Lalaking Sakay ng Itim na Speedboat
Bahagi 2: Ang Lalaking Sakay ng Itim na Speedboat
Nanigas ang buong katawan ko nang makita ko ang litratong hawak ng lalaking nakatayo sa unahan ng itim na speedboat.
Kahit basang-basa ang salamin ng bintana dahil sa ulan, malinaw kong nakita ang larawan.
Ako iyon.
Ako, habang buhat-buhat ang maliit na tuta sa harap ng palengke sa tabing-dagat.
Ang mas nakakatakot, hindi iyon simpleng litrato na parang kuha lang ng kung sinong dumaan. Masyado itong malinaw. Masyadong malapit. Para bang matagal na akong sinusundan ng kumuha nito.
Biglang nanlamig ang mga daliri ko.
“Liza…” nanginginig kong tawag sa cellphone na nakahulog sa upuan. “Ano’ng ibig mong sabihin? Bakit may naghahanap sa tuta?”
Sa kabilang linya, halatang kinakabahan si Liza. Hindi na katulad ng dati ang boses niyang laging palabiro.
“Maya, makinig ka sa akin. Huwag kang mag-panic, pero may dalawang lalaki dito kanina. Sabi nila kanila raw ang tuta. Pero nang hingan ko ng patunay, wala silang maipakita. Ang meron lang sila, pera. Sobrang laki ng alok nila.”
Napatingin ako kay Adrian.
Nakasimangot siya, pero hindi dahil sa inis. Iba ang ekspresyon niya ngayon. Seryoso, alerto, at para bang may mabilis siyang kinukwenta sa isip.
“Gaano kalaki?” tanong niya.
Natigilan si Liza sa kabilang linya. “Sino ’yan?”
“Si Adrian,” sagot ko nang wala sa sarili.
“Ah, iyong akala niya siya ang baby?”
Sa gitna ng takot, muntik pa rin akong mabilaukan.
Namula ang tenga ni Adrian, pero pinilit niyang manatiling kalmado. “Miss Liza, gaano kalaki ang alok nila?”
Tumahimik sandali si Liza bago sumagot.
“Halos katumbas ng isang bagong kotse.”
Pakiramdam ko may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
Isang tuta.
Isang maliit na tuta na nanginginig sa ulan.
Bakit may taong handang magbayad nang ganoon kalaki para lang makuha siya?
Muling yumanig ang ferry. May ilang pasaherong napasigaw. Sa labas, lalo pang lumapit ang itim na speedboat. Dalawang lalaki ang nakasuot ng itim na kapote. Ang isa, hawak pa rin ang litrato. Ang isa naman ay may kausap sa radyo.
Hindi sila mukhang ordinaryong may-ari ng nawawalang alaga.
Mas mukha silang mga taong sanay kumuha ng hindi nila dapat kunin.
“Hindi ito aksidente,” mahina kong sabi.
“Huwag kang lalapit sa bintana,” utos ni Adrian.
Hindi ko nagustuhan ang tono niya. Para siyang may karapatang utusan ako. Pero bago pa ako makapag-react, hinila na niya ako palayo sa bintana at itinulak nang bahagya sa likod niya.
“Adrian—”
“Ngayon ka pa ba makikipagtalo?” mahinang singhal niya, pero hindi galit ang mata niya. Nag-aalala siya.
Natahimik ako.
Ilang taon ko siyang kinaiinisan. Ilang taon ko siyang tinuring na kalaban. Pero sa sandaling iyon, sa gitna ng gulo, ulan, at takot ng mga pasahero, siya ang unang taong humarang sa pagitan ko at ng panganib.
Nakakainis.
Nakakainis dahil sa kauna-unahang pagkakataon, gusto kong maniwala sa kanya.
May lumapit na crew ng ferry at pinakiusapan ang lahat na manatili sa kani-kanilang upuan.
Pero kitang-kita sa mukha niya na siya mismo ay hindi kalmado.
“Sir,” tawag ni Adrian. “Bakit lumalapit ang speedboat na iyon?”
Nag-alangan ang crew. “Rescue assistance po yata dahil masama ang panahon.”
“Rescue?” malamig na tanong ni Adrian. “Bakit may dala silang litrato ng pasahero?”
Biglang namutla ang crew. Sinundan niya ang tingin ni Adrian, at nang makita ang speedboat, halatang hindi niya alam ang sasabihin.
Hindi na namin kailangang magtanong pa.
May mali talaga.
Sa kabilang linya, muling nagsalita si Liza.
“Maya, may isa pa. Iyong tracking chip sa collar ng tuta, hindi siya ordinaryong pet microchip. Hindi siya pang-identify ng alaga. Parang customized GPS tracker. Maliit, pero advanced. Hindi ko kayang buksan dito nang hindi nasisira.”
“Nasaan ang tuta ngayon?” mabilis kong tanong.
“Nasa clinic pa rin. Nasa loob ng quarantine room. Ni-lock ko na ang pinto.”
“Liza, umalis ka na diyan.”
“Hindi ko iiwan ang tuta.”
“Liza!”
“Hindi,” matigas niyang sabi. “Ikaw ang nagligtas sa kanya, pero ako ang nagbabantay ngayon. Hindi ko siya ibibigay sa mga mukhang goons na iyon.”
Napapikit ako.
Ito ang problema kay Liza. Masayahin siya, madaldal, mahilig mang-asar. Pero kapag may pinoprotektahan siya, mas matigas pa siya sa bato.
Kinuha ni Adrian ang cellphone ko mula sa upuan at inilapit sa bibig.
“Miss Liza, paki-lock lahat ng entrance. Tawagan mo ang guard ng building at sabihin mong may nagtatangkang pumasok nang ilegal. Huwag mong sasabihing tungkol sa tuta. Sabihin mo may harassment. Kung may CCTV kayo, siguraduhin mong naka-save ang footage.”
“Bakit ka ang nag-uutos?” reklamo ni Liza.
“Dahil kung tama ang hinala ko, hindi lang pera ang habol nila.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano’ng hinala mo?”
Bago siya makasagot, may malakas na kalabog mula sa labas ng ferry.
Kumapit ang speedboat sa gilid.
Sumigaw ang ilang pasahero.
May crew na tumakbo papunta sa pintuan ng service area, pero may isa pang lalaki mula sa speedboat ang umakyat sa gilid ng ferry, mabilis at sanay ang kilos.
“Hindi puwedeng ganito,” bulong ko. “Hindi ba dapat may coast guard? Security? Kahit ano?”
“Masama ang panahon. Magulo ang signal. At mukhang alam nila ang ruta ng ferry,” sagot ni Adrian.
“Paano mo nasasabi?”
Tiningnan niya ako sandali.
“Dahil masyado silang handa.”
May biglang kumaluskos sa speaker ng ferry. Pagkatapos, hindi na boses ng crew ang narinig namin.
Isang mababang boses ng lalaki ang umalingawngaw sa buong cabin.
“Sa lahat ng pasahero, manatili sa inyong upuan. May isang pasaherong may dalang bagay na pag-aari ng aming kliyente. Makikipag-ayos kami nang tahimik kung hindi kayo makikialam.”
Huminto ang paghinga ko.
Bagay.
Hindi “aso.”
Hindi “alaga.”
Bagay.
Hinawakan ni Adrian ang kamay ko nang mas mahigpit.
“Makinig ka,” bulong niya. “Kapag sinabi kong tumakbo ka, tatakbo ka.”
“Ano? Hindi.”
“Maya.”
“Hindi ako tuta na basta mo iuutos kung saan pupunta.”
Sa gitna ng panganib, nagawa pa rin niyang mapapikit na parang pinipigil ang inis.
“Alam ko. Ikaw ang pinakamakulit na taong nakilala ko.”
“Salamat sa compliment.”
“Hindi iyon compliment.”
“Sa akin, oo.”
Sandali siyang natigilan. At sa pinaka-hindi tamang pagkakataon, may bahagyang ngiti na dumaan sa labi niya.
Pero nawala rin iyon agad nang bumukas ang pintuan sa unahan ng cabin.
Pumasok ang lalaking may hawak na litrato.
Matangkad siya, nakasuot ng itim na kapote, at may peklat sa gilid ng baba. Isa-isa niyang tiningnan ang mga pasahero. Nang mapunta ang tingin niya sa akin, tumigil siya.
Para akong binuhusan ng yelo.
“Nandiyan ka pala,” sabi niya.
Hindi siya malakas magsalita, pero narinig siya ng lahat.
Lumapit siya sa amin.
Tumayo si Adrian sa harap ko.
“May kailangan kayo?” tanong niya.
Tiningnan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa. “Hindi ikaw ang hinahanap ko.”
“Pero ako ang kausap mo ngayon.”
Nanikip ang dibdib ko.
Iyon ang Adrian na lagi kong nakikita sa meeting room. Kalmado. Maayos magsalita. Pero ngayon, may talim ang bawat salita niya.
Ngumisi ang lalaki.
“Miss, ibalik mo ang kinuha mo, at walang masasaktan.”
Napalunok ako. “Wala akong kinuha.”
“Ang tuta.”
“Nakita ko siyang mag-isa sa ulan. Sugatan siya.”
“Hindi mo alam kung ano ang pinakialaman mo.”
“Kung alaga ninyo siya, bakit hindi ninyo siya inalagaan?”
Biglang tumigas ang mukha ng lalaki.
Hinila ni Adrian ang kamay ko, senyales na tumahimik ako. Pero huli na.
Lumapit pa ang lalaki.
“Hindi mo kailangang maintindihan. Kailangan mo lang sabihin kung nasaan siya.”
Tumunog ulit ang cellphone ko. Nasa kamay pa rin ni Adrian. Nakita ko sa screen ang pangalan ni Liza.
Sinagot niya ito nang naka-speaker.
Halos pabulong ang boses ni Liza.
“Maya… may pumasok sa clinic.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Liza?”
“Nasa hallway sila. Dalawa. Hinahanap nila ang quarantine room.”
Tumingin sa akin ang lalaking may peklat, at ngumiti siya.
“Akala mo ba ikaw lang ang kaya naming sundan?”
Pakiramdam ko nawala ang lakas ng tuhod ko.
Pero bago pa ako tuluyang matakot, biglang humakbang si Adrian palapit sa lalaki at nagsalita sa mababang boses:
“Sabihin mo sa mga tauhan mo na umalis sa clinic.”
Tumawa ang lalaki. “At bakit ko gagawin iyon?”
Inilabas ni Adrian ang cellphone niya at ipinakita ang screen.
Hindi ko nakita agad kung ano iyon, pero nakita ko kung paano nagbago ang mukha ng lalaki.
Mula sa yabang, naging pagkabigla.
Pagkatapos, galit.
“Paano mo nakuha ’yan?” singhal niya.
“Hindi mahalaga,” sabi ni Adrian. “Pero kung may mangyari sa babae sa clinic, ipapadala ko ito sa lahat ng media outlet, police contacts, at tourism board bago pa kayo makababa sa ferry.”
Napatingin ako kay Adrian.
Ano ang pinapakita niya?
Ano ang alam niya?
At bakit parang hindi siya kasing gulat ko sa lahat ng nangyayari?
Sa kabilang linya, narinig ko ang hingal ni Liza.
“Maya… may kumakatok sa pinto.”
Sumigaw ako, “Huwag mong bubuksan!”
Sumabay doon ang biglang pagkawala ng ilaw sa ferry.
Nagbalot ang dilim sa buong cabin.
At sa sumunod na segundo, may pumalo sa bintana mula sa labas.
Basag ang salamin.
Sumigaw ang lahat.
Hinila ako ni Adrian sa yakap niya bago pa tumalsik sa akin ang mga bubog.
Sa dilim, naramdaman ko ang tibok ng puso niya sa ilalim ng palad ko.
Mabilis.
Hindi siya kalmado.
Takot din siya.
Pero mahigpit pa rin niya akong hawak.
At sa gitna ng sigawan, ulan, at basag na salamin, narinig ko siyang bumulong:
“Maya, magtiwala ka sa akin kahit ngayon lang.”
Hindi ko alam kung bakit.
Pero tumango ako.