Babaeng Nakasuot ng Puti
2: Ang Babaeng Nakasuot ng Puti
Hindi gumalaw si Gabriel sa kinatatayuan.
Sa loob ng ilang segundo, tanging ang tunog ng ulan sa labas at ang mabilis niyang paghinga ang pumuno sa buong silid.
Nakatitig siya kay Isabella na para bang ngayon lang niya ito tunay na nakita.
Tahimik.
Malamig.
Walang luha.
Walang pagsigaw.
Walang pagsusumamo.
At iyon ang pinakanagpabigat sa dibdib niya.
Mas sanay siya sa Isabella na nasasaktan, umiiyak, nanginginig ang boses habang nagtatanong kung bakit siya hindi sapat. Mas sanay siya sa Isabella na kahit nasugatan ay naghihintay pa rin ng paliwanag.
Ngunit ang babaeng nasa harap niya ngayon ay tila matagal nang namatay sa loob.
“Isabella,” paos niyang tawag.
Dahan-dahang inangat ni Isabella ang tingin.
“Pumunta ka sa ospital,” sabi niya. “Baka kailangan ka ng anak mo.”
Napakurap si Gabriel.
“Hindi mo siya dinukot?”
Bahagyang natawa si Isabella. Isang maikling tawa, malamig at walang saya.
“Hanggang ngayon, iyan pa rin ang tingin mo sa akin?”
Napatigil siya.
Hindi siya nakasagot.
Dahil sa sandaling iyon, napagtanto niyang ang una niyang naisip ay hindi kung nasaktan ba si Isabella, hindi kung ano ang nararamdaman nito, kundi kung may ginawa ba ito kay Marielle.
Muli na naman niyang pinili si Marielle sa loob ng isip niya, kahit nasa harap niya mismo ang asawa niyang dinurog niya nang paulit-ulit.
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin,” mabilis niyang bawi.
“Pero iyon ang una mong naisip.”
Tumayo si Isabella. Kinuha niya ang isang maliit na sobre mula sa drawer at inilapag sa mesa, katabi ng wedding ring.
“Papers ng paghihiwalay natin.”
Nanigas ang panga ni Gabriel.
“Ayoko.”
“Hindi ko hinihingi ang permiso mo.”
Humakbang siya palapit, ngunit umatras si Isabella.
Ang simpleng pag-atras na iyon ay parang kutsilyong tumusok sa dibdib ni Gabriel.
Noon, kahit gaano siya kalupit, kahit gaano siya kalamig, hindi kailanman umatras si Isabella sa kanya nang ganoon. Siya ang babaeng buong tapang na humawak sa kamay niya sa gitna ng bagyo.
Ngunit ngayon, kahit anino niya ay ayaw na nitong madikit.
“Isabella, pakinggan mo muna ako.”
“Tatlong taon na akong nakikinig sa’yo, Gabriel.”
Bumaba ang boses niya.
“Nakinig ako noong sinabi mong utang mo kay Marielle ang buhay mo.”
“Nakinig ako noong sinabi mong ako pa rin ang asawa mo kahit may iba kang niyakap.”
“Nakinig ako noong sinabi mong mahal mo ako habang may lihim kang itinatago.”
“Nakinig ako hanggang sa halos wala nang natira sa sarili ko.”
Napapikit si Gabriel.
“Hindi ko kayang mawala ka.”
“Pero kaya mo akong saktan.”
Napabuntong-hininga si Isabella.
“May malaking pagkakaiba iyon.”
Muling nag-vibrate ang telepono ni Gabriel. Sunod-sunod. Parang nagmamadali ang mundo sa labas habang ang mundo nila sa loob ng silid ay dahan-dahang gumuho.
Sinagot niya ang tawag.
“Sir!” boses iyon ng kanyang assistant. “Nakita po ang sasakyang ginamit ng babaeng nakaputi. Papunta po sa lumang pier.”
Napatitig si Gabriel kay Isabella.
“Manatili ka rito,” mariin niyang sabi.
Hindi sumagot si Isabella.
Kinuha ni Gabriel ang coat niya at nagmamadaling lumabas.
Pagkasara ng pinto, napahawak si Isabella sa gilid ng mesa.
Noon lang nanginig ang tuhod niya.
Noon lang niya pinayagang tumulo ang luha.
Hindi dahil kay Marielle.
Hindi dahil sa batang nasa sinapupunan nito.
Kundi dahil sa sarili niya.
Dahil sa wakas, nauunawaan na niya kung gaano siya katagal nagtiis sa pag-asang baka isang araw, sapat na siya.
Tumunog ang telepono niya.
Kuya niya iyon.
“Isa, nakuha ko na ang earliest flight. Darating ako bukas ng gabi.”
Napapikit siya.
“Salamat, kuya.”
“May nangyari ba?”
Tumingin siya sa wedding ring sa mesa.
“Wala na,” mahinang sagot niya. “Tapos na.”
Samantala, mabilis na nagmaneho si Gabriel papunta sa lumang pier.
Basang-basa ang kalsada. Mabilis ang wiper sa harap ng kotse, ngunit halos hindi pa rin niya makita ang daan.
Sa isip niya, paulit-ulit ang mukha ni Isabella.
Ang malamig nitong mga mata.
Ang tanong nito.
“Siya ba… o ako?”
Nang makarating siya sa pier, nandoon na ang ilang tao niya. May isang lumang van na nakaparada malapit sa bodega.
“Nasaan siya?” tanong ni Gabriel.
“Sa loob po.”
Sumugod siya sa bodega.
Sa loob, nakita niya si Marielle na nakaupo sa isang silya. Walang tali sa kamay. Walang sugat. Umiiyak lang siya habang yakap ang sariling katawan.
Sa tapat niya, may babaeng nakasuot ng puting damit.
Nang lumingon ito, natigilan si Gabriel.
Hindi si Isabella.
Kundi ang nakababatang kapatid ni Marielle.
Si Lucia.
“Lucia?” kunot-noo niyang tanong.
Tumayo si Marielle at agad siyang niyakap.
“Gabriel! Natakot ako. Akala ko may mangyayari sa amin ng baby.”
Ngunit ang tingin ni Gabriel ay nanatili kay Lucia.
“Anong ibig sabihin nito?”
Namumula ang mga mata ni Lucia.
“Hindi ko siya dinukot. Dinala ko siya rito para pigilan siya.”
“Pigilan saan?”
Hindi sumagot si Marielle.
Napasikip ang mga mata ni Gabriel.
“Marielle.”
Napayuko si Marielle.
Si Lucia ang nagsalita.
“Hindi niya dapat itutuloy ang palabas na ito. Hindi ka niya dapat lokohin. Hindi niya dapat idamay ang batang nasa tiyan niya.”
Naging mabigat ang hangin.
“Anong ibig mong sabihin?” malamig na tanong ni Gabriel.
Lumapit si Lucia at inihagis sa kanya ang isang brown envelope.
Binuksan iyon ni Gabriel.
Mga resulta ng laboratory test.
Mga ultrasound record.
Mga litrato.
At isang dokumentong nagsasabing ang edad ng pagbubuntis ni Marielle ay hindi tugma sa panahong sinabi nito kay Gabriel.
Mas nauna pa.
Bago pa sila muling nagkita.
Bago pa ang gabing sinabi niyang “hindi sinasadya” ang nangyari.
Nanlamig ang mga kamay ni Gabriel.
“Hindi akin ang bata?”
Humagulgol si Marielle.
“Gabriel, pakinggan mo ako…”
“Hindi akin?” ulit niya, mas mababa ang boses.
Napaupo si Marielle sa sahig.
“Iniwan niya ako,” umiiyak niyang sabi. “Ang totoong ama ng bata, iniwan niya ako. Wala akong mapuntahan. Natakot ako. Akala ko kung sasabihin kong sa’yo ang bata, hindi mo ako pababayaan.”
Tila tumigil ang mundo ni Gabriel.
Lahat ng ipinaglaban niya, lahat ng ipinagpilitan niya kay Isabella, lahat ng masasakit na salitang binitiwan niya tungkol sa pagiging hindi nito magkaanak—
lahat ng iyon ay para sa kasinungalingan.
Napaatras siya.
Naramdaman niyang parang may kamay na pumipiga sa puso niya.
“Ginamit mo ang pagkakautang ko sa’yo.”
“Ginamit mo ang nakaraan natin.”
“Ginamit mo pati ang asawa ko.”
“Gabriel, mahal kita,” hikbi ni Marielle. “Noong nasa isla tayo, minahal mo rin ako.”
“Tumigil ka.”
Napakatahimik ng boses niya, pero nanginginig iyon sa galit.
“Ang pinakamatinding pagkakamali ko ay hindi ang makilala ka.”
Tumingin siya kay Marielle na parang ngayon lang niya nakita ang tunay nitong mukha.
“Ang pinakamatinding pagkakamali ko ay pinaniwala ko ang sarili kong kaya kong bayaran ang utang na loob ko sa’yo habang winawasak ko ang babaeng dapat kong pinrotektahan.”
Lumapit si Lucia.
“Kuya Gabriel, pinilit kong sabihin sa kanya na tigilan na niya. Pero natakot akong baka saktan niya ang sarili niya. Kaya dinala ko siya rito bago pa siya makagawa ng mas malaking gulo.”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Dalhin siya sa ospital. Siguraduhing ligtas siya at ang bata. Pagkatapos, ayusin ninyo ang lahat ng kailangan niya para makapagsimula sa malayo.”
Napatingin si Marielle sa kanya.
“Gabriel…”
“Pero simula ngayong gabi,” malamig niyang dugtong, “hindi mo na ako hahanapin. Hindi mo na lalapitan si Isabella. Hindi mo na gagamitin ang pangalan ko.”
“Hindi mo pwedeng gawin ito sa akin!”
“Mas matagal ko nang ginawa ang mas malala kay Isabella.”
Tumalikod siya.
Sa unang pagkakataon, hindi niya nilingon si Marielle kahit umiyak ito.
Nagmamadali siyang bumalik sa mansiyon.
Sa biyahe, parang may bumagsak na mabigat na pader sa dibdib niya.
Hindi anak niya ang bata.
Ngunit hindi iyon nagpagaan sa kasalanan niya.
Mas lalo lang nitong pinakita kung gaano siya kabilis maniwala sa kasinungalingan basta iyon ang mas komportable sa kanya.
Dahil ang totoo, kahit hindi kanya ang bata, pinili pa rin niyang protektahan ang lihim.
Pinili pa rin niyang saktan si Isabella.
Pinili pa rin niyang iparamdam dito na pangalawa ito sa responsibilidad na siya mismo ang gumawa.
Nang makarating siya sa bahay, bukas ang ilaw sa sala.
Ngunit wala si Isabella.
Tumakbo siya sa kuwarto.
Wala.
Sa closet, kalahati ng damit nito ay naroon pa rin. Ngunit ang maleta nito, wala na.
Sa mesa, naroon pa rin ang wedding ring.
Katabi nito ang sobre ng paghihiwalay.
At isang maikling sulat.
Kinuha iyon ni Gabriel gamit ang nanginginig na kamay.
“Gabriel,
Noong una mo akong iniwan para sa kanya, akala ko iyon na ang pinakamasakit.
Mali pala ako.
Mas masakit ang makita kang paulit-ulit akong pinipili sa salita, pero iniiwan sa gawa.
Hindi ko na gustong alamin kung sino ang nagsisinungaling, kung sino ang buntis, kung sino ang may utang na loob kanino.
Ang alam ko lang, pagod na ako.
Pagod na akong mahalin ka.
Pagod na akong maghintay na maging sapat ako.
Huwag mo na akong hanapin.
Sa pagkakataong ito, hayaan mo naman akong piliin ang sarili ko.
— Isabella”
Lumabo ang paningin ni Gabriel.
Napaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang sulat na parang iyon na lang ang natitira sa kanya.
Pagkatapos ay tumunog ang telepono niya.
Isang mensahe mula sa security ng airport.
“Sir, nakita po si Ma’am Isabella. Papasok na po siya sa departure gate.”
Biglang tumayo si Gabriel.
Kinuha niya ang susi ng kotse at halos tumakbo palabas.
Sa unang pagkakataon sa buhay niya, hindi pera, hindi kapangyarihan, hindi pangalan ang hinawakan niya.
Kundi takot.
Takot na kapag huli na siyang dumating, tuluyan na siyang mawawala sa buhay ng babaeng minsan niyang tinawag na tahanan.