Pag-amin sa Gitna ng Bagyo
Bahagi 4: Ang Pag-amin sa Gitna ng Bagyo
Hindi ko na maalala kung paano kami nakabalik sa loob ng ferry.
Ang tanging alam ko, tumatakbo kami habang hawak ni Adrian ang kamay ko. Sa bawat pagyanig ng ferry, lalo akong napapadikit sa kanya. Sa bawat sigaw ng pasahero, lalo akong nakakaramdam na nauubos ang oras namin.
“Hindi puwedeng mamatay si Liza dahil sa akin,” paulit-ulit kong sabi.
“Hindi siya mamamatay,” sagot ni Adrian.
“Paano mo nasisiguro?”
“Dahil hindi natin hahayaan.”
Simpleng salita. Pero sa sandaling iyon, iyon lang ang pinanghawakan ko.
Habang tumatakbo kami, biglang may lalaking humarang sa dulo ng pasilyo. Isa siya sa mga kasamahan ng lalaking may peklat. May hawak siyang metal rod, basa ang kapote, at malamig ang tingin.
“Diyan lang kayo.”
Agad akong itinulak ni Adrian sa likod niya.
“Tumabi ka,” sabi ni Adrian.
Ngumisi ang lalaki. “Ikaw ba ang boyfriend?”
Hindi ko alam kung bakit sa gitna ng panganib, iyon pa ang tanong niya.
Bago pa makasagot si Adrian, nauna na ako.
“Hindi siya boyfriend ko.”
Sandaling lumingon si Adrian sa akin.
Hindi ko mabasa ang mukha niya.
Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa lalaki.
“Hindi pa,” mahinang sabi niya.
Nanlaki ang mga mata ko.
“Adrian!”
Ngumiti ang lalaki na para bang natuwa sa drama namin. Pero ang ngiti niya ay nawala rin nang biglang sunggaban ni Adrian ang emergency fire extinguisher sa gilid ng pasilyo at i-spray iyon diretso sa mukha niya.
Napaatras ang lalaki habang sumisigaw.
Hinila ako ni Adrian.
“Takbo!”
“Hindi pa? Ano’ng ibig mong sabihing hindi pa?” sigaw ko habang tumatakbo.
“Ngayon mo talaga tatanungin?”
“Oo! Ikaw ang nagsabi sa gitna ng habulan!”
“Later!”
“Hindi ako mahilig sa later!”
“Alam ko!”
Nakakabaliw. Hinahabol kami ng masasamang tao, nasa gitna kami ng bagyo, nanganganib ang best friend ko, pero nagagawa pa rin naming mag-away na parang nasa childhood competition kami.
Sa isang sulok malapit sa crew area, nakita namin ang isang babaeng crew na umiiyak habang sinusubukang buksan ang radio.
Lumapit si Adrian.
“May emergency broadcast ba kayo?”
“Sira ang main comms,” sagot niya. “May backup radio, pero kailangan sa control room. May mga lalaki roon.”
“May ibang daan?”
Tinuro niya ang service corridor. “Pero naka-lock.”
Kinuha ni Adrian ang ID card na nakasabit sa leeg ng crew. “Puwedeng hiramin?”
Tumango siya agad.
Pumasok kami sa masikip na service corridor. Madilim, amoy langis at asin, at bawat hakbang namin ay sinasabayan ng pag-uga ng ferry.
“Kapag naka-broadcast tayo, maririnig ba ng coast guard?” tanong ko.
“Kung gumagana ang backup frequency.”
“At kung hindi?”
“Then kailangan nating gumawa ng ingay na hindi nila kayang itago.”
“Ano ka, action movie hero?”
“Hindi. Travel operations manager ako.”
“Grabe. Ang boring pakinggan.”
“Pero ngayon useful.”
Ayaw kong aminin, pero oo. Useful siya. Sobrang useful.
Nakarating kami sa control room. Mula sa maliit na glass window, nakita namin ang dalawang lalaki sa loob. Ang isa, nakabantay sa radio. Ang isa, kausap ang lalaking may peklat sa handheld device.
Hindi kami puwedeng pumasok nang basta-basta.
Bumaba ang tingin ko sa ID card, sa fire alarm panel, at sa maliit na cabinet na may nakasulat na emergency flare kit.
May naisip ako.
“Adrian.”
“Bakit ganyan ang tono mo?”
“May plano ako.”
“Bakit mas natatakot ako kapag sinasabi mo iyan?”
“Dahil kilala mo ako.”
“Tama.”
Ipinaliwanag ko sa kanya nang mabilis. Hindi siya natuwa. Kitang-kita sa mukha niya na gusto niyang tumanggi.
“Hindi,” sabi niya.
“Wala kang choice.”
“Delikado.”
“Lahat naman delikado ngayon.”
“Maya—”
“Si Liza ang nasa clinic. Si Peanut ang may ebidensya. Ako ang hinahanap nila. Kung magtatago lang tayo, mauuna silang makuha si Liza.”
Matagal niya akong tinitigan.
Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mata niya ang isang bagay na hindi ko alam kung paano haharapin.
Takot.
Hindi para sa sarili niya.
Para sa akin.
“Bakit ganyan ka tumingin?” tanong ko, pilit ginagawang magaan ang boses ko.
“Dahil mula pagkabata,” mahinang sabi niya, “lagi kang nauuna sumugod bago mag-isip.”
Napatigil ako.
“Akala ko hindi mo ako pinapansin noon.”
“Pinapansin kita.”
Tahimik ang paligid maliban sa ulan at ugong ng makina.
“Lagi kitang pinapansin,” dagdag niya.
Biglang hindi ko alam ang isasagot.
Nasa gitna kami ng krisis, pero bakit ang puso ko ang mas nagwawala?
Umubo ako nang mahina. “Pag-usapan natin iyan kapag hindi na tayo hinahabol.”
“Fine.”
“Pero gusto kong malaman kung gaano katagal ang ‘lagi.’”
Tumingin siya sa ibang direksyon. “Since banana cue.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“Akala mo ba hindi ko alam na sinusubukan mo akong suhulan noon?”
“Tinanggap mo naman!”
“Dahil ikaw ang nagbigay.”
“Pero hindi mo ako pinagbigyan!”
“Dahil alam kong magagalit ka at susubukan mong talunin ako nang totohanan.”
Hindi ako makapaniwala.
“Ginawa mo akong motivation?”
“Hindi. Gusto kong makita kang lumapit ulit.”
Muntik na akong makalimot huminga.
Sa loob ng maraming taon, akala ko simpleng pang-aasar lang ang lahat. Akala ko sinasadya niya akong talunin dahil gusto niya akong inisin.
Hindi ko naisip na baka sa sariling kakaibang paraan niya, hinahanap din pala niya ako.
May kumatok sa radyo mula sa control room. Naalala ko ang plano.
“Later,” bulong ko.
Tumango siya. “Later.”
Ginamit namin ang ID card para buksan ang emergency flare cabinet. Kumuha ako ng flare at fire alarm activator. Si Adrian naman ang gumapang papunta sa side panel ng control room.
Sa bilang na tatlo, pinindot ko ang fire alarm.
Umalingawngaw ang napakalakas na sirena sa buong ferry.
Nagulat ang dalawang lalaki sa loob. Ang isa ay lumabas para tingnan ang pinanggalingan ng alarm.
Sa sandaling iyon, sinipa ni Adrian ang pinto papasok.
Hindi ko alam na marunong siyang makipag-away. Pero malinaw na hindi lang siya puro meeting at spreadsheets. Mabilis niyang inagaw ang handheld radio sa unang lalaki, habang ako naman ay binuksan ang flare sa labas ng pinto.
Pulang liwanag ang sumabog sa madilim na pasilyo.
Nagsigawan ang mga pasahero, pero ngayon, hindi lang sila takot. May ilan nang nakakaintindi na may totoong nangyayari.
Kinuha ko ang backup radio.
“Mayday! Mayday! This is high-speed passenger ferry—” Napatigil ako. Hindi ko alam ang vessel ID.
Itinulak ni Adrian ang isang lalaki palayo at sumigaw, “Sabihin mo ang ruta!”
Sinabi ko ang ruta, ang kondisyon, at ang pinakamahalaga:
“Armed men on board. Passengers in danger. Unknown black speedboats approaching. Please respond!”
Static.
Walang sagot.
Muling nagsalita ako.
“Please respond!”
Static pa rin.
Nanlumo ako.
Pero sa sumunod na sandali, may mahinang boses na pumasok sa linya.
“Passenger ferry, this is Coast Guard relay. Your distress call received. Repeat your location.”
Halos maiyak ako.
“Received,” bulong ni Adrian.
Pero hindi pa kami tapos.
Biglang bumukas ang pinto sa likod.
Ang lalaking may peklat.
Galit na galit ang mukha niya.
“Enough.”
May hawak siyang baril.
Naramdaman kong tumigil ang mundo.
Itinutok niya iyon sa akin.
“Sabihin mo sa kaibigan mo na ibigay ang aso at ang memory card. Ngayon din.”
Humakbang si Adrian sa harap ko.
“Wala sa kanya.”
“Tumabi ka.”
“Hindi.”
“Nagpapakamatay ka para sa babaeng hindi mo naman girlfriend?”
Hindi gumalaw si Adrian.
Sa halip, bahagya niyang nilingon ako.
At sa gitna ng pulang liwanag ng flare, basang buhok, sirena, at takot, sinabi niya ang pinakawalang timing na pangungusap na narinig ko sa buong buhay ko:
“Then let me correct that.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Maya,” sabi niya, boses na nanginginig pero malinaw. “Kapag natapos ito, puwede ba kitang ligawan? Hindi dahil sa mga nanay natin. Hindi dahil sa blind date. Kundi dahil ikaw ang unang taong nagparamdam sa akin na ayokong laging manalo mag-isa.”
Naramdaman kong uminit ang mga mata ko.
“Adrian, may baril sa harap natin.”
“Alam ko.”
“Ang pangit ng timing mo.”
“Alam ko rin.”
“Pero…”
Napahinga ako nang malalim.
“Kapag nakaligtas tayo, pag-iisipan ko.”
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, ngumiti siya.
“Good enough.”
Sumigaw ang lalaking may peklat, “Tapos na ba ang drama ninyo?”
Pero bago siya makalapit, isang malakas na tunog ng sirena ang umalingawngaw mula sa labas.
Hindi sirena ng ferry.
Sirena ng coast guard.
Napalingon ang lalaki.
Iyon ang maling sandali niya.
Sinunggaban ni Adrian ang braso niya, itinulak ko ang flare sa sahig, at sumabog ang pulang usok sa pagitan namin.
Nagsimula ang huling gulo bago dumating ang tulong.