Dalawang Babae, Isang Katotohanan
Bahagi 3: Dalawang Babae, Isang Katotohanan
Hindi ko na pinanood kung paano kinausap ng kapatid ni Camille si Marco.
Hindi dahil wala akong pakialam.
Kundi dahil ayoko nang gawing sentro ng mundo ko ang pagbagsak niya.
Sumakay ako sa kotse, isinara ang pinto, at umupo roon nang ilang minuto. Nanginginig ang kamay ko sa manibela. Hindi ko alam kung dahil sa lamig ng gabi, sa galit, o sa bigat ng lahat ng nangyari.
Sa labas, nakikita ko sa side mirror si Marco. Nakatayo siya ngayon, kausap ang lalaking dumating. Hindi ko marinig ang sinasabi nila, pero kita ko ang paraan ng pagyuko niya. Wala na ang yabang. Wala na ang lambing na ginamit niya para lokohin ako.
Sa wakas, nakikita ko na ang tunay niyang mukha.
Hindi halimaw na may sungay.
Mas masahol.
Isang ordinaryong lalaking kayang ngumiti habang naninira ng buhay ng ibang tao.
Umandar ako palayo.
Habang nagmamaneho sa madilim na kalsada, paulit-ulit na nagvibrate ang cellphone ko.
Hindi si Marco.
Si Camille.
Nagpadala siya ng message.
“Lia, ligtas ka ba?”
Tinitigan ko ang mensahe habang nakahinto sa gilid ng daan.
Kakaiba.
Ang babaeng akala ko dapat kong kamuhian, siya pa ang unang nagtanong kung ligtas ako.
Sumagot ako.
“Ligtas ako. Ikaw?”
Ilang segundo lang, nag-reply siya.
“Hindi ko alam. Pero humihinga pa ako.”
Napangiti ako nang mapait.
Oo.
Minsan, iyon lang muna ang kaya nating gawin.
Huminga.
Nagpadala ako sa kanya ng mga larawan ng dokumentong nakita ko. Wedding confirmation. Bank transfer. Screenshot ng messages ni Marco sa tablet. Isinend ko rin ang larawan ng rental contract naming dalawa, kung saan malinaw na nakalagay ang pangalan namin bilang magkasamang umuupa.
Ilang minuto siyang hindi nag-reply.
Pagkatapos, sunod-sunod ang dating ng files mula sa kanya.
Mga screenshot.
Mga usapan nila ni Marco.
Mga resibo ng perang ipinadala ng pamilya niya.
Mga litrato ng engagement dinner nila sa bahay nila.
Sa isang larawan, nakangiti si Marco sa tabi ni Camille. Hawak niya ang kamay nito. Sa likod nila, may maliit na cake na may nakasulat na “Welcome to the family.”
Pakiramdam ko, may dumagan sa dibdib ko.
Hindi dahil nagseselos ako.
Kundi dahil kilala ko ang ngiting iyon.
Iyon ang parehong ngiting ibinigay niya sa akin noong unang beses akong ipakilala niya sa mga kaibigan niya.
Iyon ang ngiting ginamit niya para iparamdam sa akin na espesyal ako.
At ngayon, nakita kong kaya pala niyang gamitin ang parehong ngiti kahit kanino.
“Akala ko ako lang,” message ni Camille.
Nagtagal ang daliri ko sa screen bago ako sumagot.
“Ako rin.”
May katahimikan sa pagitan namin.
Pagkatapos, nagpadala siya ng voice message.
Pinakinggan ko habang nakaparada sa harap ng maliit na inn na nahanap ko malapit sa baybayin.
Basag ang boses niya.
“Lia, sorry. Hindi ko alam na may girlfriend siya. Kung alam ko lang, hindi ako papayag kahit kailan. Pinaniwala niya ako na matagal na siyang single. Pinakita pa niya sa akin ang apartment niya minsan, pero sabi niya bahay daw iyon ng pinsan niya.”
Napapikit ako.
Kaya pala minsan, bigla niyang nililinis ang buong bahay kapag may pupuntahan daw siyang client. Kaya pala may mga gamit akong nawawala sa sala at naililipat sa kwarto. Kaya pala tinatanggal niya ang picture frame namin sa ibabaw ng shelf at sinasabing “nalaglag.”
Ang dami kong hindi pinansin.
Hindi dahil tanga ako.
Kundi dahil nagtiwala ako.
At ang taong nagtitiwala, madalas hindi naghahanap ng ebidensya para masaktan.
Nag-reply ako ng voice message.
“Hindi ikaw ang may kasalanan. Hindi rin ako. Siya.”
Pagkatapos kong ipadala iyon, matagal akong nakatitig sa dilim sa labas ng windshield.
Sa kabila ng lahat, may kakaibang ginhawa sa dibdib ko.
Hindi pa tapos ang sakit.
Pero nagsisimula nang maging malinaw ang galit.
At ang galit, kapag ginamit nang tama, pwedeng maging lakas.
Kinabukasan, nagkita kami ni Camille sa isang maliit na café malapit sa terminal.
Pumasok siya na nakasuot ng simpleng puting blouse at maong. Wala siyang make-up maliban sa kaunting tint sa labi. Halata ang pagod sa mata niya, pero tuwid ang likod niya.
Tumayo ako.
Nagkatinginan kami.
Sa pelikula, marahil magsasabunutan ang dalawang babaeng niloko ng iisang lalaki.
Sa totoong buhay, minsan mas tahimik ang sakit.
Lumapit siya at niyakap ako.
Hindi ko inaasahan iyon.
Nanigas ako ng ilang segundo.
Pagkatapos, niyakap ko rin siya.
Doon lang ako muntik umiyak.
Hindi sa harap ni Marco.
Hindi noong makita ko ang wedding paper.
Hindi noong malaman kong ginamit niya ang pera ko.
Kundi sa yakap ng babaeng pareho kong biktima.
“Sorry,” bulong niya.
“Sorry din,” sagot ko.
Umupo kami sa isang mesa sa sulok.
Nag-order kami ng kape, pero halos hindi namin iyon nainom.
Inilabas ni Camille ang isang folder.
“Pinag-usapan na namin ng pamilya ko kagabi,” sabi niya. “Ipapahinto namin ang kasal. Pero gusto ng papa ko na ayusin muna ang perang kinuha niya. Kung hindi, legal action.”
Tumango ako.
“Ako rin. Kailangan kong ayusin ang renta, gamit, at mga perang hiniram niya sa akin.”
“Tinatago mo ba ang records?”
“May bank transfers. Pero karamihan, cash.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ganoon din sa amin. Marunong siyang umiwas.”
Napatingin ako sa kanya.
“Gaano katagal mo siyang kilala?”
“Anim na buwan,” sagot niya. “Nagsimula siya bilang photographer sa kasal ng pinsan ko. Mabait siya. Magaling magsalita. Alam niya kung paano kiligin ang pamilya.”
Napatawa ako nang walang saya.
“Oo. Talent niya iyon.”
“Sinabi niya sa amin na breadwinner siya. Na kailangan niyang suportahan ang nanay niya. Na gusto niyang bumuo ng maayos na buhay.”
“Totoo naman ang nanay niya,” sabi ko. “Pero hindi lahat ng tungkol doon ay totoo. Madalas niyang gamitin iyon para humingi ng pera.”
Tumahimik kami.
Sa labas ng café, may dumaan na mga estudyanteng nagtatawanan. May tricycle na huminto sa kanto. May batang bumili ng tinapay sa bakery.
Ang mundo, gaya noong una kong nalaman ang katotohanan, ay patuloy pa rin.
Kahit may dalawang babaeng nakaupo sa sulok, parehong pinipilit pulutin ang sarili.
“Lia,” sabi ni Camille. “May plano ka ba?”
Tumingin ako sa kanya.
“Umalis sa apartment. Kunin ang gamit ko. Singilin siya sa kaya kong singilin. Pagkatapos, magsimula ulit.”
“Hindi mo siya ipo-post?”
Natahimik ako.
Naisip ko iyon.
Maraming beses.
Isang post lang, kayang sirain ang pangalan niya sa industriya ng weddings. Photographer siya. Ako naman ay event coordinator. Marami kaming mutual clients. Maraming nakakakilala.
Pero hindi ko gusto ang ingay.
Hindi pa.
“Hindi ko alam,” sabi ko. “Gusto kong maging matalino, hindi padalos-dalos.”
Tumango si Camille.
“Tama.”
Inilabas niya ang cellphone niya.
“Pero may dapat kang malaman.”
Binuksan niya ang isang group chat.
Wedding suppliers.
Nandoon ang pangalan ni Marco.
At ang ilan sa mga mensahe niya, kitang-kita.
Nag-aalok siya ng package gamit ang pangalan ng studio kung saan ako nagtatrabaho.
Nanlaki ang mata ko.
“Hindi siya empleyado ng company namin.”
“Pero ginagamit niya ang pangalan ninyo,” sabi ni Camille.
Kinuha ko ang cellphone niya at binasa nang maigi.
Biglang uminit ang ulo ko.
Hindi lang pala relasyon ang niloko niya.
Pati trabaho ko.
Pati reputasyon ko.
Kung may client na nagkaproblema dahil sa kanya, kumpanya namin ang madadamay.
Ako ang madadamay.
Tumayo ako.
“Saan ka pupunta?” tanong ni Camille.
“Sa apartment.”
“Ngayon?”
“Oo.”
“Lia, baka nandiyan siya.”
“Mas mabuti.”
Tumayo rin si Camille.
“Sasama ako.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi mo kailangan.”
“Alam ko,” sagot niya. “Pero gusto ko.”
Nagkatinginan kami.
At sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng hiya na may kasama ako sa laban.
Pumunta kami sa apartment sakay ng kotse ko.
Habang nasa biyahe, tinawagan ko si Ana, ang pinakamatalik kong kaibigan at katrabaho.
Noong marinig niya ang nangyari, halos mabingi ako sa sigaw niya.
“Lia! Sabi ko na nga ba may mali sa lalaking iyon! Nasaan ka? Pupunta ako!”
“Papunta ako sa apartment.”
“Huwag kang papasok nang mag-isa.”
“Kasama ko si Camille.”
Saglit siyang natahimik.
“Camille?”
“Yung dapat niyang pakasalan.”
“Ah.”
May ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos, sabi ni Ana, “Okay. Gusto ko siya. Papunta na rin ako.”
Pagdating namin sa building, naroon nga si Marco.
Nakatayo siya sa tapat ng pinto ng unit, hawak ang susi, mukhang ilang oras nang naghihintay.
Nang makita niya ako, lumiwanag ang mukha niya.
Pero nang makita niya si Camille sa likod ko, naglaho ang kulay sa mukha niya.
“Bakit siya nandito?” tanong niya.
Sumagot si Camille bago ako makapagsalita.
“Dahil pareho mo kaming niloko.”
“Hindi ito tungkol sa’yo,” sabi ni Marco.
“Talaga?” ngumiti si Camille. “Pera ng pamilya ko ang ginamit mo sa kasal na hindi naman pala dapat matuloy. Paano naging hindi tungkol sa akin?”
Binalingan ako ni Marco.
“Lia, please. Pumasok tayo. Tayo lang mag-usap.”
Umiling ako.
“Wala nang ‘tayo lang.’”
Binuksan ko ang pinto.
Pagpasok ko, tumama agad sa akin ang amoy ng bahay na dati kong tinawag na tahanan.
Kape.
Sabon.
Lumang kahoy.
At ang pabango ni Marco.
Muntik akong manghina.
Pero hindi ako tumigil.
Dumiretso ako sa kwarto at kinuha ang maleta ko. Inilabas ko ang mga damit ko, documents, laptop, at ilang gamit na ako ang bumili. Hindi ko ginalaw ang kahit anong kanya.
Sumunod si Marco.
“Lia, huwag mong gawin ito.”
“Alin?”
“Iwan ako.”
Huminto ako at tumingin sa kanya.
“Nakakatawa ka, Marco. Matagal mo na akong iniwan. Ngayon lang ako umalis.”
Napapikit siya.
“Hindi ko alam kung paano aayusin, pero aayusin ko.”
“Hindi mo na trabaho ayusin ako.”
“Pero mahal kita.”
“Hindi,” sabi ko. “Mahal mo ang pakinabang na nakukuha mo sa akin.”
Nasaktan siya sa sinabi ko.
Mabuti.
Dahil totoo.
Sa sala, narinig ko ang boses ni Camille.
“Lia, nakita ko ito.”
Lumabas ako.
Hawak niya ang isang envelope mula sa drawer.
Ang parehong envelope na nakita ko noon.
Pero may kasama pang ibang papel.
Mga kontrata.
Mga pangalan ng clients.
Mga resibo.
At isang listahan ng mga bayarin.
Nang makita iyon ni Marco, bigla siyang sumigaw.
“Huwag mong pakialaman iyan!”
Mabilis niyang inagaw ang envelope.
Pero bago pa niya iyon tuluyang makuha, bumukas ang pinto.
Pumasok si Ana, hingal at galit na galit.
Kasama niya ang manager namin sa company.
Nanlamig ang mukha ni Marco.
Tiningnan ng manager ko ang mga papel sa kamay ni Camille.
Pagkatapos, tumingin siya kay Marco.
“Mr. Marco,” malamig niyang sabi. “Bakit ginagamit mo ang pangalan ng company namin sa personal transactions mo?”
Walang nakasagot.
At sa katahimikang iyon, naramdaman kong may bumukas na bagong pinto.
Hindi na ito simpleng paghihiwalay.
Hindi na ito simpleng panloloko.
May mas malalim pa.
At ngayon, hindi lang puso ko ang kailangan niyang bayaran.
Kundi lahat ng kasinungalingang pinirmahan niya sa pangalan ng ibang tao.