Sekretong Nakatago sa Collar
Bahagi 3: Ang Sekretong Nakatago sa Collar
Hinila ako ni Adrian pababa sa pagitan ng mga upuan habang patuloy ang sigawan ng mga pasahero.
Sa dilim, may mga umiiyak, may nagdarasal, may tumatawag sa pamilya. Ang ulan sa labas ay parang libo-libong bato na ibinabato sa bubong ng ferry. Paminsan-minsan, kumikislap ang kidlat at sumisilay ang maputlang liwanag sa basag na bintana.
“Dito,” bulong ni Adrian.
Ginabayan niya ako papunta sa likurang bahagi ng cabin, malapit sa emergency storage. Alam niya ang daan kahit madilim.
“Paano mo alam kung saan pupunta?” tanong ko habang nakayuko.
“Binasa ko ang evacuation layout kanina.”
“Habang nakaupo ka lang na parang estatwa?”
“Mas mabuti kaysa nakikipag-away sa katabi.”
“Grabe, may gana ka pang mang-asar ngayon?”
“Mas okay iyon kaysa mag-panic ka.”
Gusto kong sumagot, pero sa totoo lang, tama siya. Kapag kausap ko siya, kahit nakakainis, hindi ako tuluyang nilalamon ng takot.
Narating namin ang maliit na storage area. Binuksan niya iyon at kinuha ang emergency flashlight, saka isang manipis na life vest.
“Isuot mo.”
“Hindi muna ikaw?”
“Maya.”
Isang salita lang, pero puno ng utos.
Kinuha ko ang life vest at isinuot nang padabog.
“Alam mo, kahit may crisis, nakakainis ka pa rin.”
“Good. Ibig sabihin may lakas ka pang mainis.”
Binuksan niya ang flashlight, pero itinapat niya ito sa sahig para hindi kami agad makita.
Sa malayo, naririnig ko ang boses ng lalaking may peklat. Pinapakalma niya ang mga pasahero, pero sa paraan na mas nakakatakot.
“Walang kailangang masaktan. Kailangan lang naming makausap ang babaeng may hawak ng aso.”
Ang aso.
Si Peanut.
Oo, iyon ang ipinangalan ko sa tuta. Dahil noong una ko siyang makita, nanginginig siyang parang maliit na mani na nahulog sa putik.
Biglang sumakit ang dibdib ko.
“Adrian,” mahinang sabi ko. “Ano’ng pinakita mo sa kanya kanina?”
Hindi agad siya sumagot.
“Adrian.”
Huminga siya nang malalim. “Isang file.”
“Ano’ng file?”
“May kinalaman sa ilegal na operasyon ng isang private resort development group.”
Napakurap ako. “Ano?”
“May project kaming sinusubaybayan sa kumpanya. Isang luxury resort na gustong itayo sa isang protected coastal area. Maraming local residents ang ayaw pumayag. May nawawalang dokumento tungkol sa illegal land acquisition at hidden payments.”
Hindi ko maunawaan agad.
“Sandali. Ano’ng kinalaman ni Peanut doon?”
“Hindi ko sigurado. Pero may narinig akong rumor. May isang environmental lawyer na may ebidensya laban sa group na iyon. Nawawala siya dalawang linggo na ang nakalipas. Sabi ng ilan, bago siya mawala, may dala siyang maliit na aso.”
Naramdaman kong nanikip ang lalamunan ko.
“Hindi… hindi puwede.”
“Tuta ang nakita mo. Pero baka siya ang huling naiwan na may dalang clue.”
Naisip ko ang collar ni Peanut. Luma. Madumi. May maliit na metal charm na akala ko dekorasyon lang.
“Ang chip…”
Tumango si Adrian.
“Puwedeng tracking device lang. Puwedeng storage device. Puwedeng parehong dalawa.”
Halos mapaupo ako sa sahig.
Dalawang araw na ang nakaraan, ang pinakamalaking problema ko lang ay kung paano itatago kay landlord na may inuwi akong tuta.
Ngayon, may mga lalaking naka-itim na speedboat, may nawawalang abogado, may ilegal na resort project, at nasa gitna ako ng lahat dahil sa isang asong marunong magpaawa.
Muling tumunog ang cellphone ko sa kamay ni Adrian.
Si Liza.
Agad niyang sinagot.
“Liza?” halos sabay naming tanong.
May narinig kaming malakas na paghinga. Pagkatapos, mahinang ungol.
“Maya…” bulong ni Liza. “Nasa loob ako ng supply room. Kasama ko si Peanut.”
Naluha ako sa ginhawa. “Salamat sa Diyos. Okay ka ba?”
“Okay pa. Pero nasa labas sila. Sinira nila ang lock ng quarantine room, pero nailabas ko siya bago nila makita.”
Narinig namin ang mahinang iyak ng tuta.
“Peanut,” bulong ko.
Parang narinig niya ako. Mula sa kabilang linya, may maliit na tahol.
Napakapit ako sa dibdib ko.
“Maya,” sabi ni Liza. “May nakita ako sa collar niya. Iyong metal charm, hindi pala charm. May maliit na takip. Binuksan ko gamit ang tweezer.”
Tumigil ang paghinga ko.
“Ano’ng laman?”
“Isang micro SD card.”
Napatingin ako kay Adrian.
Nagbago ang mukha niya. “Liza, huwag mong isasaksak kahit saan.”
“Late na.”
“Liza!”
“Sandali! Hindi ko naman sa clinic computer sinaksak. Ginamit ko iyong lumang tablet na hindi nakakonekta sa internet. May folder dito. Mga video, scanned documents, bank transfers, at may isang audio file.”
“Anong audio file?” tanong ko.
Tumahimik siya.
“Liza?”
Mas mababa na ang boses niya nang sumagot.
“Maya… may boses ng isang babae. Sabi niya, kapag may nakahanap daw nito, dalhin ang ebidensya sa kapatid niya. Hindi raw siya puwedeng magtiwala sa lokal na pulis dahil may mga taong nabayaran.”
Nanlambot ang tuhod ko.
“Kapatid niya?”
“Oo. May pangalan siyang binanggit.”
Sinabi ni Liza ang pangalan.
Hindi iyon pangalan ni Adrian. Hindi rin pangalan ng pamilya ko.
Pero nanigas si Adrian.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
“Kilala mo?”
Hindi siya agad sumagot.
“Adrian.”
Napapikit siya. “Kapatid iyon ng boss ko.”
Parang may bagong kidlat na tumama sa loob ng dibdib ko.
“Boss mo? Sa kumpanya mong kalaban namin?”
Tumango siya.
“Ang boss ko ang nagpasiyasat sa project na iyon. Akala niya business irregularity lang. Pero nang mawala ang kapatid niya, tumigil ang lahat. Biglang may pressure mula sa investors. May mga taong ayaw nang pag-usapan ang kaso.”
“Ano’ng ibig sabihin nito?”
“Ibig sabihin,” mabagal niyang sabi, “si Peanut ang nagdadala ng ebidensyang hinahanap ng lahat.”
Hindi ako makapagsalita.
Sa malayo, may yabag na papalapit.
Pinatay ni Adrian ang flashlight.
Hinila niya ako papasok sa mas makitid na sulok sa likod ng storage cabinet.
Halos magkadikit ang katawan namin. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa buhok ko. Sa ibang pagkakataon siguro, aawayin ko siya dahil masyado siyang malapit.
Pero ngayon, hindi ko kayang gumalaw.
May dalawang lalaki na dumaan sa labas.
“Nakita mo ba sila?”
“Wala. Baka nasa kabilang deck.”
“Hanapin n’yo. Hindi aalis ang ferry hangga’t hindi natin nakukuha ang babae.”
Kumuyom ang kamao ko.
Ako.
Hinahanap nila ako dahil akala nila nasa akin ang aso o ang ebidensya.
Pero nasa clinic si Liza.
At mas nanganganib siya.
Pagkalayo ng mga yabag, bumulong ako, “Kailangan nating tulungan si Liza.”
“Tatawagan ko ang boss ko,” sabi ni Adrian.
“May signal ka?”
“Titingnan ko.”
Lumabas kami nang kaunti mula sa pinagtataguan. Umakyat kami sa maliit na service stairs papunta sa upper deck, kung saan mas malakas ang signal. Madulas ang hagdan, at ilang beses akong muntik madapa. Sa bawat pagkakataon, nahuhuli ako ni Adrian.
Noong pangatlong beses niya akong saluhin, nainis na ako.
“Hindi ako sinasadya madapa para yakapin mo ako.”
“Hindi ko naman sinabi.”
“Pero iniisip mo.”
“Maya, sa dami ng nangyayari ngayon, hindi ko priority isipin kung gaano ka ka-clumsy.”
“Sinabi mo ring clumsy ako.”
“Dahil totoo.”
“Pag natapos ito, babalikan ko ang insultong iyan.”
“Pag natapos ito,” mahina niyang sabi, “papayag akong awayin mo ako buong araw.”
Tumigil ako sandali.
Sa gitna ng dilim at ulan, kakaiba ang tunog ng pangungusap na iyon.
Hindi niya sinabing “kung.”
Sinabi niyang “pag.”
Para bang siguradong makakaligtas kami.
Para bang ayaw niyang hayaan akong matakot.
Pagdating sa upper deck, malakas ang hampas ng hangin. Basang-basa agad ang buhok ko. Halos tangayin ako ng bugso, pero hinawakan ni Adrian ang baywang ko para manatili akong nakatayo.
Tinawagan niya ang boss niya.
Isang ring.
Dalawa.
Tatlo.
Sa wakas, may sumagot.
“Sir, ako ito,” sabi ni Adrian. “Nahanap namin ang ebidensya. Nasa veterinary clinic sa siyudad. Kasama ng aso.”
Hindi ko marinig ang sagot sa kabilang linya, pero nakita kong lalo pang sumeryoso ang mukha ni Adrian.
“Opo. May mga armadong tao sa ferry. Hinahanap nila si Maya. Kailangan namin ng tulong. Coast guard, national police, kahit sinong hindi lokal.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, napatingin siya sa akin.
“Ano?” tanong ko.
Tinakpan niya ang speaker. “May team na papunta sa clinic. Pero may problema.”
“Ano na naman?”
“Kung tama ang GPS, ang speedboat na nasa ferry… hindi nag-iisa.”
Dahan-dahan kaming tumingin sa dagat.
Sa likod ng ulap at ulan, may dalawa pang ilaw na gumagalaw papalapit.
Dalawa pang bangka.
Papalapit sa amin.
At sa kabilang linya, sumigaw si Liza:
“Maya! Nabasag nila ang pinto!”