Larawang Hindi Dapat Lumabas
Bahagi 2: Ang Larawang Hindi Dapat Lumabas
Hindi ako agad nakapagsalita.
Nakatingin lang ako sa lumang litratong nakalatag sa sahig, sa mukha ni Gabriel walong taon na ang nakalipas, at sa babaeng nakatayo sa tabi niya.
Si Andrea Villanueva.
Mas bata siya noon. Mas simple ang ayos, pero hindi ko maaaring ipagkamali ang mga mata niya. Iyon pa rin ang parehong matang nakangiting nanunuya sa akin sa telepono kanina.
Unti-unti kong itinaas ang tingin ko kay Gabriel.
“Paliwanag.”
Isang salita lang, pero naramdaman kong kinayod nito ang lalamunan ko.
Humakbang si Gabriel papalapit, pero agad akong umatras.
“Huwag.”
Natigilan siya.
Ang babae sa pintuan, ang ina niya, ay ngumiti nang malamig. Para bang matagal niyang hinintay ang sandaling ito.
“Ano pa ba ang kailangang ipaliwanag?” sabi niya. “Bago ka pumasok sa buhay ng anak ko, may kasunduan na. Si Andrea ang dapat mapangasawa ni Gabriel. Ngunit dahil sa testamento ng lolo niya, kailangan niyang pakasalan ang isang babaeng hindi kabilang sa parehong bilog ng mga pamilya. Isang babaeng walang kapangyarihang makikialam sa negosyo.”
Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.
“At ikaw ang napili.”
Parang may malamig na kamay na dumaklot sa puso ko.
Hindi kabilang sa parehong bilog.
Walang kapangyarihan.
Napili.
Sa walong taon, inakala kong kahit tahimik si Gabriel, kahit palagi siyang may bahagi ng sarili niyang hindi ko maabot, pinili niya ako dahil mahal niya ako.
Pero ngayon, isang dokumento, isang litrato, at ilang pangungusap lang ang kailangan para gawing kasinungalingan ang lahat.
“Mariel,” mahinang sabi ni Gabriel.
Lumingon ako sa kanya.
“Huwag mong sabihin ang pangalan ko.”
Namilipit ang mga daliri niya sa gilid ng katawan. Alam kong gusto niyang hawakan ako, pero hindi niya magawa.
“Hindi totoo ang sinabi niya.”
Tumawa ang ina niya.
“Hindi totoo? Gabriel, huwag kang magpanggap na malinis. May pirma mo ang kasunduan. May pirma ng lolo mo. May pirma ng abogado ng pamilya. Kahit si Andrea ay alam ang lahat.”
Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko sa huling pangungusap.
“Kahit si Andrea alam?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Ang katahimikan niya ang sumagot para sa kanya.
Napangiti ako, pero nanginginig ang labi ko.
“Kaya pala ganoon siya makatingin sa akin. Hindi dahil naiinis siyang nakuha ko ang posisyon. Kundi dahil sa tingin niya, nakuha ko rin ang lalaking dapat sa kanya.”
“Hindi siya ang dapat sa akin,” mariing sabi ni Gabriel.
“Pero ako ba?” tanong ko. “Ako ba talaga ang dapat sa’yo? O ako lang ang babaeng kailangan mong pakasalan para makuha ang mana mo?”
Sumara ang panga niya.
“Sa simula, oo.”
Para akong sinampal.
Sa simula, oo.
Tatlong salitang kayang durugin ang walong taon.
Huminga ako nang malalim. Pilit kong pinigilan ang nanginginig na mga kamay ko.
“Salamat sa katapatan.”
“Pakinggan mo muna ako.”
“Hindi ngayon.”
Dinampot ko ang folder mula sa sahig. Nanginginig ang mga daliri ko habang tinitingnan ang unang pahina ng dokumento.
Confidential Marriage Agreement.
Nakasulat doon ang pangalan ko.
Mariel Dizon.
Nakasulat din ang pangalan niya.
Gabriel Mercado.
May petsa walong taon na ang nakalipas. Isang linggo bago ang kasal namin.
Isang linggo bago ko isuot ang simpleng puting damit na binili ko gamit ang ipon ko. Isang linggo bago ko hawakan ang kamay niya sa harap ng altar at paniwalaang kahit hindi marangya ang buhay namin, totoo iyon.
Tiningnan ko ang pirma niya sa ibaba.
Hindi ko na kinaya.
Isinara ko ang folder at ibinalik sa ina niya.
“Kung gusto ninyo akong pirmahan ng divorce papers, magpadala kayo ng maayos na kopya sa abogado ko.”
Napataas ang kilay niya.
“May abogado ka?”
“Magkakaroon.”
Tumigas ang mukha niya.
“Mas mabuting huwag mong pahirapan ang sarili mo. Wala kang laban sa pamilyang Mercado.”
Ngumiti ako.
“Kanina, sinabi rin ng Grupo Villanueva na wala akong laban.”
Tumingin ako kay Gabriel.
“Pero mukhang natuto akong mabuhay sa mundong puno ng taong mahilig maliitin ako.”
Dumaan ako sa gilid niya papasok ng kwarto.
Narinig kong tinawag niya ako.
“Mariel.”
Hindi ako lumingon.
Kumuha ako ng maliit na maleta. Ilang damit, passport, laptop, lumang notebook, at external drive lang ang inilagay ko. Hindi ko kinuha ang alahas na ibinigay niya. Hindi ko kinuha ang mga bagay na maaaring magpaalala sa akin na naging masaya ako sa bahay na iyon.
Paglabas ko, nakatayo pa rin sila sa sala.
Nang makita ni Gabriel ang maleta, nagbago ang mukha niya.
“Saan ka pupunta?”
“Sa lugar na hindi ko kailangang magtanong kung totoo ba ang lahat.”
“Hindi ligtas.”
“Mas delikado ang manatili sa tabi ng taong hindi ko kilala.”
Parang may gustong sabihin si Gabriel, pero tumahimik siya.
Ang ina niya naman ay ngumiti nang matagumpay.
“Mabuti. Mas mabilis mong natanggap ang lugar mo kaysa inaasahan ko.”
Huminto ako sa harap niya.
“Hindi pa ako pumipirma.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ibig sabihin?”
“Ibig sabihin, hindi ninyo ako kayang itaboy sa kasal na ito kung kailan ninyo gusto.”
Lumapit ako nang kaunti.
“At huwag kayong masyadong kampante. Hindi ako ang babaeng pinili ninyo walong taon na ang nakalipas.”
Tumalikod ako at lumabas.
Sa hallway, tumunog ang phone ko.
Si Liza.
“Ate Mariel, nasaan ka po? May masama pong nangyari.”
Nanigas ang mga daliri ko.
“Ano?”
“Naglabas po ng statement ang Grupo Villanueva. Sinasabi nilang ikaw ang nag-approve ng controversial campaign. Ikaw daw po ang dahilan kaya umatras ang Tala Capital.”
Napapikit ako.
Gaya ng inaasahan.
Bago pa ako makasagot, may isa pang notification na pumasok.
Trending na ang pangalan ko.
Mariel Dizon.
Scandal.
Grupo Villanueva.
Tala Capital.
Binuksan ko ang isang post.
“Dating communications director, itinurong utak ng mapanlinlang na campaign?”
Sumunod ang daan-daang komento.
“Dapat makulong ang mga ganitong executive.”
“Ginamit ang komunidad para kumita?”
“Kaya pala tinanggal.”
Hinigpitan ko ang hawak sa maleta.
Sa likod ko, biglang bumukas ang pinto ng condo.
Lumabas si Gabriel.
Nakita niya ang screen ng phone ko.
Lalong dumilim ang mukha niya.
“Hindi sila titigil.”
“Hahayaan mo rin ba akong malaman ito mag-isa?”
Napatigil siya.
“Hindi.”
“Good.”
Pumasok ako sa elevator.
Bago magsara ang pinto, hinabol niya ito gamit ang kamay.
“Mariel, kahit galit ka sa akin, hayaan mong protektahan kita.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi proteksyon ang kailangan ko ngayon.”
“Ano?”
“Kailangan ko ng katotohanan.”
Mabigat ang tingin niya.
“Makukuha mo.”
“Lahat?”
Tumango siya.
“Lahat.”
Ilang segundo kaming nagtitigan.
Pagkatapos, dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa pinto ng elevator.
“Simulan mo sa pagsabi kung bakit nasa litrato mo si Andrea.”
Pumikit siya.
“Noong araw na iyon, nakipagkasundo ako sa kanya.”
Nanlamig ang dibdib ko.
“Anong kasunduan?”
Bago siya makasagot, tumunog ang phone niya.
Hindi niya pinansin.
Pero sunod-sunod itong nag-vibrate.
Sa huli, sinagot niya.
Narinig ko ang boses ni Nico mula sa speaker.
“Sir, masama po. Naglabas ang pamilya Villanueva ng bagong dokumento. Sinasabi nilang may personal relationship noon si Madam Mariel sa isang board member kaya niya nakuha ang posisyon.”
Nanigas ako.
Personal relationship?
Board member?
Bago ko pa maunawaan, nagpatuloy si Nico.
“At sir… ginamit nila ang lumang litrato ninyo ni Ma’am Andrea. Ipinapalabas nilang si Madam Mariel ang nang-agaw sa relasyon ninyo.”
Umangat ang tingin ko kay Gabriel.
Kaya pala.
Hindi lang nila ako gustong tanggalan ng trabaho.
Hindi lang nila ako gustong hiwalayan.
Gusto nila akong sirain nang tuluyan.
Sa screen ng phone ko, may bagong post na lumitaw.
Isang headline.
“Ang Babaeng Sumira sa Kasunduan ng Dalawang Pamilya?”
Sa ilalim nito, ang litrato nina Gabriel at Andrea.
At sa gilid, ang pangalan ko.
Mariel Dizon.
Parang may apoy na biglang sumindi sa loob ko.
Hindi na ako umiiyak.
Hindi na rin ako nanginginig.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Bukas, pupunta ako sa Grupo Villanueva.”
Mariin siyang tumingin sa akin.
“Pupunta tayo.”
“Hindi.”
Hinawakan ko ang maleta.
“Ako ang sinira nila. Ako ang haharap.”
Bumukas ang pinto ng elevator.
Pumasok ako.
Bago ito tuluyang magsara, sinabi ko:
“Pero kung gusto mo talagang tumayo sa tabi ko…”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Dalhin mo bukas ang lahat ng ebidensyang itinago mo sa loob ng walong taon.”
At sa unang pagkakataon, nakita kong natakot si Gabriel Mercado.
Hindi dahil sa kaaway.
Kundi dahil baka huli na siyang nagsabi ng totoo.