napahawak ako sa cellphone.
Photography business?
Si Marco ay wedding photographer, oo.
Pero wala siyang sariling studio.
Wala siyang business registration.
Wala siyang malaking equipment maliban sa camera niyang binili pa namin nang hulugan.
Kami.
Dahil ako ang nagbayad ng unang down payment.
Biglang nanlamig ang sikmura ko.
“Magkano?” tanong ko.
Tahimik si Camille sandali.
Pagkatapos, sinabi niya ang halaga.
Hindi ito maliit.
Sapat iyon para mabayaran ang isang taon na renta namin.
Sapat para mabili ang bagong camera na matagal niyang sinasabing pangarap niya.
Sapat para maunawaan ko kung bakit lagi siyang “kapos” nitong mga nakaraang buwan.
Dahan-dahan akong tumingin kay Marco.
“Kaya pala lagi kang nanghihiram sa akin.”
“Lia—”
“Kaya pala ako ang nagbabayad ng renta.”
“Hindi ganoon—”
“Kaya pala kapag sahod ko, may dahilan ka para humingi. Nanay mo. Utang mo. Sirang lens. Emergency.”
Hindi siya makapagsalita.
Lumakas ang hangin.
Sa screen, huminga nang malalim si Camille.
“Lia,” sabi niya. “I-send mo sa akin ang lahat ng pruweba. Ako rin, ipapadala ko sa’yo ang hawak ko.”
Nagkatinginan kami, kahit sa pagitan lang ng screen.
Sa sandaling iyon, pareho naming naintindihan.
Hindi kami magkaaway.
Hindi kami dapat pag-awayin ng isang lalaking sinungaling.
Kami ang dalawang taong niloko.
At siya ang dapat managot.
Tumango ako.
“Isesend ko.”
“Salamat,” sabi niya.
Pagkatapos, tumingin siya kay Marco.
“Bukas ng umaga, kakausapin ka ng pamilya ko. At kung hindi mo ibabalik ang pera, alam mo na ang susunod.”
Pinatay ni Camille ang tawag.
Naiwan kaming dalawa ni Marco sa gitna ng hangin at ingay ng alon.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, bigla siyang lumuhod.
“Lia, patawarin mo ako.”
Tiningnan ko siya.
Ang lalaking minsang pinangarap kong pakasalan, ngayon ay nakaluhod sa harap ko, hindi dahil mahal niya ako, kundi dahil gumuho na ang mga kasinungalingan niya.
“Tumayo ka,” sabi ko.
Umiling siya.
“Hindi. Hangga’t hindi mo ako pinapatawad.”
“Kung ganoon, luluhod ka diyan hanggang umaga.”
Napatigil siya.
Humakbang ako palayo.
“Lia, saan ka pupunta?”
“Malayo sa’yo.”
“Hindi mo ba talaga ako mahal?”
Tumigil ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Mahal kita noon, Marco. Sobra. Kaya nga halos maubos ako.”
Napatingin siya sa akin na parang may pag-asa pa.
Pero tinapos ko ang pangungusap.
“Pero ngayong gabi, tapos na.”
Kinuha ko ang susi ng kotse sa bulsa ko.
Bago ako tuluyang umalis, may dumating na motorsiklo sa gilid ng kalsada.
Bumaba mula roon ang isang matangkad na lalaki.
Mukha siyang galit.
Hawak niya ang cellphone niya at diretso ang tingin kay Marco.
“Marco?” tanong niya.
Nanigas si Marco.
Ako naman, unti-unting napangiti.
Mukhang dumating na ang kapatid ni Camille.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming araw…
Hindi na ako ang kailangang lumaban mag-isa.