REGALONG HIGIT PA SA RELO
BAHAGI 4: ANG REGALONG HIGIT PA SA RELO
Lumipas ang tatlong buwan.
Unti-unting bumalik sa normal ang buhay sa opisina.
Naging mas tahimik.
Mas maayos.
At higit sa lahat, mas patas.
Natapos ang internal investigation.
Opisyal na tinanggal si Rafael sa kumpanya dahil sa paglabag sa etika at pang-aabuso sa kanyang posisyon.
Marami ang nagulat.
Ngunit mas marami ang nagsabing matagal na nilang nararamdaman na may problema sa kanyang paraan ng pamamalakad.
Samantala, ipinagpatuloy ko lamang ang trabaho ko.
Hindi ko inisip ang promosyon.
Hindi ko rin inisip ang kompetisyon.
Gusto ko lamang gawin ang trabaho ko nang maayos.
Isang umaga, ipinatawag ako ng direktor.
Kinabahan ako habang papunta sa conference room.
Pagpasok ko, nandoon ang buong executive team.
Kasama si Daniel.
Ngumiti ang direktor.
— Andrea Reyes.
— Binabati kita.
Napahinto ako.
— Po?
Tumayo siya.
— Simula ngayong araw, ikaw na ang bagong Department Head.
Parang tumigil ang mundo sa loob ng ilang segundo.
Hindi ako makapaniwala.
Tatlong taon akong tahimik na nagtatrabaho.
Tatlong taon akong nagsisikap nang walang reklamo.
At ngayon…
Sa wakas ay may nakapansin.
Hindi ko napigilang mapaluha.
Nagpalakpakan ang lahat.
At sa unang pagkakataon, naramdaman kong may saysay ang lahat ng sakripisyo ko.
Pagkalipas ng ilang linggo, mas naging abala ang buhay ko.
Ngunit mas masaya rin.
Mas marami akong natutunan.
Mas marami akong natulungan.
At mas marami akong naging kaibigan sa opisina.
Isa sa pinakamalaking pagbabago ay si Daniel.
Madalas kaming magkasama sa mga proyekto.
Madalas din kaming mag-usap pagkatapos ng trabaho.
Unti-unti kong natuklasan ang kanyang tunay na pagkatao.
Hindi lamang siya mahusay na lider.
Isa rin siyang mabuting tao.
Mapagkumbaba.
Maalalahanin.
At laging inuuna ang kapakanan ng iba.
Isang gabi, matapos ang isang matagumpay na project launch, niyaya niya akong maghapunan.
Sa isang maliit na restaurant sa BGC.
Habang kumakain kami, bigla siyang ngumiti.
— Alam mo ba?
— Akala ko noong una magagalit ka sa akin habambuhay dahil sa relo.
Napatawa ako.
— Medyo nagalit nga ako.
Natawa rin siya.
— Deserve ko naman siguro iyon.
Tahimik kaming nag-usap habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad.
Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na kahon.
Napatingin ako rito.
— Ano ito?
— Buksan mo.
Dahan-dahan kong binuksan ang kahon.
Sa loob ay isang simpleng silver bracelet.
Hindi mamahalin.
Hindi rin marangya.
Ngunit napakaganda.
— Daniel…
— Bakit?
Ngumiti siya.
— Dahil minsan, ang isang bagay ay hindi mahalaga dahil sa presyo nito.
— Mahalaga ito dahil sa kuwentong dala nito.
Napangiti ako.
At doon ko naalala ang relo.
Ang relong minsang naging dahilan ng luha, galit, at pagkabigo.
Ngunit naging dahilan din ng katotohanan.
Ng bagong oportunidad.
Ng bagong simula.
At marahil…
Ng pag-ibig.
Makalipas ang isang taon, mas lalo pang lumago ang kumpanya.
At kasabay nito, lumago rin ang relasyon namin ni Daniel.
Sa harap ng aming pamilya at mga kaibigan, nag-propose siya sa akin sa parehong restaurant kung saan niya ibinigay ang bracelet.
At siyempre…
Sumagot ako ng oo.
Pagkaraan ng ilang taon, habang nakaupo kami sa aming bahay kasama ang aming dalawang anak, napatingin ako sa lumang relo na maingat kong itinago.
Ngumiti ako.
Dahil naunawaan ko na.
Minsan, ang pinakamalaking biyaya ay nagsisimula sa isang problemang akala natin ay malas.
Kung hindi nawala ang relo na iyon…
Hindi mabubunyag ang katotohanan.
Hindi ko makikilala ang mga taong tunay na nagmamalasakit sa akin.
At hindi ko matatagpuan ang buhay na mayroon ako ngayon.
Hinawakan ni Daniel ang kamay ko.
— Ano’ng iniisip mo?
Ngumiti ako at sumandal sa kanyang balikat.
— Na minsan, ang pinakamagandang bagay na nangyayari sa atin…
— Ay nagsisimula sa isang bagay na akala natin ay pagkawala.
Ngumiti siya.
At habang nagtatawanan ang aming mga anak sa sala, alam kong natagpuan ko na ang tunay na kayamanan.
Hindi ang relo.
Hindi ang promosyon.
Kundi ang mga taong nanatili sa tabi ko hanggang sa dulo.
WAKAS ❤️