Pag-uwi na Hindi Ko Tinakasan
Bahagi 5: Ang Pag-uwi na Hindi Ko Tinakasan
Pagdating ng coast guard, parang biglang bumalik ang hangin sa mundo.
Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas mula nang sumabog ang pulang usok sa control room hanggang sa marinig namin ang mabibigat na yabag ng mga rescuer. Ang alam ko lang, nakayakap ako sa gilid ng console, hawak pa rin ni Adrian ang kamay ko, at ang lalaking may peklat ay nakadapa sa sahig habang pinipigilan ng dalawang pasaherong kanina pa pala naghihintay ng pagkakataong tumulong.
Nang pumasok ang coast guard, sabay-sabay na umiyak ang ilang pasahero.
May mga batang niyakap ng magulang. May matandang paulit-ulit na nagdarasal. May crew na napaupo sa sahig sa sobrang ginhawa.
Ako naman, hindi agad nakaimik.
Tumingin lang ako kay Adrian.
May maliit na sugat sa gilid ng labi niya. Basa ang buhok niya, marumi ang puting polo, at wala na ang dating perpektong itsura na nakakainis tingnan.
Pero sa sandaling iyon, hindi ko siya nakitang nakakainis.
Nakita ko siyang tao.
Pagod. Sugatan. Takot.
At nanatili pa rin sa tabi ko.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Dapat ako ang magtanong niyon. Siya ang nakipagbuno. Siya ang humarang. Siya ang muntik mabaril.
Pero siya pa rin ang unang nagtanong kung okay ako.
Bigla akong nainis.
Hindi dahil sa galit.
Dahil gusto kong umiyak.
“Sira ka talaga,” sabi ko.
Bahagya siyang ngumiti. “Iyan ba ang sagot mo sa confession ko?”
“Hindi pa iyon confession. Application pa lang iyon.”
“Ah. May proseso pala.”
“Meron. Mahigpit ako.”
“Expected.”
Hindi ko napigilan. Napatawa ako habang umiiyak.
Napangiti siya, at sa gitna ng sirang control room, parang bahagyang lumiwanag ang buong gabi.
Pero hindi pa tapos ang lahat.
Habang iniinterrogate ang mga lalaking nahuli sa ferry, nakatanggap kami ng tawag mula kay Liza.
Halos agawin ko ang cellphone kay Adrian.
“Liza!”
“Maya!” sigaw niya sa kabilang linya. “Buhay ako! Buhay si Peanut! At may mga pulis na dito!”
Napaupo ako sa pinakamalapit na upuan.
“Salamat… salamat…”
“Pero teka lang,” sabi niya, bumalik na ang dati niyang tono. “Ano itong narinig ko? May confession daw sa ferry?”
Nanigas ako.
Dahan-dahang lumingon si Adrian.
Hindi ko alam kung paano niya narinig iyon, pero halatang narinig niya.
“Liza,” banta ko.
“Ano? Naka-call ako kanina, no. Hindi ko kasalanang mala-telenovela ang timing ninyo.”
“Halos mamatay kami!”
“Oo nga, kaya dapat sulitin ang buhay. Sagutin mo na.”
Namula ang mukha ko.
Si Adrian, sa halip na tulungan ako, tahimik lang na nakatingin sa ibang direksyon. Pero halata sa gilid ng labi niya na pinipigilan niyang ngumiti.
“Liza, ibababa ko na.”
“Fine. Pero pagbalik mo, may utang kang kwento. At si Peanut, by the way, ay mukhang mas okay na. Medyo galit lang siya dahil hindi siya pinayagang kainin ang bandage.”
Napatawa ako sa kabila ng luha.
Pagkatapos ng tawag, dinala kami sa pinakamalapit na pantalan. Hindi iyon ang orihinal naming destinasyon, pero doon pansamantalang pinababa ang lahat ng pasahero. May ambulansya, pulis, coast guard, at mga lokal na opisyal.
Sa ilalim ng bubong ng maliit na terminal, nakaupo kami ni Adrian sa mahabang bench. Pareho kaming nakabalot ng emergency blanket.
Matagal kaming tahimik.
Sa labas, humina na ang ulan.
Ang dagat, na kanina ay parang halimaw, ngayon ay madilim na salamin na lang sa ilalim ng ilaw ng pantalan.
“Alam mo,” sabi ko, “hindi ganito ang plano ko sa pag-uwi.”
“Ano ang plano mo?”
“Matulog sa ferry. Kumain ng maraming pagkain sa bahay. Iwasan ang blind date. Bumalik sa siyudad. Kunin si Peanut. Mamuhay nang tahimik.”
“Sounds boring.”
Tiningnan ko siya nang masama.
“Hindi lahat kailangang may baril at speedboat.”
“Fair.”
Muling nagkaroon ng katahimikan.
Pagkatapos, siya ang unang nagsalita.
“Sorry.”
Napatingin ako sa kanya.
“Para saan?”
“Sa lahat siguro.”
“Ang vague naman.”
Huminga siya nang malalim. “Noong bata tayo, alam kong naiinis ka kapag kinukumpara tayo. Alam kong nasasaktan ka. Pero imbes na tulungan kita, lalo pa kitang ginulo.”
Hindi ko inaasahan iyon.
“Akala ko kasi…” Tumigil siya sandali. “Akala ko kapag natalo kita, lalapit ka ulit. Aawayin mo ako. Papansinin mo ako.”
“Napaka-childish.”
“Bata tayo noon.”
“Hanggang paglaki, ganoon ka pa rin.”
“Oo,” amin niya. “Noong nasa magkalabang kumpanya tayo, tuwing may bidding, mas naghahanda ako kapag alam kong ikaw ang haharap. Hindi dahil gusto kitang pahiyain. Kundi dahil gusto kong makita mong kaya kitang sabayan.”
Napatitig ako sa kanya.
Sa loob ng maraming taon, dala-dala ko ang inis na akala ko malinaw at matibay.
Pero ngayon, para itong lumang pader na unti-unting nabibitak.
“Adrian,” sabi ko, “alam mo bang ang pangit ng paraan mo ng pagpapansin?”
“Oo.”
“Sobrang pangit.”
“Oo.”
“Pwede kang magsabi nang maayos.”
“Hindi ako magaling doon.”
“Halata.”
Tumango siya nang seryoso. “Kaya sinusubukan ko ngayon.”
Napahinto ako.
Tumingin siya sa akin.
Wala na ang yabang. Wala na ang malamig na itsura. Wala na ang lalaking laging mukhang hindi maaabot.
Ang nasa harap ko ay ang batang minsang tumanggap ng banana cue ko, hindi para lokohin ako, kundi dahil masaya siyang ako ang nagbigay.
At hindi ko alam kung bakit biglang sumakit ang puso ko sa lambot.
“Kung ligawan mo ako,” sabi ko, “hindi ibig sabihin mananalo ka.”
Ngumiti siya nang bahagya. “Hindi ko gustong manalo.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Ano ang gusto mo?”
Tumingin siya sa kamay kong hawak pa rin niya.
“Gusto kong hindi ka na mawala sa tabi ko.”
Biglang uminit ang mukha ko.
“Grabe ka. Kanina ka pa walang timing, ngayon naman sobra.”
“Sorry.”
“Hindi ko sinabing ayaw ko.”
Tumigil ang paghinga niya.
Doon ako nakabawi.
Sa unang pagkakataon, ako naman ang nakakita sa kanya na hindi alam ang sasabihin.
Napangiti ako.
“Pag-iisipan ko pa rin.”
“Okay,” mabilis niyang sabi.
“Pero puwede mo akong ihatid pauwi.”
“Oo.”
“At puwede mo akong tulungan kunin si Peanut.”
“Oo.”
“At kapag sinabi ng nanay ko na bagay tayo, hindi ka dapat agad ngumiti na parang nanalo ka.”
Napahinto siya.
“Hindi ko maipapangako iyan.”
“Adrian.”
“Subukan ko.”
Kinabukasan, matapos ang mahabang gabi ng statements, reports, at paulit-ulit na tanong ng mga awtoridad, nalaman namin ang buong kuwento.
Si Peanut pala ay alaga ng nawawalang environmental lawyer. Bago mawala ang babae, itinago niya ang mga ebidensya sa collar ng tuta, umaasang may makakahanap dito kung sakaling may mangyari sa kanya. Nakalagay sa micro SD card ang mga dokumentong nagpapatunay ng illegal land grabbing, bribery, at planong sirain ang protected coastal area para sa isang pribadong resort.
Ang mga lalaking humabol sa amin ay tauhan ng grupong sangkot sa proyekto. Akala nila, nang makita akong buhat si Peanut, nasa akin na agad ang ebidensya. Hindi nila alam na mas matigas ang ulo ni Liza kaysa sa inaasahan nila.
Dahil sa files, nahuli ang ilang pangunahing sangkot. Ang boss ni Adrian ay personal na tumulong para ma-secure ang ebidensya. Ang kapatid niyang nawawala ay natagpuan makalipas ang ilang araw—sugatan, pero buhay, nagtatago pala sa isang liblib na lugar matapos makatakas.
Nang marinig ko iyon, matagal akong umiyak.
Hindi ko siya kilala, pero dahil sa kanya, dahil kay Peanut, at dahil sa kakaibang pagkapit ng maliit na tuta sa akin, maraming tao ang naligtas sa mas malaking kapahamakan.
Tatlong araw matapos ang insidente, sa wakas ay nakauwi ako sa probinsya.
Hindi na ako nakatakas sa blind date.
Dahil pagdating ko sa bahay, naroon si Adrian.
Kasama ang nanay niya.
Kasama ang nanay ko.
At pareho silang nakangiti na para bang sila ang sumulat ng buong kapalaran namin.
“Anak,” sabi ni Mama habang hawak ang isang malaking plato ng pagkain, “mabuti naman at sabay kayong nakarating.”
Tiningnan ko si Adrian.
Tahimik siyang nakatayo sa tabi ng pinto, may dalang kahon ng prutas at pasalubong.
Mukha siyang maayos na ulit. Malinis ang damit, mahinahon ang mukha.
Pero nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang munting ngiti na para lang sa akin.
Lumapit siya at mahinang nagsabi:
“Hindi ako ngumiti kanina.”
“Ngumiti ka.”
“Konti lang.”
“Akala mo hindi ko nakita?”
“Umaasa ako.”
Napailing ako, pero hindi ko napigilan ang sariling ngumiti.
Sa hapag-kainan, sinubukan ng mga nanay namin na magpanggap na hindi sila kinikilig sa bawat tinginan namin. Nabigo sila nang malala.
“Bagay talaga sila,” bulong ng nanay ni Adrian.
“Sinabi ko na noon pa,” sagot ni Mama.
“Hindi mo sinabi.”
“Sinabi ko sa isip ko.”
“Hay naku, hanggang ngayon mahilig ka pa ring umangkin ng credit.”
Nagsimula na namang magtalo ang dalawang nanay, pero sa pagkakataong ito, hindi na mabigat ang hangin. Nakakatawa na lang.
Parang bumalik ang dating ingay ng pagkabata, pero wala na ang pait.
Pagkatapos kumain, lumabas ako sa maliit na balkonahe. Malamig ang hangin mula sa dagat. Sa malayo, may mga ilaw ng bangka, payapa at tahimik.
Sumunod si Adrian.
“Pagod ka na?” tanong niya.
“Oo.”
“Gusto mong mapag-isa?”
Tiningnan ko siya.
Dati, oo. Palagi kong gustong lumayo sa kanya.
Pero ngayon…
“Hindi naman,” sagot ko.
Tumabi siya sa akin.
Matagal kaming nakatingin sa dagat.
Pagkatapos, inilabas niya mula sa bulsa ang isang maliit na paper bag.
“Ano iyan?”
“Banana cue.”
Natigilan ako.
“Bakit?”
“Utang ko sa’yo.”
“Utang?”
“Tinanggap ko iyong ibinigay mo noon, pero hindi kita pinagbigyan sa exam.”
Natawa ako. “So ngayon mo ako susuhulan?”
“Hindi. Ngayon ako magbabayad.”
Kinuha ko ang paper bag. Mainit pa ang banana cue.
Hindi ko alam kung bakit, pero halos maiyak ako.
“Ang tagal mong magbayad.”
“Sorry. Mabagal talaga ako sa mga importanteng bagay.”
Kinagat ko ang banana cue para itago ang ngiti ko.
Masarap.
Matamis. Mainit. Pamilyar.
Parang isang alaala na matagal kong iningatan sa maling kahon, at ngayon ko lang naintindihang hindi pala iyon purong inis.
“Maya,” tawag niya.
“Hm?”
“Puwede ko bang simulan ulit?”
“Ang alin?”
“Tayo.”
Tumingin ako sa kanya.
Hindi ko sinagot agad.
Hinayaan ko muna siyang kabahan nang kaunti. Maliit na ganti lang sa lahat ng taon na pinakaba niya ako tuwing exam results, bidding results, at kung anu-ano pa.
Nang makita kong halos hindi na siya humihinga, saka ako ngumiti.
“Pwede.”
Nanlaki nang bahagya ang mga mata niya.
“Pwede?”
“Oo. Pero dahan-dahan lang.”
“Dahan-dahan,” ulit niya, parang pangako.
“At walang pang-aasar sa trabaho.”
“Hindi ko kayang ipangako iyan.”
“Adrian.”
“Bawasan ko.”
“Good enough.”
Makalipas ang dalawang linggo, bumalik kami sa siyudad.
Si Liza ang sumalubong sa amin sa veterinary clinic, buhat-buhat si Peanut na ngayon ay malinis na, bilugan, at mukhang walang kaalam-alam na muntik na siyang maging sentro ng national scandal.
Pagkakita sa akin, kumawala si Peanut sa yakap ni Liza at tumakbo papunta sa akin.
Lumuhod ako at sinalo siya.
“Baby ko!”
Dinilaan niya ang mukha ko na parang galit dahil ang tagal kong nawala.
Si Adrian ay nakatayo sa tabi ko, tahimik na nakatingin.
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Ano?”
“Wala.”
“Namumula ka na naman.”
“Hindi.”
“Tinawag ko siyang baby. Huwag kang mag-overthink.”
“Hindi ako nag-o-overthink.”
Lumapit si Liza, nakangisi.
“Sure ka? Kasi kung gusto mo, pwede ka rin naming tawaging baby.”
“Liza!” sigaw ko.
Umubo si Adrian at tumingin sa ibang direksyon.
Pero ngumiti siya.
Pagkatapos ng lahat, inuwi namin si Peanut sa apartment ko.
Oo, “namin.”
Dahil simula noon, si Adrian ay laging may dahilan para dumaan.
Minsan magdadala siya ng dog food.
Minsan vitamins.
Minsan sasabihin niyang may meeting malapit sa lugar ko kahit halatang wala naman.
Minsan naman, magdadala siya ng banana cue.
At ako?
Hindi ko siya pinapaalis.
Isang gabi, habang nakahiga si Peanut sa pagitan namin sa sofa, nanonood kami ng lumang pelikula. Nakatulog ang maliit na aso na parang prinsipe ng bahay.
Napatingin ako kay Adrian.
“Naisip mo ba,” sabi ko, “kung hindi ko napulot si Peanut, baka hindi tayo ganito?”
Tiningnan niya ang tulog na tuta.
“Siguro.”
“Siguro?”
“Siguro matatagalan lang.”
“Ang yabang mo naman. Sure kang magkakaroon pa rin ng tayo?”
Tumingin siya sa akin.
Kalmado ang mukha niya, pero malambot ang mata.
“Hindi ako sure sa maraming bagay. Pero sure akong kahit gaano katagal, hahanapin pa rin kita.”
Tumahimik ako.
Sa pagkakataong iyon, wala akong maisip na panabla.
Kaya kinuha ko na lang ang kamay niya.
Nagulat siya sandali, pagkatapos ay marahan niya iyong hinawakan pabalik.
Si Peanut, na akala namin tulog, biglang gumalaw at ipinatong ang maliit niyang ulo sa magkapatong naming kamay.
Napatawa ako.
“Approved daw,” sabi ko.
Ngumiti si Adrian.
“Good. Kailangan ko pala munang pumasa sa kanya.”
“Mas mahirap siyang ligawan kaysa sa akin.”
“Doubtful.”
“Huy.”
Tumawa siya nang mahina.
Sa labas ng bintana, tahimik ang lungsod. Walang bagyo. Walang speedboat. Walang humahabol.
May ilaw lang mula sa mga gusali, amoy ng mainit na pagkain mula sa kalye, at ang munting tunog ng paghinga ni Peanut sa pagitan namin.
Akala ko noon, ang pag-uwi kong iyon ay magiging simpleng biyahe lang.
Akala ko ang pinakamalaking problema ko ay kung paano tatakas sa blind date.
Akala ko si Adrian ang taong kailangan kong talunin habang buhay.
Pero minsan pala, ang taong akala mong kalaban mo…
Siya rin ang unang hahawak sa kamay mo kapag yumanig ang mundo.
At ang isang maliit na tuta na sinundan ka sa ulan…
Maaari palang magdala sa’yo pauwi.
Hindi lang sa bahay.
Kundi sa taong matagal ka na palang hinihintay.